எங்கள் தளத்தில் எழுத விரும்பும் எழுத்தாளர்கள் எங்களை கீழ் உள்ள மின்னஞ்சலில் தொடர்ப்புக்கொள்ளவும் நன்றி Email ID - narumugai.ink@gmail.com

பூர்ண சந்திர பிம்பம் - கதை திரி

பிம்பம் 1


இன்று

அந்த சிறிய பேருந்தானது மெய்க்காரன்பட்டி என்று எழுதப்பட்டிருந்த அறிவிப்பு பலகைக்கு அருகில் வந்து நின்றது.

அதிலிருந்து இரண்டு இளைஞர்கள் இறங்கினர். ஒருவன் காட்டன் ஷர்ட்டும் கருப்பு நிற பேன்ட்டும் அணிந்து கைகளில் லக்கேஜ் பேக்கோடு இருந்தான்.

இன்னொருவனோ டிஷர்டின் மேல் கோட்டும், கிழிந்த ஜீன்ஸ்சும், கருப்பு கண்ணாடியும் அணிந்து ஒரு தோல்பையுடன், அந்த ஊருக்கு சற்றும் பொருந்தாத ஒருவனாக வந்து இறங்கி இருந்தான்.

அவர்கள் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை ஒரு மனித நடமாட்டமும் இல்லை. இரு பக்கமும் மரங்களாலும் புதரினாலும் சூழப்பட்டிருந்தது அந்த மண் ரோடு.

"பாஸ் ஊர்ல அத்தனை வேலையை விட்டுட்டு, இந்த கிராமத்துக்கு எதுக்காக வந்திருக்கோம் நாம? அப்படி என்ன முக்கியமான ப்ராஜெக்ட் இது? நான் பாட்டுக்கு பேசிக்கிட்டே இருக்கேன், நீங்க என்ன இந்த முள்ளு காட்டை ஏதோ பூஞ்சோலையை பாக்குற மாதிரி ரசிச்சு பார்த்துகிட்டே வர்றீங்க. கால் வலிக்குது கொஞ்சம் நின்னு போங்க பாஸ்."

"ஏண்டா லக்கேஜ் பேக்கை தூக்கிட்டு நானே ஸ்பீடா நடக்குறேன். தோல் பையைதானே மாட்டிகிட்டு இருக்க, உன்னால நடக்க முடியாதா? இவ்வளவு நேரம் பஸ்ஸில் உட்கார்ந்து தானே வந்தோம் அப்புறம் என்ன?"

"எது உட்கார்ந்து வந்தோமா? நல்லா குதிச்சு குதிச்சு வந்தோம்னு சொல்லுங்க பாஸ். அதுதான் கரெக்டா இருக்கும். அதுவும் எத்தனை வளைவு! இந்த பஸ்ல ஒரு பத்து நாள் வந்தா போதும், யோகா பண்ணாமலே என் உடம்பு குறைஞ்சிடும் போல இருக்கு."

" நல்லது தானே, எப்போ பாரு ஃபாலோ பண்ணி போற ஆளுங்ககிட்ட மாட்டிகிட்டு அடி வாங்குறதே உனக்கு வேலையா போச்சு. ஒவ்வொரு தடவையும் நான் வந்து உன்னை காப்பாத்த வேண்டியதா இருக்கு. நீ ஒல்லியானால் அதிலிருந்து நான் ரிலீஃப் ஆகலாம் இல்ல."

"பாஸ், த கிரேட் துப்பறிவாளன் விக்ரம் பேசுற பேச்சா இது. உங்களோடு பிஏவான இந்த ஜனாவை காப்பாத்தாம வேற யார காப்பாத்த போறீங்க? நான் ஒல்லியானாலும் குண்டாக இருந்தாலும் எப்பவுமே பைனல் டச்சு நீங்க தானே கொடுத்தாகணும்."

விக்ரம் அவனை முறைத்து விட்டு வேகமாக நடக்க,

"பாஸ் பாஸ் இப்போ எதுக்கு இப்படி கோச்சுட்டு இப்படி ஸ்பீடா நடக்குறீங்க? முதல்ல நாம இங்க எதுக்காக வந்து இருக்கோம்னு நீங்க காரணத்தை சொல்லாட்டி நான் இந்த புளிய மரத்த விட்டு நகர மாட்டேன்."

ஜனார்த்தனன் அங்கிருந்த புளிய மரத்தை தன் கை கொண்டு இறுக்கமாக கட்டிக் கொள்ள,

"ஜனா ஊர்ல ஒரு பேச்சு உண்டு உனக்கு தெரியுமா? பேய்ங்க எப்பவுமே புளிய மரத்துல தான் தொங்குமாம்."

ஜனா சட்டென்று அந்த புளிய மரத்திலிருந்து பின்வாங்க, அதில் அடித்திருந்த ஒரு ஆணி, அவன் சட்டையோடு மாட்டிக் கொண்டது.

"அய்யய்யோ பாஸ் பேய் புடிச்சி இழுக்குது....., பேய் புடிச்சு இழுக்குது.... எப்படியாவது என்னை காப்பாத்துங்க."

விக்ரம் சிரித்துக் கொண்டே அவன் மண்டையில் அடித்து விட்டு, அந்த ஆணியை மரத்தில் இருந்து பிடுங்கி, அவன் சட்டையில் இருந்து நீக்கி தூர வீசினான்.

திடீரென்று கருமேகம் சூழ்ந்து சூறைக்காற்று அடித்தது

"பாஸ் எந்த நேரத்துல பேய் பத்தி பேசினீங்களோ, இப்படி பேய் காத்தா அடிக்குதே!! இப்பவாச்சும் சொல்லுங்களேன், எதுக்காக இந்த பேய் கிராமத்துக்கு வந்து இருக்கோம்."

அடை மழைக்கு ஒதுங்கி, அந்த புளிய மரத்திற்கு அடியில் நின்று கொண்டு, ஜனாவிற்கு பதில் கூற ஆரம்பித்தான் விக்ரம்.

"கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி ஒரு மிலிட்டரி ஆபீசர் நம்மள பார்க்க வந்திருந்தாரே ஞாபகம் இருக்கா?"

"ஆமாம் பாஸ், அவர் பேரு கூட ஏதோ கிருஷ்ணமூர்த்தின்னு சொன்னாரில்ல. ஏதோ ஒரு டைரியை கூட உங்ககிட்ட கொடுத்தாரே. அதிலிருந்த போட்டோ கூட, தெரியாம நீங்க வெச்சிருந்த மை பாட்டில்ல விழுந்து குளிச்சிடுச்சே. முறைக்காதீங்க பாஸ், சரி.... தெரியாம என் கைபட்டு அது கவுந்துடுச்சு, நான் என்ன பண்ணட்டும்.ம்ம்ம் மேல சொல்லுங்க."

"அவரோட தங்கச்சி இறந்ததுல ஏதோ சந்தேகம் இருக்காம். அது தற்கொலை இல்லை கொலை தான்னு நம்பறாரு. அது பத்தி விசாரிக்க தான் நாம இங்க வந்து இருக்கோம்."

"என்ன பாஸ், ஊர்ல அவ்ளோ பெரிய ப்ராஜெக்டை எல்லாம் விட்டுட்டு, இந்த தற்கொலை கேசை பத்தி விசாரிக்க, நீங்களே நேரடியா வந்திருக்கீங்களே? இதுக்கு நம்ம அசிஸ்டன்சே போதுமே?"

"ஜனா அந்த மிலிட்டரி ஆபீஸர் தன்னோட சொந்த பந்தங்களை எல்லாம் விட்டுட்டு, நம்ம நாட்டுக்காகவும் நம்மள போல இந்த நாட்டுல வாழ்ற மக்களுக்காகவும் தான், அந்த எல்லையில குளிர்லையும் பனியிலையும் வெயில்லையும் வேலை பாக்குறாரு. அவருக்காக நாம, இந்த ஒரு விஷயத்தை கூட செய்ய கூடாதா? அதனாலதான் இந்த கேஸ்காக நானே நேரடியாக இங்க வந்திருக்கேன்."

"நாம இங்க இருக்க எல்லார்கிட்டயும் ஒரு எழுத்தாளரா, இந்த ஊர் கோயிலை பத்தி ஆராய்ச்சி பண்ணி, எழுத வந்திருக்கோம்னு தான் சொல்ல போறேன். நீ பாட்டுக்கு எதையாவது உளறி வச்சிடாதே, அப்புறம் நம்ம கண்ணு முன்னாடி இருக்கிற ஒரு சில க்ளு கூட நம்ம கண்ணுக்கு தெரியாம போய்யிடும்."

சட்டென்று அந்த பேய் மழை நின்று அமைதியானது. வானம் தெளிவாகவும், காற்று சற்று இதமாகவும் வீச ஆரம்பித்தது.

"என்ன பாஸ் இது அலாவுதீன் அற்புத விளக்கை தேய்ச்சா வருமே அந்த மாதிரி ஸ்வைங்குனு வந்துட்டு ஸ்வைங்குனு போயிடுச்சு."

"ஆமா நாம இங்க தங்கறதுக்கும், திங்கிறதுக்கும் ஏதாவது ஏற்பாடு பண்ணி இருக்கீங்களா? இல்ல ஊருக்குள்ள போய் தான் நாம கதையை கிரியேட் பண்ணனுமா பாஸ்?"

"இந்த ஊரு வாத்தியார் எனக்கு தெரிஞ்சவர்தான். அவர் மூலமா இந்த ஊர் பண்ணையார்கிட்ட உதவி கேட்டு இருக்கேன். செய்யறேன்னு சொல்லி இருக்காரு போய் பார்ப்போம்."

அன்று

அமைதியாக ஓடிக் கொண்டிருந்த அந்த அரசு மாநகர பேருந்தில், வீல் என்ற ஒருவரின் கன்னத்தில் அறையும் சத்தத்தில், பஸ்ஸில் இருந்த அனைவரும் அந்த சத்தம் வந்த திசையை நோக்கி திரும்பிப் பார்த்தனர்.

சுடிதார் அணிந்த காளி தேவியாக, தனக்கு அருகில் நின்ற சிறு பெண்ணிடம், சில்மிஷம் செய்ய வந்த அந்த வாலிபனை வகையறையே இல்லாமல் அடித்து நொறுக்கி கொண்டிருந்தால் சித்ரா.

"ராஸ்கல் ஒரு சின்ன பொண்ண கூட விட்டு வைக்க மாட்டீங்களாடா? அவ குழந்தைடா, அவ கிட்ட போய் என்ன வேலை பாக்குற? உன்னை எல்லாம் நடுரோட்டில நிக்க வச்சு, செருப்பாலயே அடிச்சு கொல்லனும். பொறுக்கி நாயே"

"என்னடி ஓவரா துள்ளுற? பஸ்ஸில கூட்டமா இருந்தது, அதனால அந்த பாப்பாவை கொஞ்சம் கை வைச்சு அந்தப் பக்கமா நகர்த்தி விட்டேன். அதுக்கு என்னமோ லபோ திபோன்னு கத்தற, மேல கைய வைக்கிறே. நான் யாருன்னு தெரியுமா? கவுன்சிலரோட மச்சான்."

"நீ யாரா இருந்தா எனக்கு என்னடா? கண்டக்டர் அண்ணா நேரா பஸ்சை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு விடுங்க. இந்த பொறுக்கி நாயை எல்லாம் வெளிய நடமாட விடக்கூடாது. என் மேல கை வச்சான்னு சொல்லியே, நான் கம்ப்ளைன்ட் கொடுக்கிறேன்."

 
Last edited:
பிம்பம் 2


இன்று

"பாஸ் என்ன பாஸ் இது, அந்த பண்ணையார்கிட்ட சொல்லி வீட்டை ஏற்பாடு பண்ண மாதிரி, சமையலுக்கும் யாரையாவது ஏற்பாடு பண்ணி இருக்கலாம்ல? இப்ப பாருங்க உங்க கையால தோசையை சுட்டு தர சொன்னா, அந்த தோசைக்கல்லையே எடுத்துக் கொண்டு வந்து வைக்கிறீங்க. எப்படி பாஸ் இது எல்லாத்தையும் திங்கிறது?"

"உனக்கு வேண்டாட்டி எழுந்து போடா, போய் பட்டினியாக்கிடா. இங்க உனக்கு நான் பாஸா எனக்கு நீ பாஸானே தெரியல? எல்லா வேலையும் நானே செஞ்சிட்டு இருக்கேன். நீ உக்காந்து குத்தமா சொல்லிக்கிட்டு இருக்க? எழுந்து போடா முதல்ல."

"அய்யோ எதுக்காக இப்படி எல்லாம் பெரிய வார்த்தை பேசுறீங்க. சாப்பாட்டை எப்பவும் வேஸ்ட் பண்ண கூடாது.தோசை நடுவுல தான் கருகி இருக்கு, பரவால்ல விடுங்க. அதை பிச்சு போட்டுட்டு சுத்தி இருக்கிறத சாப்பிடலாம். ஓ இதுதான் தேங்காய் சட்னியா? முறைக்காதீங்க பாஸ் என்ன கலர்ஃபுல்லா இருக்குது வெள்ளை வெளயேன்னு."

"திங்கிறத்துலயே குறியா இரு, நான் உன்கிட்ட நேத்து என்ன சொன்னேன்? போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் அங்க நமக்கு சாதகமாக ஒரு ஆள புடிச்சு, இந்த தற்கொலை கேஸ பத்தி அவங்க என்ன எஃப் ஐ ஆர் பைல் பண்ணி இருக்காங்கன்னு, விசாரிச்சுட்டு வர சொன்னனா இல்லையா?"

"அதெல்லாம் விசாரிச்சிட்டேன் பாஸ். நீங்க நேத்து கொஞ்சம் லேட்டா வந்தீங்க, அதனால தான் நான் தூங்கிட்டேன்."

" அந்த பொண்ணு ரொம்ப நாளாவே தனக்கு தானே, தனியா பேசிட்டு இருந்திருக்கு. கோவில்ல ஒரு நாள் அந்த பொண்ணோட புடவையில நெருப்பு புடிச்சுகிச்சாம், சுத்தி இருந்தவங்க பதறிப் போய் அந்தப் பொண்ணுகிட்ட, சொல்லிக் கூட கேட்காம, நெருப்பு புடிச்ச புடவையோடவே நடந்து போயிட்டு இருந்திருக்கு. அங்கிருந்த மத்த ஆட்கள் தான் தண்ணியை எடுத்து, அந்த பொண்ணு மேல ஊத்தி, காப்பாத்தி இருக்காங்க."

" அதுக்கு கூட எந்த ரெஸ்பான்சும் பண்ணாம, அந்த பொண்ணு பாட்டுக்கு எழுந்து போயிடுச்சாம். அந்தப் பொண்ணு சாகும்போது மெண்டலி ஸ்ட்ராங்கில்லையாம். ஏதோ தெரியாத்தனமா சுருக்கு போட்டு மாட்டி இருக்கும் போல, அதான் செத்துடுச்சு. அந்தப் பொண்ணு வயித்துல இருந்த எட்டு மாச கருவும் அந்த பொண்ணோடவே, மூச்சுத் திணறி செத்துப் போயிடுச்சுன்னு எஃப் ஐ ஆர் ஃபைல் பண்ணி வச்சிருக்காங்க பாஸ். சரி நீங்க போன வேலை என்னாச்சு பாஸ் அந்த பொண்ணோட ஹஸ்பண்டை பாத்தீங்களா?"

"பார்த்தேன், அவங்க குடும்பத்தை பத்தியும் வெளிய லைட்டா விசாரிச்சேன், எல்லாரும் நல்லவிதமா தான் சொல்றாங்க. அந்த பொண்ணுக்கும் அவருக்கும் நடந்தது லவ் மேரேஜாம். பொண்ணு வீட்டை எதிர்த்து தான் கல்யாணம் பண்ணி இருக்காங்க. இந்த பொண்ணோட அப்பா, ஏதோ ஜாதி கட்சி தலைவர் போல, அதனால அவங்க கல்யாணத்தப்ப ஊர் முன்னாடி அந்த பொண்ணையும் பையனையும் கண்டபடி திட்டி, இனி உனக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லைனு, அந்த பொண்ணு கிட்ட சொல்லிட்டு போயிட்டாங்களாம்."

"அந்தப் பையன் பேரு பிரகாஷ். இந்த மாவட்ட இளைஞரணி தலைவரா இருக்கான். கட்சியில இருந்தாலும் ஒரு மெடிக்கல் ஷாப்ல நாலு பேரை வேலைக்கு வைச்சு நடத்திட்டு இருக்கான். இந்த தடவை கட்சி சார்பா அவனுக்கு கவுன்சிலர் பதவி கிடைக்கும்னு பேசிக்கிறாங்க. இதுக்கு முன்னாடியே நிறைய தடவை அந்த வாய்ப்பு வந்து, பல அரசியல் காரணங்களால தட்டி போனதா பேசிக்கிட்டாங்க. இந்தப் பையனும் அந்த பொண்ண ரொம்ப நல்லா பாத்துக்கிட்டாதாத்தான் ஊருக்குள்ள பேசிக்கிறாங்க"

அப்போது வெளியிலிருந்து யாரோ அழைக்கும் சத்தம் கேட்க இருவரும் வாசலுக்கு வெளியே சென்று பார்த்தனர்.

"அண்ணே பண்ணையார் அனுப்பி வச்சாருங்கண்ணே. நீங்க இங்க இருக்கிற வரைக்கும் உங்களுக்கு சமைச்சு போடுறதுக்காக."

இடுப்பில் உள்ள குழந்தையை தனது முந்தானையால் மூடியபடி நின்று கொண்டிருந்த இந்த இளம் பெண்ணை பார்த்து விக்ரம் கேட்டான்.

" வேலைக்கு வர்ரது சரிதாம்மா, ஆனா நீ கை குழந்தைய வச்சுட்டு எப்படி எங்களுக்கு சமைச்சு போடுவே?"

"அண்ணே எம்புள்ள உங்களுக்கு எந்த தொந்தரவும் கொடுக்க மாட்டான்ணே. அவன் பாட்டுக்கு சிவனேன்னு இருப்பான். நான் அதுக்குள்ள உங்களுக்கு சமைச்சு வெச்சிட்டு, வீட்டுல இருக்க மேல் வேலை எல்லாம் பார்த்திடுவேன். சம்பளம் கூட நீங்க ஏதாச்சும் பார்த்து கொடுத்தால் போதுமுங்கண்ணே. அதை வைச்சு என் மகனுக்கு ஏதாவது வாங்கிக்குவேன்."

"சரிம்மா, நீ சமையல் வேலையை மட்டும் பாத்துக்கோ, குழந்தையை வச்சிட்டு வேற எதுவும் மேல் வேலை பார்க்க வேண்டாம். துவைக்கிற வேலை எல்லாம் நாங்களே பாத்துக்குறோம் சரியா. நாளைல இருந்து வேலைக்கு வந்துடும்மா. ஆமா உன் பேர் என்ன?"

"தேவி"

" கைக்குழந்தையை வெச்சுகிட்டு நீயேம்மா இப்படி கஷ்டப்படுற? உன் வீட்டுக்காரர் என்ன பண்றாரு ?"

"அது ஒரு கழிசடைண்ணே."

"என்னம்மா பொசுக்குன்னு இப்படி சொல்லிட்டே??"

"அவர் ஒழுங்கா இருந்தா, நான் ஏன்ணே இப்படி கைக்குழந்தையோடு வேலைக்கு வரேன்? இந்த ஊரு ஆம்பளைங்களுக்கு குடும்பத்தை விட அரசியல் தான் முக்கியமா போச்சு. ஊராருங்க முன்னாடி நல்லவன் மாதிரி வேஷம் போடுறாங்க. ஆனா அவனவன் பொண்டாட்டி கிட்ட கேட்டா தானே தெரியும், அவனுங்களோட உண்மையான லட்சணத்தை. சரி அதைவிடுங்க என்னோட கதையை சொல்லி உங்க நேரத்தை ஏன் நான் வீணாக்கனும். நாளைக்கு காலையில் இருந்து வேலை ஆரம்பிச்சிடுறேங்கண்ணே வரட்டுங்களா?"

தேவி கூறியதை கேட்டு விக்ரம் சிந்தனையில் இருக்க, ஜனா தான் அவளுக்கு மறுமொழி கூறி அனுப்பி வைத்தான்.

அன்று

ஆபீஸ்க்கு லேட்டாக வந்த காரணத்தால் பர்மிஷன் லெட்டர் எழுதி தனது உயர் அதிகாரிக்கு அனுப்பிவைத்துக் கொண்டிருந்தாள் சித்ரா. அவள் அருகில் இருந்த இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தால் அவளுடைய தற்போதைய தோழியான ரேகா. ரேகா வேலைக்கு சேர்ந்து மூன்று மாதங்கள் தான் ஆகின்றது. ரொம்ப பயந்து சுபாவமாக வந்து சேர்ந்த அவளுக்கு, தைரியசாலியான சித்ரா தோழியானாள்.

" எதுக்கு சித்ரா உனக்கு இந்த தேவையில்லாத வேல? பஸ்ல அவன் தப்பா நடந்துகிட்டான்னா, அங்கேயே அடிச்சு விட்டுட்டு வேலையை பார்க்க வேண்டியது தானே? நீ எதுக்கு வான்டடா போய் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல கம்ப்ளைன்ட் கொடுத்துட்டு வந்திருக்க? எதுக்குடி நமக்கு இந்த தேவையில்லாத வேலை?"

"இப்படியே நமக்கென்னன்னு போறதால தான், இவனுங்க எல்லாம் அதை அட்வான்டேஜா எடுத்துக்கிட்டு, மேல மேல நிறைய தப்பு பண்றாங்க. இவனுங்கள ரெண்டு மாசமாவது ஜெயிலுக்குள்ள தள்ளுனா, அடுத்து இன்னொரு பொண்ணு மேல கை வைக்க துணிவானுங்களா? அது சரி இன்னைக்கு உன் பாசமலர் ஏதோ, உன்ன பாக்க வரதா சொன்னியே என்ன ஆச்சு?"

"அவருக்கு ஏதோ அர்ஜென்ட் வேலை வந்துடுச்சாம், அதனால இன்னொரு நாள் பார்க்கலாம்னு சொன்னாரு."

"உன்னோட அண்ணணும் என்னோட அண்ணா மாதிரி தான் போல? என்னோட அண்ணா, நாடு தான் முக்கியம்னு எங்க எல்லாரையும் விட்டுட்டு ராணுவத்தில் சேர்ந்துட்டாரு. ஆனா உன்னோட அண்ணா வேலை வேலைனு ஓடிக்கிட்டே இருக்காரு."



 
பிம்பம் 3


இன்று

"ஏன் பாஸ், இது உங்களுக்கே நல்லா இருக்கா இப்படி கோயில் கோயிலா என்னை சுத்த வைக்கிறீங்களே? இது உங்களுக்கே நியாயமா இருக்கா?"

"விட்றா நீ செஞ்ச பாவமெல்லாம் இதுனாலயாவது கரையட்டும்."

"எது? பாவமா? அப்பழுக்கில்லாத இந்த பச்ச குழந்தையை போய் இப்படி சொல்லிட்டீங்களே பாஸ்? என்னால தாங்க முடியல?"

"உன் பெர்ஃபார்மன்ஸை நிறுத்திட்டு வந்த வேலையை பாக்குறியா?"

"இங்க யாருகிட்ட போய் கேட்கிறது? அங்கங்க ரெண்டு ரெண்டு பாட்டிங்களா சேர்ந்து உட்கார்ந்து, வெத்தலையோட ஊர் நாயத்தையும் சேர்த்து இடிச்சிட்டு இருக்காங்க."

"அவங்க தான் நம்ம டார்கெட். அவங்களுக்கு தெரியாம ஊருக்குள்ள ஒரு விஷயமும் நடக்காது. போலீஸ்க்கு தெரியாத விஷயம் கூட இவங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும். இவங்கதான் இந்த ஊரோட 24 ஹவர்ஸ் சிசிடிவி கேமரா."

"அது... சரி... ஆமா என்ன கோயிலுக்குள்ள ஃபுல்லா பெருசுங்களா இருக்கு. ஒரு பாவாடை தாவணியை கூட காணோமே? சரி முறைக்காதீங்க பாஸ் வந்த வேலையை கவனிக்கிறேன்."

"இந்த ஊர்ல நடக்கற பௌர்ணமி பூஜை, ரொம்ப விசேஷம். அதுவும் சித்ரா பௌர்ணமிக்கு எப்பவும் ஊரே திரண்டு வந்து விழா எடுத்து கும்பிடுவாங்க. இன்னைக்கு சித்ரா பௌர்ணமி, காலைல இருந்தே ஊர்ல இருக்குற பெரியவங்க எல்லாரும் கோவில்ல தான் இருப்பாங்க. சாயந்திர நேரம் தான் கன்னிப்பெண்கள் எல்லாரும் ஒன்னு கூடி கும்மி அடிப்பாங்க."

"ஓ அப்ப நமக்கு சாயந்திரமும் இங்க வேலை இருக்குன்னு சொல்ல வர்றீங்க, ஓகே பாஸ் நான் வாயை மூடிக்கிறேன், யூ ப்ரோசீட்."

விக்ரம் மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த பாட்டிகளில் ஒருவரை நோக்கி சென்றான்.

"என்னப்பா எந்த டிவி சேனல்ல இருந்து வந்திருக்கீங்க? இல்ல ஏதும் பத்திரிகைல இருந்து வந்திருக்கீங்களா?"

விக்ரமும் ஜனாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு,

" பாட்டி நாங்க எந்த டிவி சேனல்ல இருந்தும் வரல, பத்திரிக்கையில் இருந்தும் வரல. இவர் ஒரு எழுத்தாளர் உங்க கோயில பத்தி புக் எழுத போறாரு. அதுக்காக இந்த கோயிலை பத்தி தெரிஞ்சுக்கத் தான், உங்ககிட்ட வந்திருக்காரு. உங்களுக்கு தெரிஞ்ச விஷயத்தை எல்லாம் சொல்லுங்க, அது எங்களுக்கு புக் எழுத உதவியா இருக்கும்."

"ஓஹோ அப்பறம் எதுக்கு உன் கைல படம் புடிக்கிற பொட்டியை வச்சிருக்க?"

"இந்தக் கோயிலை போட்டோ எடுக்கறதுக்கு தான் பாட்டி இது. சரி இந்த கோயிலை பத்தி சொல்லுங்க, இங்க சித்ரா பௌர்ணமி அப்போ நடக்குற திருவிழா, ரொம்ப விசேஷமாமே?"

"ஆமா ஆமா இங்க சித்ரா பௌர்ணமி விழா ரொம்ப சிறப்பா தான் நடந்துகிட்டு இருந்துச்சு, ஆனா இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி திருவிழா அப்போ, அந்த சம்பவம் நடந்ததிலிருந்து, ஒவ்வொரு பௌர்ணமிக்கும் இந்த ஊர்ல இருக்க யாரும் ஆறு மணிக்கு மேல வெளியே வர்றதே இல்ல."

இது அவர்களுக்கு கிடைத்த புதிய செய்தி.

"என்ன பாட்டி சொல்றீங்க? அப்படி என்ன நடந்துச்சு? எதுக்காக பௌர்ணமி நாள் அன்னைக்கு மட்டும் ஆறு மணிக்கு மேல வெளியே வர மாட்டாங்க?"

"அது....... ஒரு ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி....... ,சித்ரா பௌர்ணமி அன்னைக்கு வயித்துப்புள்ளகாரி தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டா இல்ல, அவ ஒவ்வொரு பௌர்ணமிக்கும் ஆவியா வந்து காவு கேட்கிறதா ஊருக்குள்ள பேசிக்கிட்டாங்க. ஒவ்வொரு மாசமும் ஊருக்கு முன்னாடி இருக்க அந்த புளியமரத்துகிட்ட, நிறைய பேர் அவளை பார்த்ததா கூட சொல்லிகறாங்க. இன்னைக்கு எப்படியும் ஆறு மணிக்கு முன்னவே கும்மி அடிச்சு முடிச்சிடுவாங்கன்னு நினைக்கிறேன். ஏன்னா அந்த புள்ள இறந்து போன நாள் இன்னைக்கு தான். இன்னையோட ரெண்டு வருஷம் ஆயிடுச்சு."

அன்று

சித்ராவும் ரேகாவும் அலுவலகம் முடிந்து பஸ்ஸிற்காக, பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

"ஏண்டி நாங்க தான் வேற வழி இல்லாம, இந்த கூட்ட நெரிசல்ல வந்துட்டும் போயிட்டும் இருக்கோம். உனக்கென்னடி உங்க அப்பாட்ட சொன்னா, ஒரு காரையே டிரைவரோட ஏற்பாடு பண்ணி தருவாரே, அப்புறம் எதுக்காக இந்த கூட்ட நெரிசல்ல சிக்கிகிட்டும், நிறைய இடி மன்னர்களை போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு அனுப்பிகிட்டும்னு, இவ்வளவு கஷ்டப்படுற?"

"ரேகா பணத்தால எல்லாத்தையும் வாங்கிட முடியாது, அனுபவம் தான் நம்ம வாழ்க்கைக்கு தேவையான, உண்மையான பயிற்சியை கொடுக்குது. அதை நான் நேரடியா ஃபேஸ் பண்ணனும் நினைக்கிறேன். வாழ்க்கையை வழி நடத்த ஒரு சில அனுபவங்கள் தான் நமக்கு உதவிகரமாக இருக்கும். அது எனக்கு இந்த பயணத்தின் போது கிடைக்குது."

"தாயே தெரியாம கொஸ்டின் கேட்டுட்டேன் என்ன விட்டுடு ஆத்தா, ஒரு கேள்வி கேட்டது குத்தமாடி? இப்படி இவ்ளோ பெரிய லக்சர் எடுக்குற?"

"ரேகா வீட்டுக்கு வெளியே தான் நான் நானாக இருக்கேன். வீட்டுக்குள்ள போயிட்டா தங்க கூண்டுல அடச்ச கிளியோட கதைதான். வீட்ல யாரும் என்னோட சொல்ல மீறி நடக்க மாட்டாங்க தான், இருந்தாலும் அவங்களுக்காகவே அவங்க சொல்ற பேச்சை மட்டுமே கேட்டு நடந்துக்குவேன். அதனாலதான் வெளியே என்ன பிரச்சனை நடந்தாலும் என் மேல எந்த தப்பும் இருக்காதுன்னு என்னோட அப்பா அதுக்கு முழுசா சப்போர்ட் பண்றாரு.?"

"அப்போ மேடம் வீட்டில எலி வெளியில புலின்னு சொல்ல வர்றீங்க அப்படித்தானே ?"

"ம்ம்ம், உறுதியா கிடையாது ஆனா கிட்டத்தட்ட அப்படிதான்."

இதைக் கேட்டு முறைத்துக் கொண்டிருந்த ரேகாவின் போன் இசைத்தது. அதை எடுத்துப் பேசிய ரேகாவின் முகம் கலவரத்தை தத்தெடுத்துக் கொண்டது.

"என்னாச்சு ரேகா ஏதாச்சும் பிரச்சனையா?"

"ஆமா சித்ரா, நான் சொல்லி இருக்கேன் இல்ல, என்னை எடுத்து வளர்த்த அத்தை பத்தி, அவங்க தான் கூப்பிட்டு இருந்தாங்க. அவங்க பையன இங்க பக்கத்துல ஏதோ ஹாஸ்பிடல்ல தான் அட்மிட் பண்ணி இருக்கிறதா அவங்களுக்கு போன் வந்துச்சாம்."

"என்ன ஆச்சு அவருக்கு? எதுக்காக அட்மிட் பண்ணி இருக்காங்களாம்?"

"அத்தைக்கும் அது பத்தி சரியா தெரியல? நான் இப்ப போய், நேரா எங்க மாமாவை ஹாஸ்பிடல்ல பார்த்து, என்னன்னு தெரிஞ்சுகிட்டு தான், அவங்களுக்கு திருப்பி கூப்பிடனும்."

" சரிப்பா நானும் உன் கூடயே வரேன் ஹாஸ்பிடல் நேம் கேட்டியா?"

"கேட்டேன், பக்கத்துல இருக்குற அக்ஷயா நர்சிங் ஹோம்ல தான் சேர்த்திருக்காங்களாம்."

"சரி, அந்த ஹாஸ்பிட்டல் இங்கிருந்து பக்கம் தான். வா நடந்தே போகலாம்."

அக்ஷயா நர்சிங் ஹோமில் அறை எண் முன்னூற்று ஐந்தில் தலையில் கட்டுடன் படுத்திருந்தான் சிவா என்கின்ற சிவப்பிரகாஷ்.

 
பிம்பம் 4


இன்று

"என்ன பாட்டி சொல்றீங்க பேயாவா? இந்த ஊருக்கு வெளியே இருக்கே அந்த புளியமரத்துலயா?"

பாட்டி ஆம் என்று தலையசைத்ததை கண்டு, ஜனாவின் முகம் போன போக்கை பார்த்து, விக்ரமுக்கு அன்றைக்கு அந்த புளிய மரத்தை கட்டிக்கொண்டு ஜனா நின்ற நிலைதான், கண் முன்னே காட்சியாக விரிந்தது. வந்த சிரிப்பை கஷ்டப்பட்டு வாய்க்குள்ளேயே மறைத்துக் கொண்டான் விக்ரம்.

"ஏன் பாட்டி, விருப்பப்பட்டு தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டவங்க எதுக்காக காவு வாங்க துடிக்கனும்? யாராவது அவங்கள கொன்னிருந்தால் தான் அவங்களை பழி வாங்குறதுக்காக இப்படி பேயா அலைவாங்க?"

"அது கொலையோ தற்கொலையோ யாருக்கு தெரியும்?"

"ஏன் பாட்டி அந்த பொண்ணுக்கும் அவங்க வீட்டுக்காரருக்கும் ஏதாவது பிரச்சனையா?"

"ச்சே ச்சே அவன் அந்த புள்ளையை தங்கமா தான் தாங்கினான். ஆனா அவ அத்தைகாரிக்கு தான், இவளை மருமகளா கூட்டிட்டு வந்ததே புடிக்கல. அவளுக்கு அவங்க அண்ணன் மகளை கட்டி வைக்கணும்னு ஆசை. ஆனா அந்த பையன் அவ அத்தை பொண்ணோட சிநேகிதியை இல்ல காதலிச்சு கூட்டிட்டு வந்துட்டான்."

"அந்த அம்மா அவ்வளவு பெரிய கொடுமக்காரியா பாட்டி?"

"பின்ன இல்லாமையா அவளோட புருசங்காரன் பாதியிலயே அவளை விட்டுட்டு, பரதேசம் போகணும். ஆமா நீங்க என்ன, கோயில பத்தி விசாரிக்க வந்துட்டு, இந்த புள்ளையை பத்தியே விசாரிச்சுட்டு இருக்கீங்க?"

பாட்டி தனது மூக்கு கண்ணாடியை சரி செய்து கொண்டே, சந்தேக கண்ணோடு அவர்களைப் பார்த்து கேள்வி கேட்க,

" அது....அது ஒன்னும் இல்ல பாட்டி நாங்க எழுத்தாளர்ன்னு சொன்னோம்ல, ஒருவேளை நீங்க சொல்ற கதை நல்லா இருந்தா, அதையே ஒரு புக்கா எழுதலாம்னு தான். அதனால தான் இவ்வளவு விரிவா கேட்டுட்டு இருக்கோம் அந்த புக்குல உங்க போட்டோவையும் நீங்க சொன்ன கதைன்னு சொல்லி போட்டார்லாம் சரியா, எங்க ஸ்மைல். சூப்பர் பாட்டி இந்த படத்தையே அந்த புக்குல போட்டர்லாம், நீங்க மேல சொல்லுங்க."

அந்தப் பாட்டி வாயெல்லாம் பல்லாக தமக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் கூறத் தொடங்கினார்.

பிரகாஷுக்கு ஒரு மாமன் மகளும், மகனும் இருக்கிறார்களாம். தனது அண்ணனின் மறைவுக்குப் பிறகு தாய் இல்லாத அவர்களை தமது வீட்டிற்கு பின்னால் குடிவைத்து, பாதுகாத்து வளர்த்து வருகிறார் பிரகாஷின் தாயார்.

சிறுவயதில் இருந்தே தனது அண்ணன் மகளே, தனக்கு மருமகளாக வரவேண்டும் என்று அவருக்கு ஆசை. ஆனால் தனது மகன், அவளின் தோழியை தனது வாழ்க்கை துணையாக தேர்ந்தெடுப்பான் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவே இல்லையாம். தனது மகனுக்காக அவளை ஏற்றுக் கொண்டாலும், அவன் இல்லாத பொழுதுகளில் முகத்தை காட்டவும் செய்வாராம்.

சித்ராவுக்கு பைத்தியம் பிடித்து தன் பிள்ளையை விட்டு ஓடிப் போக வேண்டும் என்று, இந்த ஊரில் உள்ள குடுகுடுப்பைகாரணிடம் சென்று சித்ராவிற்க்கு சூனியம் கூட வைத்தாராம்.

"பாஸ் நம்ம வந்த வேலை சிறப்பா முடிஞ்சது போல நம்ம தேவைக்கு மேலயே நிறைய இன்ஃபர்மேஷன் கிடைச்சிருக்கு"

"இல்ல ஜனா, இங்க நாம வந்த வேலை இன்னம் முடியல. இப்பதான் ஆரம்பிக்க போகுது."

"என்ன பாஸ் சொல்றீங்க ? அதுதான் தேவையான எல்லா விஷயத்தையும் இந்த பாட்டிங்க கிட்ட இருந்து வாங்கியாச்சே?"

" நான் இங்க வந்ததுக்கு இன்னொரு முக்கிய காரணம் இருக்கு. அதோ வராங்க பாரு அவங்க தான் பிரகாஷோட அம்மா சாந்தி. இன்னைக்கு எப்படியாவது அந்த வீட்டுக்குள்ள போய் சித்ரா தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டதா சொன்ன இடத்தை பார்த்தாகணும் நமக்கு அங்க ஏதாவது க்ளூ கிடைக்க வாய்ப்பு இருக்கு."

"என்ன பாஸ் இவங்க பார்க்கிறதுக்கு நம்ம ஊர் சொர்னாக்கா மாதிரி இருக்காங்க, இவங்களுக்கு யாரு சாந்தின்னு பேர் வைச்சது. சரி பிளான் போட்டுட்டீங்களா இல்ல இனிமேல் தானா?"

"பிளான் ரெடி தான் ஜனா. நான் சொல்ற படி செய்."


அன்று

சிவப்பிரகாஷ் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குள் தோழிகள் இருவரும் சென்றனர். இன்னும் அவன் கண்விழிக்காததால் அவன் அருகில் நின்று கொண்டிருந்த நண்பர்களிடம் இது எப்படி ஆனது என்று விசாரிக்க,

"நம்ம மாரியோட தங்கச்சி வீட்டுக்காரர் இருக்காருல்ல, அவருக்கு அவங்க அம்மா அப்பா பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு வேற ஒரு பொண்ண கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறதா இருந்தாங்க, அதை தடுத்து நிறுத்துற தகராறுலதான் சிவாக்கு இப்படி அடிபட்டுடுச்சு."

இவர்கள் உரையாடிக் கொண்டிருக்கும் சத்தம் கேட்டு கண்விழித்தன் சிவப்பிரகாஷ்.

"எதுக்கு மாமா உனக்கு இந்த தேவையில்லாத வேல? யார் எப்படி போனா உனக்கு என்ன? அந்த பொண்ணோட ஹஸ்பண்ட் வேற கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டான்னா, அது அவங்க குடும்ப பிரச்சினை, அதுக்குள்ள நீ ஏன் போய் தலையை விடற? பாரு இப்ப எப்படி அடிபட்டு வந்து படுத்து கிடக்கன்னு?"

"என்ன ரேகா இப்படி சொல்லிட்ட? நாளைக்கு உனக்கே புகுந்த வீட்ல ஒரு பிரச்சனைனாலும், நான் முன்னாடி வந்து நிக்க மாட்டேனா? அந்த பொண்ணும் எனக்கு அப்படித்தான். கண்ணுக்கு முன்னாடி ஒரு அநியாயம் நடக்கும்போது அதை எப்படி தட்டி கேட்காம இருக்க முடியும்."

"அதுவும் அந்த பொண்ணுக்கு ஒரு வயசுல குழந்தை இருக்கு, அதை கூட மறந்துட்டு அந்த ஆளு, இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணிக்க நினைச்சான், பாத்துட்டு சும்மா இருக்க முடியுமா? அதுதான் போலீஸோட போயி சண்டை போட்டு, அந்த கல்யாணத்தையே நிறுத்திட்டேன்."

அப்போது சிவப்பிரகாசத்தின் தோழனான மாரி, அறைக்குள் நுழைந்து, அவனின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு குலுங்கி அழ ஆரம்பித்து விட்டான்.

"நீ மட்டும் இல்லைனா, என் தங்கச்சியோட வாழ்க்கையே பாழா போய்யிருக்கும் சிவா. இப்போ மாப்பிள்ளையோட குடும்பம் பூராவும் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல தான் இருக்காங்க. எங்க கிட்ட சமாதானமா போக பேச்சு வார்த்தை நடத்துறாங்க, இனிமே என் தங்கச்சியோட ஒழுங்கா வாழ்வேன்ன்னு, மாப்பிள்ளை போலீஸ் முன்னாடி உறுதி கொடுத்திருக்காரு. இது எல்லாமே உன்னால தான் சிவா நடந்தது."

"மாரி ஒழுங்கா விசாரிச்சுட்டு திரும்ப உன் தங்கச்சிய அங்க அனுப்பு. இப்போ சமாதானமா போற மாதிரி கூட்டிட்டு போய்ட்டு பின்னாடி வேற ஏதாவது செய்திட போறாங்க. அதனால உன் கண்காணிப்பிலேயே உன் தங்கச்சியும் அவர் வீட்டுக்காரரும் இருக்கிற மாதிரி வேற வீட்டில் குடி வச்சுக்கங்க."

மாரி அவனிடம் சரி என்று சொல்லிவிட்டு, போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருந்து அழைப்பு வந்ததால், மறுபடியும் பலமுறை நன்றிகள் கூறிவிட்டு, அங்கிருந்த அவசரமாக சென்றான்.

" இந்த டைம்ல எதுக்காக ரேகா தனியா வந்தே?"

"இல்ல மாமா இவ என்னோட பிரண்டு பேரு சித்ரா, இவ கூட தான் இங்க வந்தேன்."

" சரிம்மா நான் இங்க பாத்துக்குறேன். முதல்ல நீங்க ரெண்டு பேரும் கிளம்புங்க. லேடிஸ் மட்டும் இப்படி தனியா வெளியே வராது நல்லது இல்ல."

"ஏன் சார் ஆம்பளைங்க மட்டும் தனியா வெளியே சுத்தலாமா? நாங்க ஹாஸ்பிடலுக்கு தனியா வர்றது கூட குத்தமா?"

"நான் அதை குத்தம்னு சொல்லலைங்க, நம்ம சேஃப்டிய நாம தானே பார்த்துக்கணும். அப்பா அம்மா கிட்ட நீங்க இங்க வர்றீங்கன்னு சொல்லிட்டு வந்தா அது ஒரு சேப்டி, எதுவுமே சொல்லாம, நீங்க இப்படி இங்க ஹாஸ்பிடல் வந்ததை வேற யாராவது பார்த்து, வீட்டுல சொன்னா தேவையில்லாம பொண்ணுங்களோட பேரு தான் கெட்டுப் போகும். நம்ம சமூகத்துல ஒரு தடவ ஒரு பொண்ணுக்கு பெயர் கெட்டுட்டா, அது அப்படியே நின்னு போயிடும். ஆனா இந்த கட்டுப்பாடு எல்லாம் ஆம்பளைங்களுக்கு கிடையாது அது என்னவோ நம்ம சமூகத்தோட டிசைன் அப்படி. சரிங்க நீங்க கிளம்புங்க. டேய் போய் ஆட்டோ கூட்டிட்டு வந்து, அவங்களை பத்திரமா வண்டி ஏத்தி விட்டுட்டு தான் நீ உள்ள வரணும்."

பெண்கள் என்றால் போதைப் பொருளாக நினைக்கும் ஆண்களும் உண்டு, எட்ட நிறுத்தி வேறுபாடு பார்க்கும் ஆட்களும் உண்டு. ஆனால் இவனது அணுகுமுறை சித்ராவுக்கு புதிதாகபட்டது அனைவரிலும் இருந்து இவன் தனித்து தெரிந்தான்.

அவனின் உடல்நிலை பற்றி விசாரித்து விட்டு தலையசைப்போடு ரேகாவுடன் ஹாஸ்பிடலை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
 
பிம்பம் 5

இன்று

பிரகாஷின் அம்மா சாந்தி கோயிலுக்குள் பூஜை கூடையுடன் நுழைந்து கொண்டிருந்தார். மூலவர் சன்னிதியை நோக்கி சென்றவர், கண்களை மூடி இறைவனை வேண்டிக் கொண்டிருந்தார்

கோயிலில் கூட்டம் அவ்வளவாக இல்லை,அங்கு இருந்த ஒரு சில பெரியவர்களும் அங்கு ஒருவர் இங்கு ஒருவராக வெளிப்பிரகாரத்தில் தான் அமர்ந்திருந்தனர்.

விக்ரமின் திட்டப்படி சாந்தி அம்மாவுக்கு எதிரில் வந்த நின்று ஜனா, தன்னை யாராவது கவனிக்கிறார்களா என்று பார்த்துக் கொண்டே, சாந்தி கண்களை மூடி இறைவனை வேண்டிக் கொண்டிருந்த நேரம் பார்த்து, தன் கையில் உள்ள மயக்க மருந்து ஸ்பிரேயை சாந்தியை நோக்கி சிறிது சிறிதாக தெளித்தான்.

விக்ரம் முன்னமே கூறியிருந்தான் அதிகமாக ஸ்பிரே செய்யாமல், சிறிது சிறிதாக அவருக்கு தலைசுற்றல் வரும் அளவுக்கு மருந்தை தெளித்தால் போதும் என்று.

சாந்திக்கு அருகில் தான் விக்ரம் நின்று கொண்டிருந்தான். அந்த மருந்தின் விளைவால், அவர் கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வர, ஒரு பக்கமாக சாயப்போனவரை தன் கைகளில் தாங்கிக் கொண்டான்.


"அய்யோ அம்மா, என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு? இந்தாங்க இந்த தண்ணிய குடிங்க."

விக்ரம் தனது பையில் இருந்து நீர் பாட்டிலை எடுத்து, அவருக்கு சிறிது தண்ணீர் புகட்டினான்.

அவருக்கு சுயநினைவு இருந்தது, ஆனால் கண்களை தெளிவாக திறக்க இயலவில்லை, எழுந்து நிற்கவும் முடியவில்லை.

"தெரியலப்பா, நல்லா தான் இருந்தேன், ஏனோ படபடன்னு கண்ணை இருட்டிக்கிட்டு வந்துடுச்சு.."

"கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுத்தீங்கன்னா சரியா போயிடும். வாங்க நான் உங்களை கூட்டிட்டு போறேன், ஜனா அம்மா கையில இருக்க பூஜை கூடையை வாங்கிக்கோ. நீங்க அட்ரஸ் சொல்லுங்கம்மா, நான் உங்களை வீட்டில் கொண்டு போய் விட்டுடறேன்."

"பயப்படாதீங்கம்மா, நாங்க பண்ணையாருக்கு தெரிஞ்சவங்கதான். அவர்தான் எங்களை இங்க ஒரு வீட்டில் தங்க வைச்சிருக்கிறார். நான் ஒரு எழுத்தாளர், இந்த கோயிலை பத்தி கட்டுரை எழுதுவதற்காக இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கேன்."

அதன் பிறகு சாந்தி அம்மா தனது விலாசத்தை கூற, விக்ரம் மற்றும் ஜனாவின் உதவியோடு அவரது வீட்டிற்கு வந்தார்.

" ரொம்ப நன்றிங்க தம்பி, நீங்க ரெண்டு பேரும் இல்லனா, நான் எப்படி வீடு வந்து சேர்ந்திருப்பேனோ எனக்கே தெரியால."

" உங்களுக்கு இப்படி அடிக்கடி வரும்மாம்மா? எதுக்கும் நீங்க டாக்டர் கன்சல்ட் பண்றது நல்லதுன்னு நினைக்கிறேன்."

"நான் நல்லாத்தான் தம்பி இருந்தேன், எப்ப என் மகன் அந்த விளங்காதவளை கட்டிட்டு வந்தானோ? அப்ப இருந்து எங்க குடும்பத்துக்கு புடிச்சது சனி. இப்போ செத்துப் போய் கூட என் பையனை விட்டுப் போக மாட்டேங்குறா, எந்நேரமும் அவ நினைப்புலயே என் மகனும் சுத்திட்டு இருக்கான்."

"ஓ அப்படியாம்மா, உங்க முதல் மருமக தான் இறந்துட்டாங்களே, அப்புறம் என்ன பிரச்சனை? நீங்க உங்க பிள்ளை கிட்ட சொல்லி வேறொரு கல்யாணம் செஞ்சுக்க சொல்லலாமே?"

"அதெல்லாம் அவ போன ஆறு மாசத்தில இருந்தே, வேற கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்லி, அவனை வற்புறுத்திட்டு தான் இருக்கேன். உங்க கிட்ட சொல்றதுக்கு என்ன தம்பி, என் அண்ணன் பொண்ணு கூட, இவனுக்காகவே காத்துட்டு இருக்கா. எங்க நாம சொல்றதெல்லாம் அவன் காதுல, ஏறுனா தானே? ஆனா அந்த விஷயத்தை தவிர என் பையன் ரொம்ப நல்லவன் தம்பி. அவன் தலை எடுத்ததுக்கு அப்புறம் தான் எங்க வீட்டையே இடிச்சு மாற்றி கட்டினான். அதுக்கு முன்ன இது ஒரு ஓட்டு வீடா தான் இருந்தது. என் புள்ள தான் இது எல்லாத்தையும் தட்டி எடுத்துட்டு அப்படியே பில்லர் வைச்சு டார்ச் கட்டடம் போட்டான்."

"வீடு ரொம்ப நல்லா இருக்கும்மா, நாங்க நகரத்துல வாழ்றவங்க, இந்த மாதிரி காத்தோட்டமா எல்லாம் வீடு பார்த்ததே இல்லை."

" ஒரு நிமிஷம் இருங்க தம்பி. நான் உங்களுக்கு காபி தண்ணி கொண்டு வரேன்."

"ஐயோ, உங்களுக்கு எதுக்கும்மா சிரமம்?"

"அட நீங்க இருங்க தம்பி, இதுல என்ன சிரமம், என்னை இவ்வளவு பத்திரமா வீட்ல கொண்டுவந்து சேர்த்து இருக்கீங்க, உங்களுக்கு ஒரு டம்ளர் காபி கூட தராட்டி எப்படி? இருங்க வாரேன்."

அவர் சமையல் அறையினுள் நுழைந்தவுடன் விக்ரம் அவசரமாக ஜனாவிற்கு கண்ணை காட்டி விட்டு, சித்ரா தற்கொலை செய்ததாக கூறப்படும் அந்த அறையை நோக்கி சென்றான். அந்த அறை அட்டாச் பாத்ரூமோடு இருந்தது. அவர்கள் அறையில் ஒரு பின்பக்க கதவும் இருந்தது. அதற்கு பின்புறம் கொல்லை புறமாகவும், அங்கே தனியாக பாத்ரூமும் இருந்தது. அந்த அறையை சுற்றி சுற்றி தேடியும் அவர்களின் திருமண புகைப்படம் ஒன்று கூட அங்கு இல்லை.

ஜனா சிக்னல் கொடுக்க விக்ரம் உடனடியாக, அந்த அறையை விட்டு வெளியேறி, வரவேற்பறையில் ஜனாவிற்கு அருகில் வந்த அமர்ந்தான்.

சாந்தி அவர்களுக்கு குடிப்பதற்கு காபியும், திருவிழாவிற்காக செய்த பலகாரங்களையும் கொண்டு வந்து அவர்களின் முன்பு அடுக்கினார்.

"என்னம்மா உங்க பையனோட கல்யாண போட்டோ எங்கேயுமே இல்லை?"

இதைக் கேட்டு சாந்தியின் முகம் தீவிரமானது

"என்னாச்சும்மா? ஏன் உங்க முகம் பேய் அறஞ்ச மாதிரி இருக்கு? ஏதாச்சும் பிரச்சனையா?"

"அதை ஏன் கேக்குறீங்க தம்பி அவ செத்துப் போய் ரெண்டு நாள் கழிச்சு, என் பையன் கிட்ட தேர்தல் சம்பந்தமா பேசணும்னு, கட்சி ஆபீஸ்ல இருந்து கூப்பிட்டு இருந்தாங்க. இவனும் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம மனசே இல்லாம தான் அங்க போனான்."

" அன்னைக்கு ராத்திரி அவ தற்கொலை பண்ணிகிட்ட, ரூமுக்கு பின்னாடி இருக்க கொல்லை புறத்திலயிருந்து, ஏதோ சத்தம் கேட்டுச்சு. நான் என்னவோ ஏதோன்னு போய் பார்த்தான்ப்பா. என் பையன் ரூம்ல இருக்க பின்பக்க கதவு திறந்து இருந்துச்சு, அங்க இருக்க மரத்துக்கு கீழே ஒரு உருவம் தலையை விரிச்சு போட்டு நிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு, உத்து பார்த்தப்ப தான் தெரிஞ்சது, செத்துப்போனவ கையில அவங்க கல்யாண போட்டோவை வைச்சிட்டு அதையே வெறிச்சு பார்த்துட்டு இருந்தா!. எனக்கு ஈரகொலையே நடுங்கி போச்சு. அடுத்த நாளே பூசாரியை கூப்பிட்டு அந்த புளிய மரத்துல ஆணிய வச்சு அடிச்சு புட்டேன். அதுக்கப்புறம் அவளை ஊருக்குள்ள யாரும் பாக்கலை, ஆனா அடிக்கடி அந்த புளிய மரத்துக்கிட்டு பார்க்கிறதா சொல்லிக்கிறாங்க."

இவற்றை கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஜனா, அப்படியே மயங்கி சரிந்து விட்டான்.

அன்று

சிவப்பிரகாஷ் ஹாஸ்பிடலில் இருந்தவரை ரேகாவுடன் சேர்ந்து சித்ரா, தினமும் அங்கு சென்று அவனை நலம் விசாரித்து வந்தால்.

அவர்கள் தங்களுக்குள் கருத்துக்களை பரிமாறிக் கொள்ள, இருவருக்கும் புரிதலை தாண்டிய ஒரு நல்ல நட்பு மலர்ந்தது. அவன் ஹாஸ்பிடலில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆன பின்பும் கூட இவர்களின் நட்பு தொடர்ந்தது.

சித்ராவும் சிவாவும் பேசும் போது ரேகாவின் பார்வை ஒருவித கோபத்தோடு சித்ராவை நோக்கி தான் இருக்கும். ஆனால் அது தனது கற்பனையோ என்று சித்ரா எண்ணுமாறு, மறு நொடியே தனது முகத்தை சீராக்கிக் கொண்டு அவர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக பேசத் தொடங்கி விடுவாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்களின் நட்பு காதலாக உருமாறி, இருவரின் மனதிலும் வேரூன்றி கொண்டிருந்தது.

சித்ரா முதன் முதலில் சிவாவின் மீது தனக்கு ஏற்பட்டுள்ள காதலை, ரேகாவிடம் தான் கூறினாள். அவள் தனக்கு இது சந்தோஷமே என்று கூறிய பிறகு தான் தனது காதலை சிவாவிடம் வெளிப்படுத்தினாள்.

இவர்களின் காதல் சித்ராவின் வீட்டிற்கு தெரிய வர, அவள் வீட்டு காவலில் வைக்கப்பட்டால். அவசரமாக அவளின் திருமணத்திற்காக, வரனும் பார்க்கப்பட்டு, தேதியும் குறிக்கப்பட்டது.

தன் பெற்றோரிடம் எவ்வளவு போராடியும் அவர்கள், அவளின் கருத்துக்களை கேட்பதாகவே இல்லை.

ராணுவத்தில் உள்ள தனது அண்ணனுக்கு செய்தி அனுப்பியும் அங்கிருந்து எந்தவித பதில் கடிதமும் வராததால், ஒரு முடிவோடு யாருக்கும் தெரியாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள் சித்ரா.
 
பிம்பம் 6

இன்று

மயங்கி விழுந்த ஜனாவை பார்த்து விக்ரம் இவனுக்கு இதே வேலையா போச்சு என்று புலம்பிக் கொண்டே அவனை எழுப்ப முயன்றான். இவன் மயங்கி விழுந்ததைக் கண்டு மிரண்டு போன சாந்தி உதவிக்கு அக்கம்பக்கத்தினரை அழைப்பதை பார்த்து,

"ஒன்னும் இல்லம்மா இவனுக்கு பேய்ன்னா கொஞ்சம் பயம், நீங்க சொன்னதைக் கேட்டு பயந்து போய் மயங்கி விழுந்துட்டான் அவ்வளவுதான்."

கீழே விழுந்த ஜனாவை எழுப்பி மேலே படுக்க வைக்க முயன்றான் விக்ரம், ஆனால் ஜனாவினுடைய கனமான சரீரத்தின் பாரத்தை அவனால் தூக்க முடியவில்லை.

சாந்தியின் குரல் கேட்டு அவரின் வீட்டுக்கு பின்புறம் இருந்த, சாந்தியின் அண்ணன் மகன் நாகலிங்கம் கொல்லைப்புறம் வழியாக பதறி ஓடி வந்தான்.

விக்ரமுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது இப்போது தானே, நான் பார்த்துவிட்டு வந்தேன் பின்பக்க கதவு தாழிட்டு இருந்ததே? இவன் எவ்வாறு பின்புறம் இருந்து வருகிறான்? என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்.

"என்னத்தே? என்ன ஆச்சு? எதுக்கு இப்படி கத்திட்டு இருக்கே?"

"ஏண்டா நாகு, நீ நேர் வழியாவே வீட்டுக்குள்ள வரமாட்டியா? எப்ப பாரு பொடக்காலி(கொள்ளைபுறம்) வழியாவே உள்ள வாரே?"

"நான் வீட்டை சுத்திட்டு வர்றதுக்குள்ள நேரம் ஆயிடும் அத்தே, இதுதான் ஷார்ட் கட்டு. அதனால தான் இந்த வழியா வந்தேன். முதல்ல என்ன ஆச்சு? எதுக்கு இப்படி கத்துனேன்னு சொல்லு?"

"இவங்க நமக்கு தெரிஞ்ச பசங்கடா, இந்த தம்பி திடீர்னு மயக்கம் போட்டுருச்சு. அந்த தம்பியால தனியா இவரை தூக்கி, மேல படுக்க வைக்க முடியல, நீ கொஞ்சம் உதவி செய்டா, நான் போய் மருத்துவச்சியை கூட்டிட்டு வாரேன்."

"ஐயோ அம்மா, அந்த அளவுக்கெல்லாம் எந்த பிரச்சனையும் இல்ல. ஏதோ பயந்து போய் மயக்கம் போட்டுட்டான், கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டு வாங்க தெளிச்சா சரியா போயிடுவான்."

இதோ கொண்டு வரேன் தம்பி என்று அவர் உள்ளே சென்று தண்ணீர் செம்போடு வெளியே வந்தார். அதை வாங்கி ஜனாவின் முகத்தில் தெளித்து அவனை மயக்கத்தில் இருந்து தெளிய வைத்த விக்ரம், அவனை அப்படியே எழுந்து சோபாவில் சாய்த்து அமர வைத்தான்.


" யார் அத்தை இவங்க? ஊருக்கு புதுசா இருக்காங்க?"

"சொல்ல மறந்துட்டேன் பாரு, இவங்க கதை எழுதுறவங்களாம், நம்ம பண்ணையார் தான் நம்ம கோயில பத்தி எழுத இந்த ஊருக்கு வந்து இருக்க இவங்களை, கீழ தெருவுல இருக்க மாறன் வீட்ல தங்கவச்சிருக்காரு. இன்னைக்கு கோயில்ல மயக்கம் போட்டு விழுக போன என்னை, இவங்கதான் பார்த்து வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்து விட்டாங்க."

"ஓஹோ"

"வணக்கம் சார், என் பேர் விக்ரம், இவன் என்னோட ஜூனியர் ஜனா."

"வணக்கம் என் பேர் நாகலிங்கம் இவங்களோட அண்ணன் பையன்."

"ரேகா வந்துட்டாளாடா? ஊர் புள்ளைங்க எல்லாம் சேர்ந்து கும்மி அடிக்க போறாங்க? என்ன இன்னும் அவளை காணோம்?"

"வந்திடுவா அத்தே, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் வந்துட்டு இருக்கறதா எனக்கு போன் பண்ணுனா, இதோ பாரு அவளே வந்துட்டா."

"என்னாச்சுத்தே யார் இவங்க எல்லாம்?"

சாந்தி கோவிலில் நடந்ததை பற்றியும் இவர்களை பற்றியும் கூறினார்.

"ரொம்ப நன்றிங்க சார், சரியான நேரத்தில எங்க அத்தையை காப்பாத்தி வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்திருக்கீங்க."

"பரவால்ல மேடம் எல்லாம் ஒரு மனிதாபிமான செயல் தானே."

ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டவுடன் ஜனா தானாக கண்களை திறந்து ரேகாவை கண்டுவிட்டு முகத்தை துடைத்தும் தலையை சீவி சரி செய்து கொண்டு,

" ஆமாங்க எல்லாமே ஒரு மனிதாபிமான செயல் தானே."

என்று ரேகாவை பார்த்து வழிந்து கொண்டே கூறினான்.

அன்று

வீட்டை விட்டு வெளியேறிய சித்ரா நேராக சென்று நின்றது சிவப்பிரகாஷின் இல்லத்தில் தான். சிவா அவளது நிலையை புரிந்து கொண்டு, தனது அன்னையிடம் பேசி, அவசர திருமணத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தான்.

அவர்கள் திருமணம் சிவாவின் ஊரில் உள்ள ஒரு கோயிலில் நடந்தது. இந்த திருமணத்தில் சிவாவின் அம்மா சாந்திக்கு விருப்பமில்லை, அவர் சிவாவிடம் எவ்வளவோ போராடி மறுத்துப் பார்த்தார், உயிரை விட்டு விடுவேன் என்று கூறி மிரட்டி கூட பார்த்தார், ஆனால் அவன் நீங்கள் இதற்கு சம்மதிக்கவில்லை என்றாலும் சித்ராவை தவிர வேறு யாரையும் என் மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக நின்றதால், வேறு வழி இல்லாமல் சரி என்று ஒப்புக்கொண்டார்.

அவர்களின் திருமணம் எளிமையாக கோயில் ஊர் மக்கள் முன்னிலையில் நடைபெற்றது. விஷயம் அறிந்து வந்த சித்ராவின் பெற்றோர்கள் அவளை சரமாரியாக வசைப்பாடி விட்டு, இனி உனக்கும் எனக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை என்று மண்ணள்ளி வீசி சபித்து விட்டு சென்றனர்.

திருமணமான சில நாட்கள் சித்ராவிற்கு நன்றாகவே சென்றது. ஆனால் சிவா வீட்டில் இல்லாத நாட்களில் சாந்தி அவளிடம் காட்டும் முகமானது வேறாக இருந்தது. அவள் எந்த செயலை செய்தாலும் குற்றம் கூறுவதும் திட்டுவதுமாகவே அவளை படுத்தி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அத்தோடு ஒன்றுமாத்தி ஒன்றாக பல வேலைகளை அவளை செய்யுமாறு கூறிக் கொண்டே இருப்பார்.

இது தெரிந்தது தான் என்றாலும் போகப்போக சித்ராவிற்கு மனதுக்கு சங்கடமாக இருந்தது. இதை பற்றி சிவாவிடம் கூறி பிரச்சனையை பெரிது படுத்த வேண்டாம் என்று அவளும் அவர் கூறும் வேலைகளை செய்து கொண்டேயிருப்பாள்.

திருமணத்திற்கு பிறகு சித்ரா வேலைக்கு செல்வதை விட்டுவிட்டாள். சிவாவின் மெடிக்கல் ஷாப் சம்பந்தப்பட்ட கணக்குகளை வீட்டிலேயே சரி பார்த்து கொடுக்க ஆரம்பித்தால்.

அங்குள்ள வேலையாட்களின் விவரங்களையும், மருந்து கடையில் உள்ள மருந்துகளின் ஸ்டாக் விபரத்தையும் கணினியில் ஒவ்வொரு நாளும் பதிவேற்றம் செய்து கணினியில் அவற்றை சேமித்து வைத்தாள்.

அப்படி வேலையாட்களின் விபரங்களை கணினியில் பதிந்து கொண்டிருந்த போதுதான், அன்றொரு நாள் சிறுமியிடம் தவறாக நடந்து கொண்ட காரணத்தால், தன்னால் போலீஸில் பிடித்துக் கொடுக்கப்பட்டவன் அவர்களின் மெடிக்கல் ஷாப்பில் வேலை செய்து கொண்டிருப்பதை கண்டால்.

அவள் அவ்வாறு பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது அங்கு வந்த ரேகா, இதுதான் தன் அண்ணன் என்று அவளுக்கு அறிமுகப்படுத்த அதிர்ந்து தான் போனாள்.

சித்ரா ரேகாவிடம் அவளது அண்ணனை பற்றி கூறலாமா வேண்டாமா என்று மனதிற்குள் பெரும் போராட்டமே நடத்தினாள். ஏனென்றால் சித்ராவிற்கு தான் தெரியுமே ரேகாவிற்கு அவள் அண்ணன் என்றால் உயிர் என்று. அத்தோடு அவளுக்கு இருக்கும் ஒரே சொந்தமும் அவன் தான். எனவே சிவாவிடம் மட்டும் அவனை பற்றி மேலோட்டமாக சொல்லி வைக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள், ஆனால் அடுத்த நாளே ரேகாவின் அண்ணன் நாகலிங்கம் அவளை காணவந்தான்.

வந்தவன் அவள் கால்களில் விழுந்து தன்னை மன்னிக்குமாறு வேண்டினான். தற்போது தான் மாறிவிட்டதாகவும் இப்போதெல்லாம் அவ்வாறான தவறான செயல்களில் ஈடுபடுவதில்லை என்றும் கூறினான். சிவாவிடமும் தன் தங்கையிடம் தன்னை பற்றி எதுவும் தவறாக கூறிவிட வேண்டாம் என்று கெஞ்சினான்.

சித்ராவும் அவனிடம், இனி ஒரு முறை இவ்வாறு நடந்து கொண்டால், அவர்களிடம் தெரிவித்து விடுவேன் என்று மிரட்டி, அவனை அனுப்பி வைத்தாள்.
 
பிம்பம் 7

இன்று

"ஐயோ பாஸ் மறுபடியும் அந்த புளிய மரத்துக்கா? என்னால முடியாது, ரொம்ப போர்ஸ் பண்ணீங்க அப்புறம் இத்தோட இந்த ஜனா, உங்களோட உறவை முறிச்சுக்க வேண்டியதா இருக்கும் பரவால்லையா?"

"நல்லதாபோச்சு அப்படி ஒரு நல்ல நாள் வராதான்னு நான் எவ்வளவு நாளா ஏங்கிட்டு இருக்கேன் தெரியுமா? சரி எப்போ ஊருக்கு கிளம்பற?"

" எதே ? என்ன பாஸ் பொசுக்குன்னு இப்படி சொல்லிப்புட்டீங்க? நான் புளிய மரத்துகிட்ட தானே கண்காணிக்க மாட்டேன்னு சொன்னேன், அதுதான் எப்படியும் சிவா வீட்டையும் அந்த நாகலிங்கத்தையும் இன்னைக்கு கண்காணிக்கனும்னு சொல்லி இருக்கீங்களே! நான் அங்க போறேன் நீங்க புளியமரத்து கிட்ட போங்க, அவ்வளவுதான் மேட்டர் சால்வ்டு. என்ன பாஸ் சந்தேகமா பார்க்கறீங்க நீங்க புளிய மரத்தைமட்டும் பார்த்தாபோதும் ஆனா நான் உங்களுக்காக சிவா வீட்டு கொல்லைபுறத்தையும் அந்த நாகலிங்கத்தையும் போய் கண்காணிக்கறேன் பாஸ்."

"நீ நாகலிங்கத்தை தான் கண்காணிக்க போறயா? இல்ல அவன் தங்கச்சி ரேகாவை பார்க்கனுங்கறக்காக போறேங்கறையா?"

" பாஸ், என்ன பாஸ் உங்க ஜனாவை சந்தேகப்படுறீங்களா?"

" ச்சே ச்சே சந்தேகமெல்லாம் கிடையாது, கன்ஃபாமா சொல்றேன், நேத்து அந்த அம்மா பேயை பத்தி சொன்னதும் மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டு, அந்த புள்ளையோட குரல் கேட்டதும், அடுத்த நிமிஷமே எழுந்துகிட்ட பாரு? அப்பவே தெரிஞ்சது, எப்படியும் நீ அந்த புள்ள பின்னாடி சுத்தி ஊர்க்காரங்க கையால செருப்படி வாங்கப் போறேன்னு."

"போன இடத்துல நம்ம வேலையை தவிர வேற ஏதாவது வேலையை பார்த்து, சிக்கல்ல மாட்டிக்கிட்டு நின்னேன்னா, நான் எல்லாம் வந்து சிபாரிசு பண்ண மாட்டேன். போலீஸ் ஸ்டேஷனே கதின்னு கெடே."

"பாஸ் இருந்தாலும் நீங்க என்னை இவ்வளவு தெளிவா.... புரிஞ்சு வச்சிருக்க கூடாது."

"இதெல்லாம் வக்கனையா பேசு, பேய் பத்தி காதால கேட்டா கூட மயக்கம் போட்டு விழுந்திரு, ஏதோ கண்ணாலேயே பேயை பார்த்த மாதிரி."

"கிண்டல் பண்ணாதீங்க பாஸ்."

"கிண்டலா? டேய் நான் உண்மையை சொல்லிகிட்டு இருக்கேன்."

" போங்க பாஸ் போற இடத்துல எல்லாம் அந்த புளியமரத்தை பத்தியே பேசுறாங்க, நீங்க எந்த நேரத்துல வாய வச்சீங்களோ நாம விசாரிக்க போற இடத்திலே எல்லாரும் அந்த புளிய மரத்துக்கிட்ட பேயை பார்த்ததாவே சொல்றாங்க இதுக்கு மேலயும் நான் மயக்கம் போடாம இருந்தா, அப்புறம் அந்த பேய்க்கு என்ன மரியாதைன்னு கேட்கறேன்."

அன்று இரவு இருவரும் தத்தமது வேலையை முடிக்க, விக்ரம் புளிய மரத்தை நோக்கியும், ஜனா சிவாவின் வீட்டில் உள்ள அவனது பெட்ரூம்மை ஒட்டிய, கொல்லை புறத்திற்கும் சென்றனர்.

விக்ரமின் வாய் முகூர்த்தமோ என்னவோ! அடுத்த நாள் காலையில் விக்ரமுக்கு ஜனா போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருப்பதாகத்தான் செய்தி வந்தது. ரேகா திருமணத்திற்கு முன்பே கர்ப்பமாக இருந்ததால், அவளது அண்ணன் நாகலிங்கத்தால் கொலை செய்யப்பட்டதாகவும், அவர்கள் வீட்டிற்கு அருகில் ஜனா மயங்கி விழுந்திருந்ததால் ஒருவேளை அவன் ரேகாவின் ரகசிய காதலனாக இருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் போலீசார் அவனை போலீஸ் ஸ்டேஷனில் அவர்களின் கஸ்டடியில் வைத்து விசாரித்து கொண்டு இருப்பதாகவும் செய்தி வந்தது.

அன்று

சித்ராவின் மகிழ்ச்சியான திருமண வாழ்க்கைக்கு ஆதாரமாக அவள் கருவுற்றாள். இதை அறிந்ததும் சிவா அவளை தன் கைகளில் வைத்து தாங்கினான். பக்கத்து ஊரில் உள்ள பிரபலமான மகப்பேறு மருத்துவமனைக்கு அவளை மாதாமாதம் கூட்டிக்கொண்டு செக்கப்பிற்கு சென்று வந்தான்.

இந்நிலையில்தான் கவுன்சிலர் பதவிக்கான வேட்பாளர்களை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நாள் வந்தது. சிவாவின் கட்சியில் அந்தத் தொகுதியின் சார்பாக அவனை முன்னிறுத்துவதாக அறிவித்தனர். அவன் கட்சி வேலையில் மூழ்க தொடங்கியதால், சித்ரா ரேகாவுடன் மருத்துவமனைக்குச் சென்று வந்தாள்.

சித்ராவின் குடும்பமும் அரசியல் பின்னனியை கொண்டது தான். அவளின் தாத்தா உள்துறை அமைச்சராக இருந்தவர். ஆனால் அவளின் அப்பா கட்சியில் முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கும் போது மட்டும் பெயரளவில் அந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வார். ஏனோ அவருக்கு கட்சி மற்றும் பதவியில் பெரிதாக விருப்பம் ஏதுவும் இல்லை. அவரின் மகனோ நாடு தான் பெரிது, ஜாதி கட்சிகள் கூட தேவையில்லை என்று, அவரை எதிர்த்து கொண்டு ராணுவத்தில் சேர்ந்து விட்டார்.

சித்ராவிற்கு சிவா அரசியலில் ஈடுபடுவது பிடிக்கத்தான் இல்லை, இருந்தாலும் இது அவனது கனவு, தனது மக்களுக்காக போராடி மேலே வந்தவன் அதனால் அவனது விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளித்து வந்தாள்.

ரேகாவின் வீட்டிற்கு சித்ரா அவ்வளவாக செல்வதில்லை, தற்போது சிவா அரசியல் விஷயமாக வெளியூர் சென்ற காரணத்தால், நாகலிங்கம் தான் மேற்பார்வையாளராக இருந்து மருந்து கடையை பார்த்துக் கொள்கிறான். அதனால் தற்போதெல்லாம் அவன் தான், கணக்குகளை சரி பார்த்து விட்டு, கடையை பூட்டிக் கொண்டு வருகிறான்.

ஒரு மாலை வேளையில் ரேகா ஆபீஸ்ஸில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்திருப்பாள் என்று நினைத்து, அவளைப் பார்த்து வரலாம் என்று அவளது வீட்டிற்கு சென்றாள் சித்ரா.

சித்ரா ரேகாவின் வீட்டை நெருங்கிய போது உள்ளிருந்து ஏதோ பேச்சு குரல் வந்தது போல இருந்தது. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டே ரேகாவின் பெயரை கூறியபடியே வீட்டின் கதவை தட்டினாள்.

சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு தான் கதவு திறக்கப்பட்டது. உள்ளிருந்து வந்த ரேகா இவளை கண்டு பதட்டமானால், பிறகு சட்டென்று முகத்தை மாற்றிக்கொண்டு அவளை வாசலிலேயே நிற்க வைத்து,

" என்ன சித்ரா அதிசயமா இருக்கு நான் வீட்டுக்கு வா வான்னு கூப்பிட்டா கூட வர மாட்டேன்னு சொல்லுவ, இன்னிக்கு நீயாகவே என்னோட வீடு தேடி வந்திருக்க? ஏதாச்சும் பிரச்சனையா? அத்தை ஏதாச்சும் உன்னை திட்டினாங்களா? இல்ல...உனக்கு உடம்புக்கு எதுவும் சரியில்லையே?"

"முதல்ல மூச்சை விடு ரேகா, இத்தனை கேள்வியை ஒட்டுக்கா கேட்டா, நான் எந்த கேள்விக்கு தான் அன்சர் பண்ண? சரி என்னை இப்படி வாசல்ல நிக்க வைக்க தான், என்னை வா வான்னு அத்தனை தடவை கூப்பிட்டியா?"

வீட்டின் பின்வாசலில் இருந்து டொம் என்ற சத்தம் கேட்க,

"என்னடி இது? பின்பக்கம் ஏதோ சத்தம் கேக்குது?"

"அது ஒன்னுமில்ல சித்ரா, அந்த பக்கமா பூனை ஒன்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்கு, அதோட வேலையா இருக்கும்.நீ உள்ள வா "

ரேகாவின் வீடு மொத்தமாக மூன்று அறைகளைக் கொண்டது. ஒரு சமையல் கூடம்,ஒரு பெட்ரூம் மற்றும் பின்பக்க வாசல் கதவோடு கூடிய வரவேற்பறை. அந்தப் பின்பக்க வாசல் கதவு திறந்திருப்பது போல தோன்றியது.

சித்ராவை வரவேற்பறையில் உள்ள சோபாவின் மீது அமர வைத்துவிட்டு, ரேகா அவளுக்கு குடிக்க ஏதாவது கொண்டு வருவதாக கூறி, சமையல் கூடத்திற்கு சென்றாள்.

சித்ரா அமர்ந்திருந்த சோபாவிற்கு எதிர் திசையில் தான் பெட்ரூம் இருந்தது. கதவு திறந்திருந்ததால் உள்ளே இருப்பது அப்படியே தெரிந்தது. அந்த அறையில் துணிகள் அங்கங்கே சிதறி கிடந்தன, அத்தோடு மது பாட்டில்களும் அதனை ஊற்றிக் கொடுக்கும் கோப்பைகளும் இருந்தன.

சித்ரா இது ரேகாவின் அண்ணாவுடைய வேலையாக இருக்கும் என்று நினைத்து கொண்டிருக்கையில், அதற்கு அருகில் பாதி எரிந்து கொண்டிருந்த சிகரெட் துண்டினை கண்டு நெற்றி சுருங்க யோசிக்க தொடங்கினாள்.

ஏனோ அங்கு அமர்ந்திருப்பது முள்ளின் மீது அமர்ந்திருப்பது போன்று தோன்ற, ரேகாவை அழைத்து தனக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை இருப்பதாக கூறிவிட்டு, தனது இல்லத்தின் கொல்லைபுறத்தை நோக்கி நடந்தாள்.

அவளது பெட்ரூமுக்குள் யோசனையினோடே நுழைந்து கொண்டிருக்கையில், யாரோ அவளின் மீது வந்து விழ, பதறிப் போய் உரக்க கத்த தொடங்கினால்.


இன்று

"ஐயோ பாஸ் மறுபடியும் அந்த புளிய மரத்துக்கா? என்னால முடியாது, ரொம்ப போர்ஸ் பண்ணீங்க அப்புறம் இத்தோட இந்த ஜனா, உங்களோட உறவை முறிச்சுக்க வேண்டியதா இருக்கும் பரவால்லையா?"
"நல்லதாபோச்சு அப்படி ஒரு நல்ல நாள் வராதான்னு நான் எவ்வளவு நாளா ஏங்கிட்டு இருக்கேன் தெரியுமா? சரி எப்போ ஊருக்கு கிளம்பற?"
" எதே ? என்ன பாஸ் பொசுக்குன்னு இப்படி சொல்லிப்புட்டீங்க? நான் புளிய மரத்துகிட்ட தானே கண்காணிக்க மாட்டேன்னு சொன்னேன், அதுதான் எப்படியும் சிவா வீட்டையும் அந்த நாகலிங்கத்தையும் இன்னைக்கு கண்காணிக்கனும்னு சொல்லி இருக்கீங்களே! நான் அங்க போறேன் நீங்க புளியமரத்து கிட்ட போங்க, அவ்வளவுதான் மேட்டர் சால்வ்டு. என்ன பாஸ் சந்தேகமா பார்க்கறீங்க நீங்க புளிய மரத்தைமட்டும் பார்த்தாபோதும் ஆனா நான் உங்களுக்காக சிவா வீட்டு கொல்லைபுறத்தையும் அந்த நாகலிங்கத்தையும் போய் கண்காணிக்கறேன் பாஸ்."
"நீ நாகலிங்கத்தை தான் கண்காணிக்க போறயா? இல்ல அவன் தங்கச்சி ரேகாவை பார்க்கனுங்கறக்காக போறேங்கறையா?"
" பாஸ், என்ன பாஸ் உங்க ஜனாவை சந்தேகப்படுறீங்களா?"
" ச்சே ச்சே சந்தேகமெல்லாம் கிடையாது, கன்ஃபாமா சொல்றேன், நேத்து அந்த அம்மா பேயை பத்தி சொன்னதும் மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டு, அந்த புள்ளையோட குரல் கேட்டதும், அடுத்த நிமிஷமே எழுந்துகிட்ட பாரு? அப்பவே தெரிஞ்சது, எப்படியும் நீ அந்த புள்ள பின்னாடி சுத்தி ஊர்க்காரங்க கையால செருப்படி வாங்கப் போறேன்னு."
"போன இடத்துல நம்ம வேலையை தவிர வேற ஏதாவது வேலையை பார்த்து, சிக்கல்ல மாட்டிக்கிட்டு நின்னேன்னா, நான் எல்லாம் வந்து சிபாரிசு பண்ண மாட்டேன். போலீஸ் ஸ்டேஷனே கதின்னு கெடே."
"பாஸ் இருந்தாலும் நீங்க என்னை இவ்வளவு தெளிவா.... புரிஞ்சு வச்சிருக்க கூடாது."
"இதெல்லாம் வக்கனையா பேசு, பேய் பத்தி காதால கேட்டா கூட மயக்கம் போட்டு விழுந்திரு, ஏதோ கண்ணாலேயே பேயை பார்த்த மாதிரி."
"கிண்டல் பண்ணாதீங்க பாஸ்."
"கிண்டலா? டேய் நான் உண்மையை சொல்லிகிட்டு இருக்கேன்."
" போங்க பாஸ் போற இடத்துல எல்லாம் அந்த புளியமரத்தை பத்தியே பேசுறாங்க, நீங்க எந்த நேரத்துல வாய வச்சீங்களோ நாம விசாரிக்க போற இடத்திலே எல்லாரும் அந்த புளிய மரத்துக்கிட்ட பேயை பார்த்ததாவே சொல்றாங்க இதுக்கு மேலயும் நான் மயக்கம் போடாம இருந்தா, அப்புறம் அந்த பேய்க்கு என்ன மரியாதைன்னு கேட்கறேன்."

அன்று இரவு இருவரும் தத்தமது வேலையை முடிக்க, விக்ரம் புளிய மரத்தை நோக்கியும், ஜனா சிவாவின் வீட்டில் உள்ள அவனது பெட்ரூம்மை ஒட்டிய, கொல்லை புறத்திற்கும் சென்றனர்.
விக்ரமின் வாய் முகூர்த்தமோ என்னவோ! அடுத்த நாள் காலையில் விக்ரமுக்கு ஜனா போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருப்பதாகத்தான் செய்தி வந்தது. ரேகா திருமணத்திற்கு முன்பே கர்ப்பமாக இருந்ததால், அவளது அண்ணன் நாகலிங்கத்தால் கொலை செய்யப்பட்டதாகவும், அவர்கள் வீட்டிற்கு அருகில் ஜனா மயங்கி விழுந்திருந்ததால் ஒருவேளை அவன் ரேகாவின் ரகசிய காதலனாக இருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் போலீசார் அவனை போலீஸ் ஸ்டேஷனில் அவர்களின் கஸ்டடியில் வைத்து விசாரித்து கொண்டு இருப்பதாகவும் செய்தி வந்தது.
அன்று
சித்ராவின் மகிழ்ச்சியான திருமண வாழ்க்கைக்கு ஆதாரமாக அவள் கருவுற்றாள். இதை அறிந்ததும் சிவா அவளை தன் கைகளில் வைத்து தாங்கினான். பக்கத்து ஊரில் உள்ள பிரபலமான மகப்பேறு மருத்துவமனைக்கு அவளை மாதாமாதம் கூட்டிக்கொண்டு செக்கப்பிற்கு சென்று வந்தான்.
இந்நிலையில்தான் கவுன்சிலர் பதவிக்கான வேட்பாளர்களை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நாள் வந்தது. சிவாவின் கட்சியில் அந்தத் தொகுதியின் சார்பாக அவனை முன்னிறுத்துவதாக அறிவித்தனர். அவன் கட்சி வேலையில் மூழ்க தொடங்கியதால், சித்ரா ரேகாவுடன் மருத்துவமனைக்குச் சென்று வந்தாள்.
சித்ராவின் குடும்பமும் அரசியல் பின்னனியை கொண்டது தான். அவளின் தாத்தா உள்துறை அமைச்சராக இருந்தவர். ஆனால் அவளின் அப்பா கட்சியில் முக்கிய முடிவுகள் எடுக்கும் போது மட்டும் பெயரளவில் அந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வார். ஏனோ அவருக்கு கட்சி மற்றும் பதவியில் பெரிதாக விருப்பம் ஏதுவும் இல்லை. அவரின் மகனோ நாடு தான் பெரிது, ஜாதி கட்சிகள் கூட தேவையில்லை என்று, அவரை எதிர்த்து கொண்டு ராணுவத்தில் சேர்ந்து விட்டார்.
சித்ராவிற்கு சிவா அரசியலில் ஈடுபடுவது பிடிக்கத்தான் இல்லை, இருந்தாலும் இது அவனது கனவு, தனது மக்களுக்காக போராடி மேலே வந்தவன் அதனால் அவனது விருப்பங்களுக்கு மதிப்பளித்து வந்தாள்.
ரேகாவின் வீட்டிற்கு சித்ரா அவ்வளவாக செல்வதில்லை, தற்போது சிவா அரசியல் விஷயமாக வெளியூர் சென்ற காரணத்தால், நாகலிங்கம் தான் மேற்பார்வையாளராக இருந்து மருந்து கடையை பார்த்துக் கொள்கிறான். அதனால் தற்போதெல்லாம் அவன் தான், கணக்குகளை சரி பார்த்து விட்டு, கடையை பூட்டிக் கொண்டு வருகிறான்.
ஒரு மாலை வேளையில் ரேகா ஆபீஸ்ஸில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்திருப்பாள் என்று நினைத்து, அவளைப் பார்த்து வரலாம் என்று அவளது வீட்டிற்கு சென்றாள் சித்ரா.
சித்ரா ரேகாவின் வீட்டை நெருங்கிய போது உள்ளிருந்து ஏதோ பேச்சு குரல் வந்தது போல இருந்தது. இந்த நேரத்தில் யாராக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொண்டே ரேகாவின் பெயரை கூறியபடியே வீட்டின் கதவை தட்டினாள்.
சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு தான் கதவு திறக்கப்பட்டது. உள்ளிருந்து வந்த ரேகா இவளை கண்டு பதட்டமானால், பிறகு சட்டென்று முகத்தை மாற்றிக்கொண்டு அவளை வாசலிலேயே நிற்க வைத்து,
" என்ன சித்ரா அதிசயமா இருக்கு நான் வீட்டுக்கு வா வான்னு கூப்பிட்டா கூட வர மாட்டேன்னு சொல்லுவ, இன்னிக்கு நீயாகவே என்னோட வீடு தேடி வந்திருக்க? ஏதாச்சும் பிரச்சனையா? அத்தை ஏதாச்சும் உன்னை திட்டினாங்களா? இல்ல...உனக்கு உடம்புக்கு எதுவும் சரியில்லையே?"
"முதல்ல மூச்சை விடு ரேகா, இத்தனை கேள்வியை ஒட்டுக்கா கேட்டா, நான் எந்த கேள்விக்கு தான் அன்சர் பண்ண? சரி என்னை இப்படி வாசல்ல நிக்க வைக்க தான், என்னை வா வான்னு அத்தனை தடவை கூப்பிட்டியா?"
வீட்டின் பின்வாசலில் இருந்து டொம் என்ற சத்தம் கேட்க,
"என்னடி இது? பின்பக்கம் ஏதோ சத்தம் கேக்குது?"
"அது ஒன்னுமில்ல சித்ரா, அந்த பக்கமா பூனை ஒன்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்கு, அதோட வேலையா இருக்கும்.நீ உள்ள வா "
ரேகாவின் வீடு மொத்தமாக மூன்று அறைகளைக் கொண்டது. ஒரு சமையல் கூடம்,ஒரு பெட்ரூம் மற்றும் பின்பக்க வாசல் கதவோடு கூடிய வரவேற்பறை. அந்தப் பின்பக்க வாசல் கதவு திறந்திருப்பது போல தோன்றியது.
சித்ராவை வரவேற்பறையில் உள்ள சோபாவின் மீது அமர வைத்துவிட்டு, ரேகா அவளுக்கு குடிக்க ஏதாவது கொண்டு வருவதாக கூறி, சமையல் கூடத்திற்கு சென்றாள்.
சித்ரா அமர்ந்திருந்த சோபாவிற்கு எதிர் திசையில் தான் பெட்ரூம் இருந்தது. கதவு திறந்திருந்ததால் உள்ளே இருப்பது அப்படியே தெரிந்தது. அந்த அறையில் துணிகள் அங்கங்கே சிதறி கிடந்தன, அத்தோடு மது பாட்டில்களும் அதனை ஊற்றிக் கொடுக்கும் கோப்பைகளும் இருந்தன.
சித்ரா இது ரேகாவின் அண்ணாவுடைய வேலையாக இருக்கும் என்று நினைத்து கொண்டிருக்கையில், அதற்கு அருகில் பாதி எரிந்து கொண்டிருந்த சிகரெட் துண்டினை கண்டு நெற்றி சுருங்க யோசிக்க தொடங்கினாள்.
ஏனோ அங்கு அமர்ந்திருப்பது முள்ளின் மீது அமர்ந்திருப்பது போன்று தோன்ற, ரேகாவை அழைத்து தனக்கு ஒரு முக்கியமான வேலை இருப்பதாக கூறிவிட்டு, தனது இல்லத்தின் கொல்லைபுறத்தை நோக்கி நடந்தாள்.
அவளது பெட்ரூமுக்குள் யோசனையினோடே நுழைந்து கொண்டிருக்கையில், யாரோ அவளின் மீது வந்து விழ, பதறிப் போய் உரக்க கத்த தொடங்கினால்.
 
பிம்பம் 8

இன்று

அந்த பௌர்ணமி இரவு பொழுதில் விக்ரம் புளிய மரத்தின் அருகே கண்காணிக்க செல்ல, ஜனா சிவாவின் கொல்லை புறத்தையும், நாகலிங்கத்தையும் கண்காணிக்க சிவாவின் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். விக்ரம் நினைத்தது போலவே, சிவாவின் வீட்டை விட்டுவிட்டு ரேகாவின் வீட்டை நோக்கித்தான் முதலில் ஜனா சென்றான்.

ரேகா தனது அத்தை சாந்தியிடம், தான் இன்று கோவிலுக்கு செல்லக்கூடாது என்று கூறிவிட்டு அவளின் வீட்டிற்கு வந்து விட்டால். சிவாவின் மெடிக்கல் ஷாப்பில் இருந்து எடுத்து வந்த மாத்திரைகளை முதலில் முழுங்கியவள், பிறகு போனில் யாருக்கோ அழைத்து தீவிரமாக பேசத் தொடங்கினாள். அப்போதுதான் ஜனாவும் ரேகாவை நோட்டம் விடத் தொடங்கினான்.

"ஹலோ நான் தான்."

" "

"அதெல்லாம் மாத்திரை போட்டுட்டேன், இங்க பாருங்க இதுக்கு மேல மறுபடியும் இதே மாதிரி என்னை பண்ண வைக்காதீங்க சொல்லிட்டேன்."

" "

"புரியுது இதுல எனக்கும் பங்கு இருக்குது தான், இருந்தாலும் இப்படியே எவ்வளவு நாளைக்கு தான் இருக்கிறது? எப்ப தான் என்னை கல்யாணம் செஞ்சுக்கலாம்னு இருக்கீங்க?"

" "

"புரியுது, ஆனா இந்த மாதிரி மறுபடியும் என்னை கருக்கலைப்பு மாத்திரை சாப்பிட வைக்காதீங்க."

" "

" சரி சரி நீங்க பாருங்க."

கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஜனாவிற்கு திக்கென்று ஆனது, அடிப்பாவி கரெக்ட் பண்ணலாம்னு வந்தா, இவ வயித்துல இருக்க குழந்தையை கலைக்க மாத்திரையை போட்டுட்டு உட்கார்ந்து இருக்கா? என்று அவன் மனதில் எண்ணிக்கொண்டான்.

"இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு தான் இப்படி ரகசியமாக வாழ்க்கை நடத்துறது? வர்ற கோபத்துக்கு அவனை குத்தி கொன்னுடலாமான்னு கூட தோணுது."

நான் வேணும்னா அதுக்கு உதவி பண்ணட்டுமா

திடீரென்று தனது தலைக்கு மேலே கேட்ட சத்தத்தில், ரேகா அண்ணார்ந்து பார்க்க, அங்கு தலைகீழாக சித்ரா இவளைப் பார்த்தபடியே, உத்திரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

சித்ராவை பார்த்த ரேகா பயந்து போய் அப்படியே தரையில் விழுந்தால்,

" சி சி சித்ரா நீ நீயா? நீ எப்படி இங்க? அதுவும் உத்திரத்துல?"

என்னை உத்திரத்துல தானே கட்டி தொங்க விட்டீங்க? அப்புறம் நான் வேற எங்கு தொங்கறது?

"சித்ரா என்னை எதுவும் பண்ணிடாத, ப்ளீஸ் என்னை எதுவும் பண்ணிடாத நான் கர்ப்பமா இருக்கேன் எனக்குள்ள குழந்தை இருக்கு."

ஏன் நீங்க எல்லாரும் என்னை கொலை செஞ்ச போது, என் வயித்துல குழந்தை இல்லையா? நான் எவ்வளவு கதறுனேன்? அதுல ஒரு வார்த்தையாவது கேட்டியா? ஆமா எப்ப இருந்து உன் வயித்துல வளர்ர குழந்தை மேல இப்படி திடீர்னு பாசம் வந்தது? கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி கூட மாத்திரையை அந்த குழந்தையை கலைப்பதற்கு தானே போட்டே?

சித்ரா உத்திரத்தில் இருந்து படிப்படியாக தொங்கிக் கொண்டே கீழே வந்தாள். கண்களின் சிவப்பு நெருப்பாக கொழுந்து விட்டு எரிய, ரேகாவை நெருங்கினால்,

" சித்ரா ப்ளீஸ் என்னை விட்டுடு, எனக்கு எதுவுமே தெரியாது, நான் வேண்டான்னு தான் சொன்னேன் அவங்க தான் கேட்கல ப்ளீஸ் என்ன விட்டுடு."

ரேகாவின் அண்ணன் நாகலிங்கம் சரியாக அந்த நேரம் வாசல் கதவை திறந்து கொண்டு, கீ கொடுத்த பொம்மை போல அவர்களின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்.

ரேகா அவனைஅழைக்க அழைக்க காது கேளாதவன் போல் சமையல் கூடத்திற்குள் நுழைந்தவன், ஒரு கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு ரேகாவை நெருங்கினான். அவனது கண்கள் வழக்கத்துக்கு மாறாக நேர்குத்தி இருந்தது.

" அண்ணே என்ன பண்ற? என்னை பாருண்ணே, நான் உன் தங்கச்சி."

உங்க அண்ணனால எப்படி ரேகா பாக்க முடியும்? அவன்தான் அன்னைக்கு நான் நடை பிணமா தெரியணும்னு குத்துனானே அதே ஊசியை தானே இப்போ அவனும் குத்தி இருக்கான். அதனால நான் சொல்றதை மட்டும் செய்யற பொம்மையா தான் இருப்பான். உனக்கு தெரியாததா? இந்த மருந்து அவன் உடம்புல இருக்குற வரைக்கும் இப்படித்தான் இருப்பான்னு, உங்க அண்ணே செஞ்ச பாவத்துக்கும், உனக்கு அண்ணனா பொறந்த பாவத்துக்கும் சேர்த்து, உன்னை இந்த கத்தியால குத்திட்டு ஜெயிலுக்கு போக போறான். அங்க பைத்தியமாவே மாறி தூக்கு போட்டு கிட்டு தன் உயிரை விட போறான்.

நாகலிங்கம் தப்பித்த ஓட முயன்ற ரேகாவை பிடித்து அவளின் வயிற்றில் ஓங்கி ஓங்கி கத்தியால் குத்தினான். ரேகாவின் அலறல் அங்குள்ள நாய் மற்றும் கோட்டான்களின் ஒலியோடு சேர்ந்து, அந்த இடத்தையே மயான பூமியாக மாற்றியது.

இவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜனா பயத்தில் உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்தான், ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்த இவனை திரும்பிப் பார்த்த சித்ரா,

தேங்க்யூ ஃபார் யுவர் ஹெல்ப் பிரதர்

என்று கூறிவிட்டு மறைந்து போனால், அடுத்த நிமிடமே ஜனாவும் அப்படியே மயங்கி சரிந்தான்.

அடுத்த நாள் லாக்கப்பில் இருந்த அவனைப் பார்க்க வந்த விக்ரமிடம் நடந்த அனைத்தையும் கூறியவன்,

"பாஸ் என்னை அநியாயமா இந்த ஊருக்கு கூட்டிட்டு வந்து, இப்படி என்னை பேய்க்கு பிரதர் ஆக்கிட்டீங்களே பாஸ்? இது உங்களுக்கே நல்லா இருக்கா?"

"சரிடா சரிடா அந்த பொண்ணு ஒன்னைய பிரதராதானே சொல்லுச்சு, என்ன உன்னையும் சேர்த்து பேயவா மாத்திடுச்சு?"

"எதே? யோவ் பாஸு மரியாதையா என்னை ஊருக்கு கொண்டு போய் விடுயா, எங்க அப்பா அம்மாக்கு ஒரே புள்ளையா நானு."

"எது மரியாதையாவா?"

"பாஸ் பாஸ் பயத்துல கொஞ்சம் ரெஸ்பெக்ட் குறைஞ்சிடுச்சு, அட்ஜஸ்ட் பண்ணி, என்னை முதல்ல எப்படியாவது வெளியே எடுங்க பாஸ்."

விக்ரம் அங்கிருந்த இன்ஸ்பெக்டரிடம் தங்களது அடையாளங்களை காட்டி, சித்ராவின் கொலை சம்பந்தமான இன்வெஸ்டிகேஷன்காக வந்திருப்பதாக கூறவும் தான், ஜனாவை வெளியே விட்டனர்.

பிறகு விக்ரமை பற்றி ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருந்ததால், சித்ராவின் கேஸ் ஃபைலை அவனிடம் கொடுத்து விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போதுதான் அந்த ஊரைச் சேர்ந்த, கவர்மெண்ட் ஹாஸ்பிடலில் பணிபுரியும் டாக்டர் ஒருவர், அவர் உபயோகப்படுத்தும் மருத்துவ உபகரணங்களால், தன்னைத்தானே குத்திக் கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டதாக செய்தி வர, அனைவரும் அங்கே விரைந்தனர்.

அன்று

சித்ரா கத்த தொடங்கவும் அவளது வாயை பொத்திய சிவா,

"ஐயோ சித்து ஏன் கத்துற? அம்மா வந்திட போறாங்க, நான் தான். அம்மா அங்க வெளிய பக்கத்து வீட்டில கதை பேசிட்டு இருந்தாங்க, என்னை பார்த்தா உன்னை பாக்க இப்போதைக்கு விட ரொம்ப நேரம் பண்ணுவாங்கன்னு தான், மறைஞ்சு மறைஞ்சு வீட்டுக்குள்ள வந்தேன், உன்ன பாக்கலாம்னு ஆசையா ஓடி வந்தா நீ எங்க போன?"

"நீங்களா? பக்கத்துல ரேகா வீடு வரைக்கும் போயிருந்தேன். ஆமா நீங்க வர்றதுக்கு இன்னும் ரெண்டு நாள் ஆகும்னு சொன்னீங்க?"

"ஆமா, ஆனா எனக்கு உன்ன பாக்கணும் போல இருந்துச்சு. அதோட என் குழந்தைக்கு ஒழுங்கா நீ சாப்பாடு கொடுக்கிறது இல்லையாமே? என் கனவுல வந்து கம்ப்ளைன்ட் பண்ணினான். அதனாலதான் நான் நேரா இங்கே ஓடி வந்துட்டேன், டேப்லெட் எல்லாம் இங்க அப்படியே இருக்கு, நீ என்னதான் சாப்பிடற? ஆமா ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க? முகமெல்லாம் வாடி போய் இருக்கு ?முதல்ல கிளம்பு டாக்டர் போய் பார்த்துட்டு வரலாம்."

சித்ராவிற்கு ரேகாவின் வீட்டில் தான் கண்டதை சிவாவிடம் கூற மனம் வரவில்லை, ஒருவேளை தான் தெரியாமல் கூட இவ்வாறு நினைத்திருக்கலாம், எதற்காக வீணாக ஒரு கல்யாணமாகாத அப்பாவி பெண்ணின் மீது பழி விழ வேண்டும் என்று, அதைப் பற்றி அவள் யாரிடமும் கூற விரும்பவில்லை.

"ஐயோ அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லைங்க நான் நல்லா தான் இருக்கேன், இப்ப சாப்பிட்டுட்டு மாத்திரை சாப்பிடுவதற்கு மறந்துட்டேன், அவ்வளவுதான் இதோ இப்பவே போட்டுடறேன்."

"இதையெல்லாம் கூடவா மறப்பாங்க? சித்து...., உனக்கு உங்க அம்மாவை பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கா? இல்லே... இந்த மாதிரி நேரத்துல பொண்ணுங்க, தான் பொறந்த வீட்டுல இருக்கணும்னு ஆசைப்படுவாங்க, ஆனா எனக்காக தானே நீ உன் வீட்டை விட்டு வந்துட்டே.....அதுதான்.."

"ஐயோ அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லைங்க நீங்க என் கூட இருந்தா அதுவே போதும்."

"சரி நாளைக்கு உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கு."

"சர்ப்ரைஸா என்னதுங்க அது?"

"அதுதான் சர்ப்ரைஸ்ன்னு சொல்லிட்டேனே, நாளைக்கு நீ துள்ளி குதிக்க போற பாரு, நாளைக்கு காலைல சாப்பிட்டு ரெடியா இரு, நம்ம வெளிய போக போறோம்."

அடுத்த நாள் காலையில் அவன் கொடுத்த இன்ப அதிர்ச்சியை பார்த்து சித்ரா அழுதே விட்டாள்.
 
பிம்பம் 9

இன்று

விக்ரம் தனது அடையாளங்களை காட்டி, தான் ஒரு துப்பறிவாளன் என்று கூறிய போது, போலீசார் அவனை நம்ப மறுத்தனர். உடனே சென்னையில் உள்ள ஐஜி அலுவலகத்திற்கு அழைத்து, அவரிடமே நேரடியாக பேச வைத்த போது தான், இங்குள்ள போலீசாரிடம் இவனுக்கு மதிப்பு கிடைக்க ஆரம்பித்தது.

விக்ரம் தனது துப்பறிவு நிறுவனத்தின் மூலம், சென்னையில் போலீஸாரால் தீர்வு காண முடியாத பல வழக்குகளின், சிக்கலாக முடிச்சுகளை அவிழ்க்க, அவர்களுக்கு உதவி புரிந்துள்ளான். அதன் பிறகு அவன் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் மரியாதையாகவே நடத்தப்பட்டான்.

விஷயம் அறிந்து ஸ்டேஷனுக்கு வந்த இன்ஸ்பெக்டர், அவன் வழக்கிற்கு தேவையான சித்ராவின் பைலை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தார். அதை புரட்டிப் பார்த்தவன் இன்ஸ்பெக்டரை நோக்கி கேள்விகளை எழுப்ப தொடங்கினான்.

"நீங்க எப்படி இந்த கேஸை தற்கொலை தான்னு முடிவு பண்ணீங்க? அந்த ரூம்ல வேற யாரோட கைரேகையும் இல்லையா? இதுல அவங்க சில நாளா மனநலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்ததா சொல்லி இருக்கீங்க, ஒரு மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவங்க எப்படி கதவை எல்லாம் சரியா லாக் பண்ணிக்கிட்டு தூக்கு போட்டு தற்கொலை பண்ணியிருக்க முடியும்? எப்படியோ கேஸ் முடிஞ்சா சரி அப்படித்தானே சார். சரி.. அவங்களோட போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட் எங்கே? "

கான்ஸ்டபிள் கபோர்டுல் இருந்து ஒரு பைலை கொண்டு வந்து நீட்டினார்.

"சார் அந்த பொண்ணு கயிறால கழுத்து நெறிக்கப்பட்ட காரணத்தால் தான், இறந்து போயிருக்காங்க. அவங்களோட கழுத்துல அந்த கயிறோட அச்சு இருந்தது. அந்தப் பொண்ணு தூக்கு போட்டுக்கும்போது ஊருக்குள்ளேயும் யாரும் இல்ல, அவங்க வீட்டில இருந்த அவங்க கணவர் உட்பட எல்லாரும் கோயிலுக்கு போயிருந்திருக்காங்க, அதனால அடுத்த நாள் காலையில தான் விஷயம் தெரிஞ்சிருக்கு. அதுக்குள்ள அந்த பொண்ணு வயித்துல இருந்த குழந்தையும் மூச்சு திணறி இறந்து போயிடுச்சு. இப்படிதான் போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட்ல டாக்டர் தாமோதரன் ரிப்போர்ட் பண்ணி இருக்காரு"

"மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பொண்ணுன்னு சொல்றாங்க, அத்தோட அவங்க பிரக்னண்டா வேற இருந்திருக்காங்க, இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில, எப்படி அவங்கள தனியா விட்டுட்டு வீட்டில இருக்கிறவங்க எல்லாரும் வெளியே போய் இருப்பாங்க? இதுல உங்களுக்கு ஒரு டவுட்டும் வரலையா?"

" சித்ரா பௌர்ணமி அந்த ஊர்க்காரங்களால கொண்டாடப்படுற ரொம்ப ஃபேமஸான கோயில் திருவிழா, அத்தோட இறந்து போன அந்த பொண்ணு எப்பவுமே மன நலம் பாதிக்கப்பட்ட மாதிரி நடந்துக்காதாம். எப்பவாவது ஒரு தடவை தான் புத்தி சரியில்லாத மாதிரி பேசுமாம்."

"எப்பவாவதுன்னா? எத்தனை முறை இந்த மாதிரி நடந்துகிட்டு இருக்காங்க? அதை எத்தனை பேர் பார்த்து இருக்காங்க?"

"ரெண்டு மூணு தடவை இந்த மாதிரி நடந்திருக்கறதா சொன்னாங்க. அவங்க பேரன்ட்ஸ் ஒரு தடவ பாத்திருக்காங்களாம், அப்புறம் ஊர்க்காரங்க எல்லாம் ஒரு டைம் அப்புறம் வீட்ல அந்த பொண்ணோட மாமியார் ஒரு தடவ இந்த பொண்ணு இந்த மாதிரி நடந்து கிட்டத பார்த்திருக்கிறார்களாம்."

" வாட்? என்ன சொன்னீங்க, அந்த பொண்ணோட பேரண்ட்ஸ் பாத்து இருக்காங்களா? அவங்களுக்கும் இந்த பொண்ணுக்கும் தான் பேச்சுவார்த்தையே இல்லாததா
சொன்னாங்க?"

"ஆமா சார், ஆனா இந்த பொண்ணு பிரகனண்ட்டா இருக்கிறது தெரிஞ்சதும் அவங்க இந்த பொண்ணை குடும்பத்தோட சேர்த்துக்கிட்டாங்களாம்."

"சரி நீங்க மேல சொல்லுங்க."

"வீட்ல இருக்கிறவங்க எல்லாரும் கோயிலுக்கு கிளம்பும்போது கூட, நல்லா தான் பேசினதா சொல்றாங்க. தனக்கு கால் வலிக்கிறதால தான் வீட்ல இருக்கிறதாக சொல்லி, மத்தவங்களை எல்லாம் கோயிலுக்கு போயிட்டு வர சொல்லி இருக்கு, அந்த பொண்ணோட ஹஸ்பண்ட் கூட தான் துணையா வீட்டுல இருக்கிறேன்னு சொன்னதுக்கு, இல்ல வேண்டாம்னு சொல்லி அவரையும் அனுப்பி வெச்சிருக்கு."

சரியாக அந்த நேரத்தில் கான்ஸ்டபிள் ஓடி வந்து கவர்ன்மென்ட் ஹாஸ்பிடல் சீப் டாக்டர் தாமோதரன், தனது மருத்துவ உபகரணங்களை பயன்படுத்தி தற்கொலை பண்ணிக் கொண்டதாக கூற விக்ரம் தானும் உடன் வருவதாக கூறி ஜனாவையும் அழைத்துக் கொண்டு போலீசாருடன் மருத்துவமனைக்கு விரைந்தான்.

அங்கு டாக்டரின் அறையில் டாக்டர் தாமோதரன் கைகளில் இருந்து வழிந்த ரத்தமானது அவரின் உடல் முழுவதும் நனைத்திருக்க நேர் குத்திய பார்வையோடு விழுந்து கிடந்தார்

"என்ன பாஸ் இது எங்க சுத்தினாலும் இந்த கேசு ஒரு முடிச்சுலேயே வந்து நிக்குது, மறுபடியும் ஆரம்பிச்ச இடத்துக்கே வந்து நிற்கிறோம்."

அன்று

அடுத்த நாள் காலையில் சிவாவும் சித்ராவும் கிளம்பி வந்தபோது, ரேகாவும் நாகலிங்கமும் அவர்களின் வீட்டில் தான் இருந்தனர்.

"டேய் நாகு, என்ன நீ இன்னும் கடைக்கு கிளம்பலையா? ரேகா நீ ஏன் இன்னும் ஆபீஸ் போகாம இங்க இருக்க?"

"உடம்பு சரியில்ல மாமா அதுதான் லீவு போட்டு இருக்கேன். அண்ணே என்னை அங்க வீட்ல தனியா இருக்க வேண்டான்னு இங்க நம்ம வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வந்துச்சு, நீங்க எப்ப மாமா ஊருல இருந்து வந்தீங்க? எங்கயாச்சும் வெளிய கிளம்பிட்டீங்களா?"

"ஆமா சித்ராவை செக்கப்பு கூட்டிட்டு போறேன்."

"என்னப்பா திடீர்னு செக்கப்புக்கு? ஏம்மா சித்ரா, வயித்துல பிள்ளைக்கு ஏதாவது பண்ணுதா?"

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லம்மா, அவ ரொம்ப சோம்பலா இருந்த மாதிரி தெரிஞ்சது. அதுதான் செக்கப் கூட்டிட்டு போலாம்னு பார்த்தேன்."

"சரிப்பா பாத்து போயிட்டு வாங்க வயித்துக்பிள்ளைக்காரியை உக்கார வச்சு கிட்டு, வேகமா வண்டி ஓட்டாத மெதுவாவே ஓட்டிட்டு போ"

சாந்தி இப்போதெல்லாம் திருமணம் ஆன புதிதில் சித்ராவிடம் நடந்து கொண்டது போல, இப்போதெல்லாம் நடந்து கொள்வதில்லை. அதற்கு முக்கிய காரணம் அவள் வயிற்றில் வளரும் அவளின் குடும்ப வாரிசு தான். அதனாலேயே இப்போதெல்லாம் அவளை நன்றாக கவனிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்.

"சரிப்பா இட்லி ரெடியாயிடுச்சு சாப்பிட்டு கிளம்புங்க"

"இல்லம்மா நாங்க கோயிலுக்கு போயிட்டு அப்படியே ஹோட்டல்ல பாத்துக்கிறோம்."

" சரிப்பா நல்ல ஹோட்டலா பார்த்து வாங்கி கொடு."

அவர்கள் இருவரும் ரேகாவிடமும் தலையசைத்து விட்டு கிளம்ப, அவள் ஒரு குரோதத்தோடு வண்டியில் போகும் சித்ராவை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"என்னம்மா தங்கச்சி நீ இருக்க வேண்டிய இடத்துல அவ இருக்கா, அதை போய் ஆசையா பார்த்துட்டு இருக்க?"

"நீ வேற ஏன்ணே, என் வயிறு எரியுது. ஹாஸ்பிடல் தானே போறாங்க உடம்பு சரியில்லைன்னு சொல்றேன், ரேகாவையும் கூட்டிட்டு போங்கன்னு அத்தை சொன்னாங்களா? இல்ல அவ தான் சொன்னாளா? இப்பல்லாம் அத்தை கூட மாறிட்டாங்கண்ணே."

"நான் அப்பவே சொன்னேன் நீ தான் கேட்கல, அவ மச்சானை லவ் பண்றேன்னு சொன்னப்பவே, நீ நானும் அத்தானும் விரும்புகிறோம்னு சொல்லி இருந்தா இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்குமா? இப்போ அவளுக்கு அந்த இடத்தை விட்டு கொடுத்துட்டு, நீ பார்த்துகிட்டு மட்டும் நிக்கிறே"

"எல்லாத்துக்கும் காரணம் நீ தான்ணே, நீ மட்டும் அன்னைக்கு பஸ்ல அவ கிட்ட மாட்டிக்காம இருந்திருந்தா, உன்ன பத்தி அவ கிட்ட நல்ல விதமா சொல்லி வச்சிருந்தேன், உனக்கு அவளை கரெக்ட் பண்ணி விட்டடிருப்பேன். நீ அவ வீட்டிலேயும் நான் இங்கயும் செட்டிலாகி இருக்கலாம். தேவையில்லாம பஸ்ல அவகிட்ட மாட்டி, போலீஸ் ஸ்டேஷன் போயி, உன்னை காப்பாற்றுவதற்காக அன்னைக்கு நான் அவ கிட்ட பொய் சொல்லி இதெல்லாம் தேவையா? நல்லவேளை இதுவரைக்கும் நம்ம மேல சந்தேகம் வராத மாதிரி நடிச்சுட்டு இருக்கிறதால, ஏதோ அவளும் நம்பிகிட்டு இருக்கா."

"சரி விடு நடந்தது நடந்து போச்சு, எனக்கு என்ன தெரியும்? அவ அந்த பஸ்ல வருவான்னு? இப்பவும் உனக்கு வாய்ப்பு இருக்கு, அதை நான் கை கூட வைக்கிறேன். நீ வேணும்னா பாத்துக்கிட்டே இரு."

சிவா சித்ராவை அழைத்துச் சென்றது சித்ராவின் அப்பாவுடைய கெஸ்ட் ஹவுஸ்க்கு தான். அங்கு அவளுக்காக அவளின் தாயார் காத்துக் கொண்டிருந்தார். அவரை கண்டவுடன் இவள் அவரைக் கட்டிக்கொண்டு கதறி அழ ஆரம்பித்து விட்டாள்.

சித்ராவின் பெற்றோருக்கு சித்ரா தான் அவர்களின் உயிர். அவளுக்காகவே அனைத்தையும் பார்த்து பார்த்து செய்தவர்கள், கல்யாண விஷயத்தில் தங்களை ஏமாற்றி விட்டுச் சென்ற கோபத்தில், ஏதோ வாய்க்கு வந்தபடி அவளின் திருமணத்தன்று பேசி விட்டனர்.

ஆனால் தன் பிள்ளை மீது கொண்ட பாசம் இன்னும்அவர்களை விட்டுப் போகவில்லை. சிவாவும் திருமணத்திற்கு பிறகு அவர்களை பல முறை வந்து பார்த்து தன் மீது தான் தவறு என்று கூறி மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். அவன் இருக்கும் அதே கட்சியில் தான் சித்ராவின் அப்பாவும் இருக்கிறார்.

அவனுக்கு மக்களிடம் இருக்கும் நற்பெயரின் காரணமாக, அவனின் தொகுதியில் கட்சியின் சார்பில், கவுன்சிலர் வேட்பாளராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருப்பதும் அவருக்கு தெரியும். அவனின் நல்ல மனதை பார்த்து இவர்களுக்கும் மனம் கனிந்து விட்டது. அத்தோடு தனது பிள்ளை கர்ப்பமாக இருப்பதை கேள்விப்பட்ட பிறகும் கோபத்தை இழுத்து பிடித்துக் கொண்டு இருக்க முடியுமா?

சித்ரா ஹாலில் கையைக் கட்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த தனது தந்தையை நோக்கி வேகமாக செல்ல, படி தடுக்கி கீழே விழ இருந்தவளை, ஓடிவந்து பிடித்துக் கொண்டார் அவளின் தந்தை.
 
பிம்பம் 10

இன்று

"டாக்டரோட ஃபேமிலிக்கு தகவல் சொல்லியாச்சா?"

"சார் அவங்க எங்கேயோ வெளியூர் போயிருக்காங்க? பக்கத்து வீட்டுல டாக்டரோட மனைவி போன் நம்பர் வாங்கி, போன்ல தகவல் கொடுத்துட்டோம். இப்போ இங்க தான் வந்துட்டு இருக்காங்க."

விக்ரம் தாமோதரன் இறந்து கிடந்த இடத்தினில், ஏதாவது தடயம் கிடைக்கின்றதா என்று தேடிக் கொண்டிருக்க, இன்ஸ்பெக்டர் அங்குள்ளவர்களிடம் அவரது விசாரணையை தொடங்கினார்.

"யார் சம்பவத்தை முதலில் பார்த்தது?"

"நான் தானுங்க சார்,நான் இங்க பகல்ல வாட்ச்மேனா வேலை செய்றேன் சார், காலையில வந்ததும் ஹாஸ்பிடல்ல இருக்க ரூம்களை எல்லாம் திறந்து விடுவேனுங்க, அதுக்கு அப்புறம் தான் சுத்தம் செய்யறவங்க வந்து, அதை கிளீன் பண்ணிட்டு போவாங்க. அப்படி சாரோட கதவை திறந்து விடலாமுன்னு வந்தப்பதான் தாமோதரன் டாக்டரோட ரூம் கதவு திறந்தே இருக்கிறதை பார்த்தேன். இங்கே உள்ள வந்து பார்த்தா இவர் இப்படி கிடக்காரு.. உடனே போலீசுக்கு போன் பண்ணிட்டாங்க சார்."

"நைட் வாட்ச்மேன் எங்க? அவரை உடனே இங்கு வர சொல்லுங்க."

" சார் ஆல்ரெடி தகவல் கொடுத்திட்டோம். அதோ அவரே வந்துட்டு இருக்கார் பாருங்க."

"வணக்கம் சார், எம்பேரு மாணிக்கம். நான் தான் இங்க நைட் வாட்ச்மேனா ஒர்க் பண்றேன்."

"டாக்டர் தாமோதரனை நீங்க கடைசியா எப்போ பார்த்தீங்க?"

" டெய்லி சாயந்திரம் 6:00 மணிக்கு எல்லாரும் கிளம்பினதும், ரூம் எல்லாத்தையும் பூட்டிட்டு, டீக்கடைக்கு டீ குடிக்க போயிட்டு வருவேன் சார். நேத்து அப்படி தாமோதரன் சார் ரூமுக்கு போனப்போ, அவர் கிளம்பாம ரூம்லயே இருந்தாரு. தனக்கு வேலை இருக்கிறதாகவும் தன்னை சந்திக்க ஒரு ஆள் வருவாருன்னும் சொன்னாரு. நான் டீ குடிக்க போறேன்னு சொன்னதுக்கு, சரி நீ கெளம்பு நான் வேலையை முடிச்சுட்டு நானே இந்த ரூமை பூட்டிட்டு கிளம்பிக்கறேன்னு சொன்னாரு, நானும் போகும்போது வெளி கேட்டை சாத்திட்டு தான் சார் போனேன், நான் திரும்பி வந்தப்போ கேட் திறந்தே இருந்துச்சு, எப்பவும் டாக்டரோட கார் பில்டிங்க்கு பின்னாடி தான் நிக்கும், நான் கதவு திறந்திருந்ததால அவரு கிளம்பிட்டாருன்னு நினைச்சிட்டேன். விடிய காலைல இப்படி செய்தி வந்ததும் தான் இங்கன ஓடியாரேன் சார்."

அவர் கூறியதை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த விக்ரம், ஜனாவிற்கு அங்கு பொருத்தப்பட்டுள்ள சிசிடிவி கேமராவை கண்காட்டிட, புரிந்து கொண்டதாக தலையை ஆட்டிவிட்டு அவன் சென்று விட்டான். பிறகு இன்ஸ்பெக்டரிடம் திரும்பியவன்,

"இன்ஸ்பெக்டர் சார் எப்படி ரேகா கர்ப்பமா இருந்ததாலதான் அவளோட அண்ணன் குத்திக் கொலை செஞ்சிருக்கான்னு சொல்றீங்க? அவனே ஏதாவது சொன்னானா?"

"ஆமா சார், பைத்தியம் புடிச்ச மாதிரி நேரா பாத்துகிட்டே, அவ கர்ப்பமா இருக்கா அதனால தான் அவளை கொலை செய்தேன், அப்படின்னே திரும்பத் திரும்ப சொல்லிக்கிட்டே இருந்தான், ஆனா கொஞ்ச நேரத்திலேயே என்னை எதுக்காக கூட்டிட்டு போறீங்க? நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்னு? உளர ஆரம்பிச்சுட்டான். "

"உன் தங்கச்சியை கொலை பண்ணின குற்றத்துக்காக கைது பண்றோம்னு சொன்னதும், என்ன என் தங்கச்சி இறந்துட்டாளா? நான் குத்தி கொண்றேனா? இல்ல நான் அப்படி பண்ணவே இல்லைன்னு உளர ஆரம்பிச்சிட்டான். ரொம்ப அரகெண்ட்டா நடந்துகிட்டான். அவன புடிச்ச ஜெயில்ல போடுறதுக்குள்ள ஒரு வழி ஆயிடுச்சு."

"நாங்க இப்போ அந்த பொண்ணோட போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட்டுக்காக தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கோம், இதே ஹாஸ்பிடல்ல தான் அந்த பொண்ணுக்கு போஸ்ட்மார்ட்டம் நடந்துட்டு இருக்கு இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ரிசல்ட் கைக்கு வந்துவிடும். உங்களுக்கு சித்ரா கொலை வழக்குல இவங்க மேல சந்தேகம் இருக்குதா என்ன? அதனால தான், அவங்க வீட்டை கண்காணிக்க உங்க அசிஸ்டென்டை அனுப்பினீங்களா?"

"ஆமா சார், சித்ரா இறக்குறதுக்கு முன்னாடி தன்னை சுத்தி ஏதோ தப்பா நடக்குதுன்னு சொல்லி, தன்னோட டைரியை அவங்க அண்ணனுக்கு அனுப்பி வைச்சிருக்காங்க, அவர் எல்லையில் போராடிட்டு இருந்தனால அப்போ அவர் கைக்கு அந்த டைரி கிடைக்கல சித்ரா இறந்து ரொம்ப மாசம் கழிச்சு தான் அவருக்கு அது கையில கிடைச்சிருக்கு. அதுல இவங்கள பத்தி சந்தேகமா இருக்கிறதா தான், எழுதி இருக்காங்க. அவங்க அண்ணா அந்த டைரியையும் சேர்த்துதான் என்கிட்ட கொடுத்து இருக்கார். நானும் படிச்சு பார்த்தேன் இந்த நாகலிங்கத்தை சித்ரா கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே, பஸ்ல தன்கிட்ட தப்பா நடந்துக்க முயற்சி பண்ணியதா சொல்லி போலீஸ்ல புடிச்சு கொடுத்திருக்காங்க."

இவர்கள் பேசிக் கொண்டே டாக்டரின் அறைக்கு வந்திருந்தார்கள் அவர் அப்போதுதான் போஸ்ட்மார்ட்டம் ரிப்போர்ட்டை எழுதி முடித்து கையொப்பமிட்டு கொண்டிருந்தார். அங்கு அவரின் முன் அமர்ந்திருந்த ஒரு இளைஞன், ரேகாவின் இறப்பு பற்றி அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான். அந்த நேரத்தில் தான் இன்ஸ்பெக்டரும் விக்ரமும் அறையினுள்ளே நுழைந்தனர்

"அடடே சிவா சாரா!.. உங்களை ஊருக்குள்ள பாக்குறதே முடியாத காரியமா இருக்கு? எப்பவும் சென்னையிலேயே இருக்கறீங்க போல?"

"ஆமா சார் தள்ளி வைத்து இருந்த எலெக்சன் இப்பதான் வைக்க போறாங்க, அதோட இந்த டைம் என்னை தான் எம்எல்ஏ கேண்டிடேட்டா தேர்ந்தெடுத்து இருக்காங்க, அதனால கொஞ்சம் கட்சி வேலை ஜாஸ்தியா இருந்தது. அவங்க தேர்தல் நாள் அறிவிச்ச உடனே இனி ஊர்ல தான் ஒர்க்."

"என்னால நம்பவே முடியல சார்!.. ரேகா பிரக்னண்டா இருந்தாங்கிறதும், அது காரணமா நாகலிங்கம் அவளை கொலை செஞ்சுட்டாங்கிறதும், எங்களுக்கே அதிர்ச்சியா இருக்கு, ரேகா ரொம்ப அமைதியான பொண்ணு, நாகலிங்கமும் அப்படித்தான் ரொம்ப நல்ல பையன், அவன் இருக்கிற காரணத்தால தான் நான் இங்க கடையை அவன் பொறுப்புல விட்டுட்டு, சென்னையில் கட்சி வேலையா அலைஞ்சுட்டு இருக்கேன். இப்படி திடீர்னு சொல்லவும் என்னால நம்பவே முடியல."

அப்போது அவசரமாக உள்ளே வந்த ஜனா இன்ஸ்பெக்டரிடமும், விக்ரமிடமும் கூறிய செய்தி கேட்டு, அவர்கள் மட்டுமல்ல சிவாவும் அதிர்ந்து நின்றான்.

அன்று

சித்ராவின் பெற்றோர்கள் அவளை தங்களுடன் சேர்த்துக் கொண்டாலும், உறவினர் வட்டாரத்தில் அதை தெரியப்படுத்தவில்லை. அவர் ஜாதி கட்சி தலைவராக இருப்பதால் இது பேசு பொருளாக ஆகிவிடும் என்று, ரகசியமாகவே அவளை சந்தித்து வந்தனர்.

அவளது அண்ணனுக்கும் இவளின் திருமண விஷயம் தெரிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் அவன் போர்க்களத்தில் இருந்த காரணத்தால் லேட்டாக தான் செய்தி சென்று சேர்ந்தது. உடனே தனது தங்கைக்கு அழைத்து பேசியவன் அவள் சந்தோசமாக வாழ்க்கை நடத்துவதை அறிந்து மகிழ்ச்சி கொண்டான். அவள் கணவனிடம் பேசிவிட்டு தான் வைத்தார்.

அந்த வருடம் கொரோனா என்ற கொடிய நோய் பரவியதால், கூட்டம் கூடக் கூடாது என்று தேர்தல் தள்ளி வைக்கப்பட்டதாக தேர்தல் ஆணையத்தால் அறிவிக்கப்பட்டது. அதனால் சிவா அதைப்பற்றி கேட்டு வர சென்னை நோக்கி கட்சி அலுவலகத்திற்கு சென்றுவிட்டான்.

சித்ரா கருவுற்றிருந்ததால் அதை அரசாங்க மருத்துவமனையில் பதிவு செய்ய, அவளுக்கு துணையாக ரேகாவும் உடன் வந்திருந்தாள். அங்கு வந்த அனைவரும் நர்ஸ்களின் கைகளால் ஊசியினை போட்டுக் கொண்டிருக்க, கூட்டம் அதிகமாக இருந்த காரணத்தால் ரேகா அவளிடம், டாக்டர் தனக்கு தெரிந்தவர் தான், நாம் அவரை நேராக சென்று பார்க்கலாம் என்று கூறி, அவளை அழைத்துக்கொண்டு நேராக டாக்டரின் அறைக்கு சென்றாள். அங்கு அவளை பரிசோதித்த டாக்டர் தாமோதரன் அவளின் உடல்நிலை சற்று வீக்காக இருப்பதாகவும், அதற்கு தான் கொடுக்கும் மருந்துகளை சரியாக உண்டு வரவேண்டும் என்று கூறினார்.

பிறகு அவளுக்கு நான்கு மாதங்களுக்கான ஊசியை அவளின் கைகளில் போட்டு விட்டார். பிறகு இன்னொரு கைகளிலும் சத்து ஊசி என்று கூறி, இன்னொரு ஊசியை செலுத்தினார்.

சித்ரா குனிந்து கைகளை தேய்த்து விட்டுக் கொண்டிருக்க, டாக்டர் தாமோதரன் கட்டவிரல்களை ரேகாவை நோக்கி நீட்டினான், அவளும் சித்ரா கவனிக்காதவாறு கண் சிமிட்டினாள்.

தனக்கு ஒரு மாதிரி இருப்பதாக சித்ரா கூற, அவளை ஆட்டோவில் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து, வீட்டில் விட்டுவிட்டு ரேகா தனது வீட்டுக்கு சென்று விட்டாள்.

அவளின் முகம் சோர்வாக இருப்பதைக் கண்ட சாந்தி, சிறிது நேரம் அவளை அறையில் ஓய்வு எடுக்குமாறு கூற, சித்ராவும் அவளது கட்டிலில் சென்று படுத்துக்கொண்டாள்.

சிறிது நேரத்திலேயே அவளின் உடல் விறைத்து, அவளின் பார்வை நேர் குத்தி நின்றது. அப்போது அவள் அறையில் பின்பக்க வாசல் வழியாக தாழ்ப்பாளை, உள்ளே கம்பி விட்டு, நீக்கி விட்டு வந்த நாகலிங்கம் அவள் அருகினில் வந்தான்.

அவள் அருகில் வந்து அமர்ந்தவன், அவளுக்கு கட்டளையிட ஆரம்பித்தான்.

சித்ரா இப்போ நான் சொல்றத தான் நீ செய்யப் போறே, உன்ன சுத்தி இருக்கிற துணிமணிகளை கிழிச்சு ஹால்ல கொண்டு போய் வீசு, சமையல் அறைக்கு போய், சீமண்ணைய்யையும் தீப்பெட்டியையும் எடுத்துட்டு வந்து, இந்த துணியில ஊத்தி தீப்பெட்டியால தீயை பத்த வச்சு, அந்த துணி மேல போடு. நீ போட்டிருக்க துணியையும் அந்த நெருப்புக்கு நேரா பிடி , அதை யாராவது தடுக்க வந்தா அவங்க மேலயும் சீமண்ணையை ஊத்து."

அடுத்த நிமிடமே சித்ரா கீ கொடுத்த பொம்மை போல, தன் அருகில் உள்ள துணிகளை ஹாலில் கொண்டு போய் போட்டு, சமையலறைக்குச் சென்று, சீமண்ணையை எடுத்து வந்து, தான் தூக்கி வீசிய துணிகளின் மீது ஊற்றினால்.

"என்னை அன்னைக்கு போலிஸ் ஸ்டேஷன்ல தலை குனிஞ்சு நிக்க வைச்சயில்லடி, இனி ஊருக்குள்ள நீ எப்படி தலை நிமிர்ந்து நடக்கறேன்னு நான் பார்க்கிறேன்."


 
பிம்பம் 11

இன்று

"பாஸ் நான் சொல்றது உண்மைதான் நேத்து டாக்டர் தாமோதரனை வந்து பார்த்தது நாகலிங்கம் தான். நீங்களே இந்த வீடியோவை பாருங்க."

அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் ஜனாவின் செல்போனில், டாக்டரின் அறையில் நேற்று நடந்த நிகழ்வுகளை காண தொடங்கினர். ஜனா காட்டிய வீடியோவானது டாக்டர் தாமோதரனின் அறையில் உள்ள சிசிடிவி கேமராவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பதிவு. அதில் நாகலிங்கம் தாமோதரனை வந்து பார்ப்பதும், கையில் ஏதோ பேப்பரை வைத்துக் கொண்டு அவரிடம் சீரியஸாக வாதாடி கொண்டிருப்பதும் தெரிந்தது. அப்போது திடீரென்று ஒரு வெளிச்ச புள்ளி பரவ, அவர்கள் இருவரின் பார்வையும் ஒரு இடத்தில் பயத்தோடு நிலைகுத்தி நின்றது. வீடியோ இரண்டு நிமிடங்கள் அப்படியே நின்று விட்டது.

டாக்டர் தாமோதரன் தனது கபோர்டிலிருந்து ஒரு மருந்து பாட்டில் மற்றும் இன்ஜெக்ஷனை எடுத்து, நாகலிங்கத்தின் வலது கையில் செலுத்தினான். அதற்கு நாகலிங்கம் எந்தவித எதிர்ப்பையும் தெரிவிக்காமல் உள்வாங்கிக் கொண்டான். பிறகு நாகலிங்கம் அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த மருத்துவ கத்தியை எடுத்து தாமோதரனிடம் கொடுக்க, நாகலிங்கத்தின் கண் முன்னே டாக்டர் தாமோதரன் தன் கை நரம்புகளை, முகத்தில் எந்தவித மாறுதலையும் காட்டாமலேயே, திரும்பத் திரும்ப அறுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

விக்ரம் அவர்கள் இருவரது முகத்தையும் கூர்ந்து கவனித்தான், அவர்கள் சுய நினைவு இல்லாது, பிறர் ஆட்டி வைக்கும் பொம்மை போன்று, சொல்வதை செய்து கொண்டு இருப்பவர்கள் போல தெரிந்தது.

நாகலிங்கம் அங்கிருந்து வெளியேறியதும் டாக்டர் தாமோதரனின் முகத்தில் சிறிது சிறிதாக வலியின் சாயல் தெரிய தொடங்கியது. பிறகு கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வர அப்படியே தலை குப்புற கீழே விழுந்தார். அடுத்து பகல் நேர செக்யூரிட்டி அந்த ரூமில் நுழையும் வரை எந்தவித மாறுபாடும் அந்த அறையில் ஏற்படவில்லை.

விக்ரம் மறுபடியும் அவசரமாக டாக்டர் தாமோதரனின் அறைக்குச் சென்றவன், அவரது நாற்காலிக்கு கீழே இருந்து, நாகலிங்கத்துக்கு அவர் செலுத்திய மருந்து பாட்டிலையும் இன்ஜெக்ஷனையும் தனது கிளவுஸ் கைகளால் கைப்பற்றி, தனது மொபைலில் அதை போட்டோ எடுத்துக் கொண்டான்.

அங்கு டேபிளின் அடியில் இருந்த பேப்பரை எடுத்து, யாரும் அறியாமல் தனது பாக்கெட்டினுள், பத்திரமாக பதுக்கி வைத்து கொண்டான். பிறகு அந்த பாட்டிலையும் இன்ஜெக்ஷனையும் போலீசாரிடம் ஒப்படைத்தான்.

அன்று

சித்ரா அறையினில் இருந்து வெளிவந்ததிலிருந்து அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சாந்தி, அவள் துணிகளில் சீமெண்னையை ஊற்றுவதை பார்த்து, அவளை தடுக்க வந்தார்.

ஆனால் சித்ரா அவரின் மீதும் சீமெண்னையை ஊற்றினால். தன் கையில் இருந்த தீப்பெட்டியை உரைத்து தீக்குச்சியை நெருப்போடு அந்த துணிகளின் மீது போட்டாள். அதிர்ந்து போய் நின்ற சாந்தி அலற தொடங்கினார். சுற்றி இருக்கும் ஆட்களை உதவிக்கு அழைத்தார்.

அதற்குள் சித்ரா தனது சேலையின் முந்தானையை அந்த நெருப்பு நோக்கி கொண்டு செல்ல, அதற்குள் அருகில் இருந்த ஆட்கள் சாந்தியின் குரல் கேட்டு ஓடி வந்தனர். அவள் செய்யப் போகும் காரியத்தை கண்டு ஆளுக்கு ஒருவராக, அவளின் இரு கைகளையும் பிடித்துக் கொண்டனர். எந்தவித எதிர்ப்பும் காட்டாமல் பொம்மை போல நேர் குத்திய பார்வையோடு நின்றவர்வளை கண்டு சாந்திக்கு பயமாக இருந்தது. அவளின் கைகளை கட்டி அறையின் உள்ளே தள்ளி, கதவை சாத்தினார். உடனடியாக தனது மகனுக்கு போனில் அழைத்து நடந்ததை கூறினார்.

சித்ரா துணிகளின் மீது சீமண்ணையை ஊற்றுவதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, தான் வந்த வேலை முடிந்ததாக எண்ணி, நாகலிங்கம் சத்தம் இல்லாமல், வந்தது போலவே பின்பக்க வழியாக வெளியே சென்று விட்டான். பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து முன்பக்கம் வழியாக வந்தவன், தனது அத்தையிடம் விவரம் கேட்க,

"ஐயோ அத்தை என்ன இது நெருப்பு பத்திகிட்டு எரியுது? யாராவது தண்ணி எடுத்துட்டு வாங்க முதல்ல, வீட்டுக்குள்ள எப்படி நெருப்பு புடிச்சுச்சு?"

"அதை ஏன்டா கேக்குற? நான் வராண்டால இருந்தேன், இவ திடீர்னு துணிமணிகளை கொண்டு வந்து நடு வராண்டால போட்டா, அப்புறம் நேரா சமையல் அறைக்கு போனவ, சீமண்ணையையும் தீப்பெட்டியையும் எடுத்துட்டு வந்தா, நான் பார்க்க பார்க்கவே சீமண்ணையை துணி மேல ஊத்துனா, தடுக்க போன என் மேலயும் அதை ஊத்தினாடா நாகு, அப்புறம் தான் நான் கத்தி அக்கம்பக்கத்துல இருக்கவங்களை கூப்பிட்டேன். அதுக்குள்ள தீயைப்பத்தி துணி மேல போட்டு விட்டுட்டா!.. அதுமட்டுமா அவளோட முந்தானையை எடுத்து தீயில காட்ட போறாரா டா! எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு, ஏதோ காத்து கருப்புதான் புடிச்சி இருக்கும் போல இருக்கு."

" நீ வேற ஏன்த்தே இந்த காலத்துல போய் காத்து கருப்புன்னுட்டு, மொதல்ல நல்ல டாக்டரா பார்த்து காட்டினா சரியா போய்டும்."

" என் புள்ள போயும் போயும் இப்படி ஒரு பைத்தியக்காரியை கட்டிட்டு வந்திருக்கானே, வயித்துல புள்ளை இருக்கு, ஆனா அதைய பத்தி நெனப்பே இல்லாம, முந்தானையை தீயில காட்டுறாடா, எனக்கு அப்படியே பதறிபோயிடுச்சு தெரியுமா."

சரியாக அந்த நேரத்தில் உள்ளே வந்த சிவா விவரத்தை கேட்ட பின்பு, அறையினை திறந்து கொண்டு உள்ளே போக, சோர்வாக கை கட்டப்பட்ட நிலையில் படுத்து இருந்தால் சித்ரா. துடித்து போய் அவள் அருகில் சென்று அவளை தன் மடியில் தாங்கிக் கொண்டான் சிவா.

மயக்கம் தெளிந்து எழுந்தவுடன் இது பற்றி கூறிய போது, அவளுக்கு ஒன்றுமே நினைவில் இல்லை. தான் அவ்வாறு நடந்து கொள்ளவில்லை என்று அரற்றினாள், ஆனால் சாந்தி அவளை திட்டி தீர்த்து விட்டார்.

"அறிவு கெட்டவளே சாகறதுன்னு முடிவெடுத்தா, நீ தனியா இருக்கும்போதே, சாக வேண்டியது தானேடி? வயித்துல எங்க குடும்ப வாரிசை வச்சிட்டு, அதோடவே சேர்ந்து எரிஞ்சு போகணும்னு நினைக்கிறே? உனக்கு அப்படி எரிஞ்சே சாகணும்னா, குழந்தையை பெத்து கொடுத்துட்டு நீ என்னமோ பண்ணி தொலை. இருந்து இருந்து இப்படி ஒரு பைத்தியக்காரியை போய் கட்டிட்டு வந்த பாருடா, உன்ன சொல்லணும்."

"அம்மா சும்மா உளறிட்டு இருக்காதே, நீயே அவளை பைத்தியம் பைத்தியமுன்னு இப்படி பேசிகிட்டு இருக்க, ஏதோ ஒரு டென்ஷன்ல அப்படி பண்ணி இருப்பா. இதை நீ பேசி பேசியே பெரிய விஷயம் ஆக்காதே, அப்புறம் நடந்ததை ஊர் முழுக்க சொல்லிட்டு திரியாதே, சரியா?"

"நான் ஏண்டா சொல்லப் போறேன்? இவ ஆடுன ஆட்டத்தை தான் அக்கம் பக்கத்துல இருக்கவங்க அத்தனை பேரும் பார்த்தாங்களே, அது போதாது? சரி சரி முறைக்காத உன் பொண்டாட்டிய நான் எதுவும் பேசலப்பா."

சித்ரா எவ்வளவு யோசித்தும் என்ன நடந்தது என்று அவளால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. ஹாஸ்பிடலில் இருந்து வீட்டிற்கு வந்து படுத்தது மட்டும்தான் ஞாபகம் இருக்கின்றது. அதற்குப் பிறகு நடந்தவைகள் எதுவுமே அவள் மனதிலும் சரி, மூளையிலும் சரி பதியவே இல்லை.

அவள் அழுவதை கண்டு பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத சிவா, அந்த நேரத்தில் வேறு எந்த மருத்துவமனையும் திறந்திருக்காத காரணத்தால், அவளை அழைத்துக்கொண்டு அரசு மருத்துவமனைக்கு டாக்டர் தாமோதரனை சந்திக்கச் சென்றான்.

"மிஸ்டர். சிவா அவங்களுக்கு ஒன்னுமே இல்ல, இது பொதுவா கர்ப்பமான பெண்களுக்கு வர ஹார்மோன் சேஞ்சா இருக்கலாம். அதனால ஏற்படுற மன அழுத்தத்தால் ஒரு வேளை அவங்க இப்படி நடந்துகிட்டு இருக்கலாம். கொஞ்ச நாள் வேற ஏதாவது இடத்துல இருந்தா அவங்க மைண்ட் ரிலாக்ஸ் ஆகும். வேற ஊருக்கு அவங்களை கூட்டிட்டு போய் கொஞ்ச நாள் இருந்து பாருங்களேன்."

சிவாவுக்கும் அதுவே சரி என்று பட்டது, ஒருவேளை அவள் இங்கு இருந்தால் தனது தாய் இன்று நடந்த நிகழ்வை பற்றி கூறிக் கூறியே, அவளின் மனதை புண்படுத்தி விடுவார் என்று நினைத்த சிவா, சித்ராவை சிறிது காலம் அவளது அன்னையின் வீட்டில் விட்டு வரலாம் என்று முடிவு செய்தான்.
 
பிம்பம் 12

இன்று

"சிஸ்டர் நாட்டுக்கோழி குழம்பு சூப்பர்!... அதுவும் இட்லிக்கு அப்படியே அள்ளுது... பாஸ் என்ன ஆச்சு? எதுக்காக இட்லியை குழம்புல ரொம்ப நேரமா குளிப்பாட்டிட்டு இருக்கீங்க?... பாஸ் இவ்வளவு நல்ல சாப்பாட்டை சாப்பிடாம என்ன ஒரே சிந்தனையிலேயே இருக்கீங்க?"

"ப்ச்சு அந்த டாக்டர் தாமோதரனோட வீட்ல இருந்து எதுவும் கண்டுபிடிக்க முடியல, அவன் செத்து கிடந்த அந்த ரூம்லயும் நமக்கு உபயோகமா எதுவும் கிடைக்கல, அந்த டாக்டர் இறந்த இடத்தில ஒரு சிம் கார்டு கிடைச்சதுன்னு சொன்னேன் இல்ல, அது பக்கத்துல அவரோட போனும் கீழ விழுந்து சிதறி கிடந்தது. ஒருவேளை அவர் கீழே விழும்போது கைபட்டு அந்த போன் விழுந்திருக்கலாம், . அதுக்குள்ள அவர் மறைச்சு வைச்சிருந்த ஒரு சிம் கார்டா கூட இருக்கலாம் என்று நினைச்சேன்?.. அது தான் கமலேஷ் கிட்ட சொல்லி அப்பவே வெரிஃபிகேஷன் பண்ண சொன்னேன். அதுல இருந்து, டோட்டலா ரெண்டு மூணு நம்பருக்கு தான் கால் போயிருக்கு, அதுல ஒன்னு நாகலிங்கத்தோட நம்பர், இன்னொன்னு யாருதுன்னு கண்டுபிடிக்க முடியல ஏன்னா இவரோட பேசரக்காக மட்டும் தான் அவன் யூஸ் பண்ணி இருக்கான், மூணாவது அதர் டிஸ்ட்ரிக்ட் காமிக்குது. இந்த கால் பண்ணும் போதெல்லாம் மோஸ்ட்லி அந்த டாக்டர் ஹாஸ்பிடலில் தான் இருந்திருக்கான். சோ அங்க தான் ஏதோ விஷயம் இருக்கு. அது மட்டும் இல்லாம அந்த ஒரே ஒரு பாட்டிலையும் இன்ஜெக்ஷனயும் மட்டும் தான் அந்த கபோர்டுல வச்சிருப்பாரா? ஒருவேளை வேற எங்காவது அந்த மருந்தை மறைச்சு வைச்சிருக்கலாம் இல்லையா? பாரன்சிக்கு கொடுத்திருந்த அந்த பாட்டிலும் காணாமல் போனதா சொல்றாங்க, நான் அதை போட்டோ எடுத்து வைச்சிருந்தேன், அதை பத்தி சர்ச் பண்ணி பார்த்தா அந்த காம்பினேஷன்ல எந்த ஒரு மருந்தும் இல்லைன்னு காட்டுது, எதுக்கும் இருக்கட்டும்னு நம்ம கமலேஷ்க்கு அதை ஃபார்வேர்டு பண்ணி, அவனுக்கு தெரிஞ்ச பார்மாசிஸ்ட்கிட்ட இத பத்தி விசாரிக்க சொல்லி இருக்கேன்."

"அப்புறம் என்ன பாஸ்? நம்ம காதல் மன்னன் கமல் எப்படியும் அதற்குண்டான ஆன்சரை கண்டுபிடிச்சிடுவான். ஆமா ஹாஸ்பிடல்ல அந்த இன்ஸ்பெக்டரை எதுக்கு தனியா ஒதுக்கி கூட்டிட்டு போனீங்க? அப்புறம் நாம எதுக்காக டாக்டர் தாமோதரனோட கேஸ்ல இன்வால்வ் ஆகறோம்?... நாம வந்தது சித்ராவோட கொலை வழக்கை பத்தி விசாரிக்க தானே? நீங்க ஏன் பாஸ் ட்ரேக் மாறறீங்க?"

"ட்ரேக் எல்லாம் மாறல, என்னோட கெஸ் சரின்னா, சித்ராவோட கொலையில இந்த தாமோதரனோட பங்கு இருக்கணும்னு நினைக்கிறேன். மறந்துட்டியா அவர் இறக்கறதுக்கு முன்னாடி நாகலிங்கமும் அவரோட தான் இருந்திருக்கான். நாகலிங்கத்துக்கு அந்த இன்ஜெக்ஷனை போட்டுவிட்டதே அந்த டாக்டர் தான். நீ கூட சொன்னியே, ரேகா இறந்தபோது சித்ரா ஒரு இன்ஜெக்ஷனை பத்தி சொன்னதா?.. ஒருவேளை இந்த இன்ஜெக்ஷனை போட்டு தான், சித்ராவை தங்களோட கட்டுப்பாட்டுல வைச்சு, ஊர் முன்னாடி அவளை பைத்தியமா காட்டி இருப்பாங்களோ? இதுக்கெல்லாம் விடை தெரியணும்னா முதல்ல அந்த மருந்து எங்க இருக்குன்னு கண்டுபிடிக்கணும் ஆனா இந்த டாக்டர் அதையெல்லாம் எங்க மறைச்சு வச்சிருக்கான்னு தெரியலையே அவன் இறந்து கிடந்து ரூம்ல ஒரு பேப்பர் இருந்ததுன்னு சொன்னேனே அது எல்லாமே மருந்துகளோட காம்பினேஷன் பட் அதுல இருக்க ஒரு பகுதி தான் இப்போ புழக்கத்தில் இருக்கு, இன்னொரு பகுதி புது காம்பினேஷன் மாதிரி தெரியுது அதை பற்றியும் விரிவா கமலை விசாரிக்க சொல்லி இருக்கேன்."

"அண்ணா என்ன அப்படியே வச்சிருக்கீங்க? இன்னொரு இட்லி வைக்கவா?"

"இல்ல தேவிம்மா, எனக்கு இதுவே போதும், நீ சாப்டியா? பையனுக்கு சாப்பிட குடுத்தியா? சரி ஒரு நிமிஷம் இரு இதோ வரேன்."

"இந்தாம்மா உன்னோட சம்பளம், நாங்க இங்க எவ்வளவு நாள் இருப்போம்னு தெரியாது? அதனால மாச கடைசில குடுக்குறதுக்கு பதிலா வாரா வாரம் கொடுத்திடறேன் சரியா?"

"இதெல்லாம் இப்போ வேண்டாங்கண்ணே, என் புருஷன் கண்ணுல மட்டும் இந்த காசு பட்டதுன்னா? அப்புறம் அவ்வளவு தான். கடல்ல கரைச்ச உப்பு மாதிரி ஆயிடும், அதனால இது உங்க கிட்டயே இருக்கட்டும். நீங்க இந்த ஊர்ல இருந்து கிளம்பும்போது நான் ஒட்டுக்காவே சம்பளத்தை வாங்கிக்கிறேன். முதல்ல எல்லாம் என் வீட்டுக்கு பின்னாடி இருக்க ஒரு புளிய மரத்தடியில் இருந்த கல்லறையில தான் காசை ஒளிச்சு வைப்பேன். அந்த ஆளு பேய் பயத்திலயே அங்க போக மாட்டான், அதனால என் காசு பத்திரமா இருந்துச்சு. ஆனா கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி தான் கோடாங்கிய கூட்டிட்டு வந்து அந்த கல்லறையை தோண்டி எடுத்துட்டான், இனி நான் எங்க போய் பத்திரப்படுத்துவேன்?"

"எது கல்லறைலையா? ஏன் சிஸ்டர் உங்களுக்கு காசு வைக்கிறதுக்கு வேற இடமே கிடைக்கலையா?"

"வேற என்ன பண்றதுண்ணே? இந்த ஊர்காரங்க பேய்க்கு மட்டும்தான் பயப்படறாங்க!... இது மட்டுமா ஊருக்குள்ள பல இடம் இருக்கு, பேய் பயத்தால ஊராளுங்க ஒருத்தரும் அது கிட்டயே போக மாட்டாங்க, ஊருக்குள்ள நுழையும் போது பார்த்திருப்பீங்களே!... அந்த புளியமரத்து கிட்ட யாரும் போகவே மாட்டாங்க,... அதேபோல கவர்மெண்ட் ஹாஸ்பிடல்ல அந்த பிணவறைகிட்டயும் யாருமே போக மாட்டாங்க,... ஏதோ அங்கேயும் பேய் நடமாட்டம் இருக்கிறதா சொல்லுவாங்க!... அப்புறம் அந்த மருந்து கடைக்கு பின்னாடி இருக்கிற காட்டுக்குள்ளயும் ஒருத்தரும் போக மாட்டாங்க!... அந்த காட்டுக்குள்ள இருந்து நைட்டு நேரம் ஏதேதோ வினோதமா சத்தம் வர்ரதா கூட ஊர்ல எல்லாரும் சொல்லுவாங்க."

"என்ன அண்ணே இது? பெரிய அண்ணே அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு?"

"அப்படின்னா அவர் ஏதோ யோசிச்சிட்டு இருக்காருன்னு அர்த்தம். ஆமா என்ன உன் பையனை கண்ணுலையே காட்ட மாட்டேங்குற? ஒன்னு முந்தானைக்குள்ள இருக்கான், இல்ல தொட்டில்ல தூங்கிட்டு இருக்கான். ரொம்பதாம்மா உன் பையனை பொத்தி பொத்தி வளர்க்கறே"

"என்ன பண்றது அண்ணே, இவன் மற்ற குழந்தைகளை மாதிரி பத்து மாசத்துல பிறந்திருந்தா பரவால்ல, கொறை பிரசவத்துல பிறந்தவன், எல்லாமே லேட்டா தான் செய்யறான் அதனாலயே கைக்குள்ளேயேதான் வச்சிருக்கேன். பார்ப்போம் அந்த ஆண்டவன் அவனுக்கு ஒரு நல்ல வழி காட்ட மாட்டானா என்ன."

"ஐயோ தேவி சிஸ்டர், நான் சும்மா விளையாட்டுக்கு தான் சொன்னேன். மருமகனுக்கு என்ன பிரச்சனைன்னு சொல்லுங்க? கண்டிப்பா நாங்க ஊருக்குப் போகும்போது அவனை கூட்டிட்டு போய் நல்ல ஹாஸ்பிடல்ல சேர்த்து அவனை நாங்க பார்த்துக்கிறோம்."

"நீங்க எனக்கு இப்ப செய்ற உதவியே போதுங்கண்ணே.."

அப்போது டிவியில், சிறையில் இருந்த நாகலிங்கத்தை யாரோ கொலை செய்துவிட்டு தப்பி ஓடும் போது, அந்த மர்ம நபர் போலீசாரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதாக முக்கிய செய்தி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அன்று

சிவா சித்ராவை அவளது அன்னையின் வீட்டில் தங்க வைக்க முடிவு செய்த பிறகு அவளிடம் தான் அதிகமாக கெஞ்ச வேண்டி இருந்தது. என்னை நம்ப மாட்டீர்களா நான் போக மாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்க ஆரம்பித்து விட்டாள்.

அவள் இங்கு இருந்தால் தன் அம்மா ஏதாவது கூறி அவள் மனது நோகும்படி செய்துவிடுவார், இது குழந்தைக்கும் நல்லதல்ல என்று கூறி கூறிய ஒரு வழியாக அவளை சம்மதிக்க வைத்திருந்தான். பிறகு சித்ராவின் பெற்றோர்களிடம் ஓரளவுக்கு உண்மையை கூறி அவளின் மன அமைதிக்காக அங்கு தங்க வைப்பதாக அவர்களிடம் அனுமதி பெற்று இருந்தான்.

மகள் மீது உயிரையே வைத்திருந்த பெற்றோர்கள், மகள் நெருப்பு வைத்துக் கொண்டால் என்று கேட்ட பிறகு பதறி விட்டார்கள். அவர்களை ஒருவழியாக சமாளித்து, டாக்டர் கூறியதை இவன் எடுத்துக் கூறி, கர்ப்ப காலத்தில் இது போன்ற மன அழுத்தம் ஏற்படும் என்றும், இதற்கு மன அமைதி ஒன்றே தேவை, அதனால் சித்ரா சிறிது காலம் தங்களோடு இருக்கட்டும் என்று கூறி இருந்தான்.

அன்று சித்ரா தனது பெற்றோரை சந்தித்த அந்த கெஸ்ட் ஹவுஸில் சிறிது காலம் தங்கலாம் என்று முடிவு செய்யப்பட்டு, அவளை அங்கு விட்டு வந்தான் சிவா.

அன்னை தந்தை பராமரிப்பில் இருந்தாலும், தனது கணவன் தன்னுடன் இல்லாத காரணத்தால், சித்ரா மிகவும் சோர்வாகவே காணப்பட்டாள். என்னதான் மணி கணக்கில் தொலைபேசியில் பேசினாலும், அவன் கைகோர்த்து தோல் மீது சாயும் தருணங்களை எண்ணி ஏங்க தொடங்கினாள். சிவாவும் வாரத்திற்கு இருமுறையாவது எப்படியாவது அவளை வந்து பார்த்துவிட்டு தான் செல்வான்.

என்னதான் சித்ராவின் பெற்றோர்கள் அவர்களது காதலை ஏற்றுக் கொண்டாலும், அவனுக்கு அங்கு தங்குவது ஒருவித சங்கடமான சூழ்நிலையை தான் கொடுத்தது. அதனாலேயே அதை தவிர்த்தான்.

ஒரு வாரம் கழித்து சித்ராவின் ரெகுலர் செக்கப்புக்கான நாள் வந்தது. தனது தாயை உடன் அழைத்துக் கொண்டு, மருத்துவமனைக்கு சென்றிருந்தாள். அப்போது அந்த மருத்துவமனையில் ரேகாவை சந்தித்தாள்.

"அடடே சித்ரா,.. ரெகுலர் செக்கப்புக்காக வந்தியா? நல்லா இருக்கியா? அம்மா,... நீங்க நல்லா இருக்கீங்களா?"

சித்ராவின் தாயார் ஒரு தலையசைப்போடு நிறுத்திக் கொண்டார். ஏனோ ரேகாவை அவருக்கு பிடிக்கவில்லை, ஒருவேளை தன் மகள் காதல் திருமணம் புரிந்து கொண்டதற்கு காரண கர்த்தாவே அவளாக இருப்பதாலோ என்னவோ?..

"நீ என்ன ரேகா ஹாஸ்பிடல் வரைக்கும் வந்து இருக்கே? உடம்புக்கு ஏதும் சரி இல்லையா?"

"கொஞ்ச நாளாவே தலைவலியா இருந்தது, அதுதான் என்னன்னு பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன், எதுவும் பிரச்சினை இல்லை, நார்மல் தானாம், நேரா நேரத்துக்கு சாப்பிட சொல்றாங்க அவ்வளவுதான், காலைல வேற நான் சாப்பிடாம வந்துட்டேன்,.. சித்ரா வர்ரியா? அங்க இளநீர் கடைல ஒரு இளநீர் குடிக்கலாம்."

கண்களாலயே வேண்டாம் என்று சொன்ன, தனது தாயின் மறுப்பையும் புறக்கணித்துவிட்டு, ரேகாவிற்காக பாவம் பார்த்து அவளுடன் சென்றால் சித்ரா, அதுதான் தவறாகிவிட்டது.

இளநீர் கடையில் சித்ராவிற்கு வாங்கிய இளநீரில் யாருக்கும் தெரியாமல் ஒரு மருந்தை கலந்து விட்டாள் ரேகா.

சிரித்த முகத்தோடு அந்த இளநீரை சித்ராவிற்கு அருந்த கொடுத்து விட்டு, அவள் குடித்துக் கொண்டிருப்பதை ஒருவித மர்ம புன்னகையுடன் பார்க்கத் தொடங்கினாள் ரேகா.
 
பிம்பம் 13

இன்று

மும்பை நகரின் முக்கிய சாலையில் அமைந்த எம்.ஆர் என்ற பெயர் பலகை பொருத்தப்பட்ட அந்த கண்ணாடி கட்டிடத்தில், கோட் சூட் மாட்டிய ஒருவன் அவனுக்கு முன்பிருந்த ஆட்களை தாறுமாறாக ஹிந்தியில் கத்திக் கொண்டிருந்தான். இங்கு நமது வசதிக்காக தமிழாக்கம் செய்து கொள்வோம்.

"ஒரு ஆர்டரை ஒருத்தனுக்கு குடுக்குறோம்னா, அவனோட பேக்ரவுண்ட் பத்தி எல்லாம் விசாரிக்க மாட்டீங்களாடா? அந்த நாகலிங்கம் போலீஸ்ல மாட்டிட்டான்னு சொன்னவுடனே எனக்கு இங்கு உதற ஆரம்பிச்சிடுச்சு. இப்போ அவனை யாரோ கொன்னுட்டதா சொல்றாங்க, அவனைக் கொல்ல வந்தவனையும் போலீஸ் என்கவுண்டர் பண்ணினதா சொல்றாங்க, என்னதான்டா நடக்குது அங்க?"

"இல்ல பாஸ் அந்த நாகலிங்கம் நாம சொல்றபடி தான் நடந்துட்டு வந்தான். அந்த டாக்டர் தாமோதரனை கூட அவன் தான் கூட்டிட்டு வந்தான், அவரு அங்க இருக்கிற கவர்மெண்ட் ஹாஸ்பிடல்ல சீவ் டாக்டரா வொர்க் பண்றாரு, நம்ம வேலைக்கு இது ஈஸியா செட் ஆகும்னு தான் அவன்கிட்ட இந்த காண்ட்ராக்ட் கொடுத்தேன். ஆனா அவங்க ரெண்டு பேருமே இப்படி இறந்து போவாங்கன்னு நான் நினைச்சு கூட பார்க்கல. ஆனா அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் மேல ஒருத்தன் இருக்கான், அவனோட ஆர்டர் படி தான் இவங்க நம்ம கூட டீலிங் வச்சுக்கிட்டாங்க பாஸ்."

"அவனோட நம்பர் இருக்கா?"

"இ...இல்ல பாஸ், நாகலிங்கம் மூலமா தான் அவர் நம்மகிட்ட பேசிகிட்டு இருந்தார். அது அவனோட பாஸ்னு சொல்லி தான் அறிமுக படுத்தினான். இதுவரைக்கும் இரண்டு டைம் பேசி இருக்கார். மத்தபடி டீலிங்ஸ் எல்லாம் நாகலிங்கம் மூலமா தான் அவர் செஞ்சிட்டு வந்தார்."

"முட்டாள் முட்டாள்,... அங்க நம்ம மருந்து கோடிக்கணக்குல மாட்டிக்கிட்டே இருக்கு,... இதுவரைக்கும் நாம எடுத்த சாம்பிள்ஸ் எவ்வளவுன்னு தெரியுமில்ல?.... இன்னும் இந்த ஆராய்ச்சியை கண்டினியூ பண்ணனும். இதை பாதியில விட்டோம்னா?... நமக்கு பணம் கொடுக்கிற வெளிநாட்டுக்காரனுக்கு என்னடா பதில் சொல்றது?.. இது பத்தி ஒரு வேளை வெளியே தெரிஞ்சது நம்ம சாம்பல் கூட நம்ம குடும்பத்துக்கு கிடைக்காம மொத்தமா அழிச்சுடுவானுங்க."

"பாஸ் கேஸ் பத்தின ஃபைல் எல்லாம் நம்ம கிட்ட பத்திரமா இருக்கு."

"ஒன்னு செய், கற்பூரம் பத்த வெச்சு அதற்கு காமிச்சிட்டு, அந்த கற்பூரத்தை அதுக்குள்ளேயே போட்டு விடு. லூசு பயலே,... வெறும் பைலை வெச்சு நாம என்ன பண்றது?.... அந்த ஆளுங்க எல்லாம் வேற ஏதாவது டாக்டர் கிட்ட போனாங்கன்னா?... நம்ம மாட்டிப்போம்டா... அவங்களுக்கு தொடர்ந்து அந்த மருந்துகளை கொடுத்து, அந்த ஆராய்ச்சியோட முடிவை, அந்த வெளிநாட்டுக்காரங்களுக்கு ரிப்போர்ட் பண்ணனும் அது தெரியுமா இல்லையா உனக்கு?.... முதல்ல அந்த நாகலிங்கத்தோட பாஸ் யாருன்னு கண்டுபிடிச்சு அவனுக்கு ஒரு போன் போடு."

அந்த நேரத்தில் அவன் பி.ஏ வின் போன் சரியாகி அடித்தது.

"பாஸ் அந்த நாகலிங்கத்தோட நம்பர்ல இருந்து தான் பாஸ் கால் வருது. அவனோட பாஸ்ஸா தான் இருக்கும் "

"போனை ஸ்பீக்கரில் போடு."

"ஹலோ சார் உங்க போன்கால்காக தான் நாங்க காத்துகிட்டு இருந்தோம்."

"மிஸ்டர் எம் ஆர், நீங்க நான் பேசுவதை கேட்டுட்டு இருக்கீங்கன்னு எனக்கு தெரியும். உங்களோட ஆராய்ச்சிக்கு எந்த பாதிப்பும் வராது அதுக்கு நான் பொறுப்பு. இங்க வேற ஒரு டாக்டரை செட் பண்ணிட்டேன், இங்க கொஞ்சம் சிச்சுவேஷன் சரியில்லை அதனால இனி மருந்து அனுப்புறதை மட்டும் கொஞ்ச நாளைக்கு நிறுத்தி வைங்க. இங்க இருக்கிற மருந்து வச்சு ஆராய்ச்சியை கண்டின்யூ பண்ணிக்கிறேன். ஒரு ஒன் மன்த்குள்ள எல்லாத்தையும் சரி கட்டிட்டு மறுபடியும் டிரான்ஸ்பர்மேஷன் வச்சுக்கலாம். கண்டிப்பா ஆராய்ச்சி பாதியில நிற்க்காது,... அதோட இது வெளியவும் தெரிய வராது."

"உன்னை எப்படி நம்புறது?"

"இவ்வளவு நாள் எதை நம்பி இந்த ப்ராஜெக்டை எங்களுக்கு கொடுத்திருந்தீங்க சார்ர்... வெளிநாட்டுல கண்டுபிடிக்கிற புது புது மருந்துகளை இங்க இருக்க ஆளுங்க மேல டெஸ்ட் பண்ணி அதோட ரிப்போர்ட் எடுத்துக் கொடுக்க தமிழ்நாட்டுல எந்த ஊர்ல முன் வந்தாங்க???. இந்த ஆராய்ச்சியால் இங்க மூணு பேரு இறந்து போய் இருக்காங்க,... ஆனா அவங்க சாவை இயற்கையா நடந்ததா மாத்தி இருக்கேன். இந்த ப்ராஜெக்ட்ல ஆல்ரெடி பாதி வேலை நல்லபடியா முடிஞ்சு கொடுத்துட்டேன், இதுக்கு மேல சந்தேகமா இருந்தா?.... நீங்க வேணும்ணா வேற பார்ட்டி பார்த்துக்கோங்க, பாய்"

"இல்ல இல்ல, உங்க ஆள் போலீஸ்ல மாட்டிக்கிட்டதா கேள்விப்பட்டேன் அதுதான்?...."

"அவனை நேத்தே ஆல் வச்சு க்ளோஸ் பண்ணிட்டேன், இங்க டாக்டர் யூஸ் பண்ண அந்த ஆதாரத்தையும் போலீஸ் கைக்கு கிடைக்காத மாதிரி தூக்கிட்டேன்."

"ஓகே ஓகே நான் உங்களை நம்புறேன். ஆராய்ச்சி மட்டும் கரெக்ட்டா நடக்குற மாதிரி பாத்துக்கோங்க, அண்ட் அதோட ரிசல்ட் மறக்காம அப்டேட் பண்ணிருங்க. நாங்க உங்களை இந்த நம்பர்லையே காண்டாக்ட் பண்ணலாமா?"

"நோ நான் உங்களுக்கு தெரியணும்ங்குறதுக்காக தான், இந்த நம்பர்ல இருந்து கூப்பிட்டேன், கூடிய சீக்கிரம் நானே புது நம்பர்ல உங்களுக்கு கூப்பிடுறேன், இந்த நம்பரை இனி யூஸ் பண்ணாதீங்க பாய்."

விக்ரமும் ஜனாவும் அந்த அர்த்த ராத்திரியில், அரசு மருத்துவமனைக்கு பின்புறம் இருந்த பிணவறைக்கு, பதுங்கிப் பதுங்கி யாரும் பார்க்காதவாறு சென்று கொண்டிருந்தனர்.

"பாஸ் இது உங்களுக்கே நல்லா இருக்கா?.... ஒரு பச்ச குழந்தையை இப்படி அடிச்சு, அர்த்த ராத்திரியில மார்ச்சுவரிக்கு கூட்டிட்டு போறீங்களே இது உங்களுக்கே நல்லா இருக்கா பாஸ்?"

"நீதான் பேய் ப்ரோவாச்சேடா, அப்புறம் என்ன உனக்கு பயம்?"

"எதே? பாஸ் அன்னைக்கு அந்த பேயை பார்த்ததுல இருந்து, நைட்ல பாத்ரூம் போக கூட நான் ரூமை விட்டு வெளியே வர்ரது இல்லை தெரியுமா?... இப்போ என்னை இங்க..... கூட்டிட்டு வந்து நிறுத்தி இருக்கீங்க,.... நாளைக்கு எனக்கு ஏதாவது ஆயிடுச்சுன்னா என்னோட அப்பா அம்மாக்கு யாரு பாஸ் பதில் சொல்லவா?"

"அதெல்லாம் அவங்க உன்ன பத்தி கவலைப்பட மாட்டாங்க, உன்னை என் கூட ஊருக்கு அனுப்பும் போதே, தயவு செஞ்சு கொஞ்ச நாளைக்கு இவனை வீட்டு பக்கம் கூட்டிட்டு வந்துடாதேன்னு சொல்லித்தான் அனுப்பினாங்க."

அவர்கள் மார்ச்சுவரி கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்திருந்தார்கள். ஜனாவின் கண்கள் பயத்தை பிரதிபலிக்க, விக்ரமின் கண்கள் எதையோ தீவிரமாக தேடிக் கொண்டிருந்தது.

"டேய் சும்மா பயந்துட்டே நிக்காம ஏதாவது வித்தியாசமா கிடைக்குதான்னு போய் பாரு போ,.... ஒரு சின்ன க்ளு கிடைச்சா கூட போதும் இந்த கேஸை சால்வ் பண்ணிடலாம்."

"இங்க வித்தியாசமா வேற என்ன பாஸ் கிடைக்கும்?.... விதவிதமா பிணங்களைத்தான் படுக்க வெச்சிருக்காங்க,.... முதல்ல நாம வந்தது சித்ரா கேஸ்காக?... சரி அதுதான் முடிக்கல, செத்துப்போன அந்த ரேகா பொண்ணு விஷயம் என்ன ஆச்சு? நீங்க சொன்னீங்கன்னு அவளோட போன் ஹிஸ்டரியை கொண்டு வந்து கொடுத்தேன், இப்போ அதை பத்தி விசாரிக்காம எதுக்காக இந்த டாக்டரை புடிச்சிட்டு தொங்கறீங்க? இந்த கொலைக்கும் அந்த கொலைக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

"சம்பந்தம் தானே ஸ்ட்ராங்கா இருக்கு,.... டாக்டர் கிட்ட இருந்து கிடைச்ச சிம் கார்டுக்கு, இன்னொரு அண்ஆர்தரைஸ்ட் நம்பர்ல இருந்து கால் வந்து இருக்குன்னு சொன்னேனே, அந்த நம்பருக்கு தான் ரேகா சாகறதுக்கு முன்னாடி கடைசியா போன் பண்ணி பேசி இருக்கா,.... இந்த சம்பந்தம் போதுமா? வாயை ரொம்ப நேரம் திறந்து வைக்காதே?... ஏதாவது ஆவி உள்ள பூந்திட போகுது?.. வாய மூடிட்டு வேலைய பாருடா."

அப்போது பிணவறைக்கு வெளியே ஏதோ பைக் வந்து நிற்கும் சத்தம் கேட்டது. அதிலிருந்து இரண்டு மூன்று ஆட்கள் மார்ச்சுவரியை நோக்கி நடந்து வருவது போல் சத்தம் கேட்டது. உடனே விக்ரமும் ஜனாவும் மார்ச்சுவரியில் பிணங்களோடு பிணங்களாக ஸ்ட்ரக்சரின் மீது ஏறி படுத்துக் கொண்டனர்.

அன்று

இளநீரில் மருந்து கலந்துள்ளது தெரியாமல், சித்ரா அதை முழுவதுமாக குடித்துவிட்டாள். ரேகாவை மெயின் ரோட்டில் இறக்கி விடுவதாக கூறி அவளையும் உடன் அழைத்துக் கொண்டே காரில் ஏறினர் சித்ராவும் அவளது அம்மாவும்.

அவர்கள் மூவரும் காரின் பின்புறம் அமர்ந்து கொள்ள, டிரைவர் வண்டியை இயக்கிக் கொண்டிருந்தார். சிறிது நேரத்திலேயே சித்ராவின் அன்னைக்கு போன் வர, அவர் அதில் மும்மரமாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

டிரைவரும் ரோட்டை பார்த்து வண்டி ஓட்டிக் கொண்டிருக்க, சித்ராவின் கண்கள் சிறிது நேரத்திலேயே நிலை குத்தி நின்றன, அதைப் புரிந்து கொண்ட ரேகா, சித்ராவின் காதருகே குனிந்து கட்டளைகளை இட ஆரம்பித்தால், அவள் இறங்கும் இடம் வந்ததும் சிரித்துக் கொண்டே சித்ராவின் அம்மாவிடமும் சித்ராவிடமும் கூறிவிட்டு ரேகா இறங்கிக் கொண்டாள்.

வீட்டை அடைந்ததும் டிரைவர் கதவை திறந்து விட, சித்ரா இறங்கி நேராக சமையலறையை நோக்கிச் சென்றாள். அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்த காய்கறி வெட்டும் கத்தியை ஒரு கையால் பிடித்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையை நீட்டி அதை வெட்டுவதற்காக கையை ஓங்கினாள், ஆனால் அதை அவளின் பின்னே வந்த அவளின் தாயார் அவளை வெட்ட விடாமல் பிடித்துக் கொண்டார்.

அவரை தள்ளி விட்டுக் கொண்டு,சத்தமாக சிரித்துக் கொண்டே மறுபடியும் தனது கைகளை அவள் ஓங்க அவளை வெட்ட விடாமல் அங்கிருந்த வேலை ஆட்கள் பிடித்துக் கொண்டனர். சரியாக அந்த சமயம் அவளது தந்தையும் வந்து விட்டார்.

சிறிது நேரத்தில் அங்கிருந்து அனைவரும் சேர்ந்து அவளது கைகளை பிடித்து ஒரு துணியால் கட்டி, அவளை சமாளித்து கொண்டே ஒரு அறைக்கு கூட்டிச் சென்று விட்டனர். அவர்கள் இத்தனை செய்த போதும், சித்ரா வெறிபிடித்தவள் போல சத்தமாக சிரித்துக் கொண்டே தான் இருந்தால், ஒரு கட்டத்தில் மயங்கி அப்படியே கட்டிலில் சரிந்து விட்டால்.

அவளது இந்த மாற்றத்தை கண்டு அவளின் பெற்றோர் பயந்து விட்டனர். உடனே அவளின் தந்தை மருத்துவருக்கு அழைத்து விட்டார்.

மருத்துவர் வந்து பார்த்து அவளை நன்கு பரிசோதித்து விட்டு, அவளுக்கு உடலில் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. ஒரு நல்ல மனநல மருத்துவரை சென்று பார்க்குமாறு அறிவுறுத்தி சென்றார்.

தமது ஆசை மகளின் இத்தகைய நிலையை எண்ணி வருந்திய அவளது பெற்றோர்கள், அடுத்த நாளே அவள் எவ்வளவோ மறுத்து கூறியும், அதனை கருத்தில் கொள்ளாமல், அந்த ஊரிலேயே பிரபலமான மனநல மருத்துவரிடம் அவளை அழைத்துச் சென்றனர். விஷயம் கேள்விப்பட்டு கோபமாக மருத்துவமனைக்கு வந்த சிவா, சித்ராவின் பெற்றோர்களிடம் கத்த தொடங்கினான்.

"என்ன நெனச்சிட்டு இருக்கீங்க?..
என் பொண்டாட்டியை பைத்தியம்னு நினைச்சிட்டீங்களா? அவ நார்மலா தான் இருக்கா,... நான் தான் சொன்னேன் இல்ல, இது பிரக்னண்டா இருக்குற டைம்ல வர்ற ஹார்மோன் சேஞ்ச் தான்னு. அது புரியாம அவளை இப்படி சைக்காடிஸ்ட் கிட்ட கூப்பிட்டு வந்து இருக்கீங்க? அவள பைத்தியம் ஆகிடலாம்னே முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?.. நான் சித்ராவை இப்பவே என்னோட வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறேன்."


 
பிம்பம் 14

இன்று

ஜனாவும் விக்ரமும் வெள்ளை போர்வைக்குள் தங்களை சுருட்டிக்கொண்டு, காலியாக இருந்த ஸ்ட்ரக்சரில் படுத்துக்கொண்டனர்.

உள்ளே வந்த பைக் ஆசாமிகள் மூவரும் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டனர்.

"டேய் பாஸ் இங்க ஒரு டெட்பாடி தான் வெளிய ஸ்ட்ரக்சர்ல இருக்கும், அதை தூக்கிட்டு வாங்கன்னு சொன்னாரு, இங்க என்ன ரெண்டு இருக்கு?

" ஏதாவது புதுசா வந்த கேஸா இருக்கும், அதான் பாஸ் அடையாளம் சொல்லிவிட்டாரே நல்ல குண்டா கொழு கொழுன்னு இருக்கும்னு, இதுவா தான் இருக்கும், இதை தூக்கி பின்னாடி வழியா வண்டிக்கு அனுப்பு"

"ஏண்ணே நாம இப்படி எப்பவும் டெட்பாடியை தூக்கிட்டு போறோமே? இதோட சொந்தக்காரங்க வந்து கேட்டா பிரச்சினையாகாதா?"

"ஃபுல்லா கவர் பண்ண ஒரு அனாதை பிணத்தை அவங்க கிட்ட கொடுத்துடுவாங்க, இது ஆல்ரெடி உடம்பு சரியில்லாத கேஸ்கிறதால முகத்தை திறக்க கூடாது மீறி திறந்தா நோய் உங்களுக்கும் தோத்திக்கும்னு சொல்லி தான் கொடுப்பாங்க. அதனால யாரும் முகத்தைத் திறந்து பார்க்க மாட்டாங்க."

அவர்கள் மார்ச்சுவரியில் கிழக்கு மூலையில் இருந்த ஒரு டேபிளை நகர்த்த, அங்கு ஒரு சிறிய சுரங்க வழி தெரிந்தது. ஜனாவை தூக்கிக் கொண்டு போய் அதன் வழியே போட்டனர். அதில் சறுக்கி கொண்டே போய், ஆஸ்பத்திரிக்கு வெளியில் இருந்த சுவரை ஒட்டி வெளிவந்தான் ஜனா. அங்கு தயாராக காத்திருந்த இரண்டு பேர், ஜனாவின் உடலை அங்கிருந்த ஜீப்பில் ஏற்றினர்.

"இந்த தாமோதரன் அன்னைக்கு சாகாம இருந்திருந்தா அடுத்த நாளே இந்த டெட் பாடியை தூக்கிட்டு போயிருக்கலாம், சரி கிளம்பலாமாண்ணே?"

" டேய் நம்ம வந்தது இந்த பாடி எடுக்குறதுக்கு மட்டும் இல்ல, பாஸ் இன்னைக்கு இன்னொரு வேலையையும் சேர்த்து சொல்லி இருக்காரு, மறந்துட்டியா ?"

" ஆமாண்ணே, நல்லவேளை ஞாபகப்படுத்துனீங்க. நம்பர் 57 தானே? அதோ அங்க கீழ இருக்கு."

அந்த நம்பர் 57 என்ற ரேக்கை திறந்த போது அது ஒரு டம்மி கதவாக தான் இருந்தது. அதன் உள்ளே ஒரு கம்ப்யூட்டர் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. வந்தவர்கள் அவசரமாக அந்த கம்ப்யூட்டரையும் கீபோர்டு சிபியூ என்று அனைத்தையும் அங்கிருந்த அட்டைப்பெட்டியில் வைக்க தொடங்கினர். சிபியூவை கழற்றி எடுக்கும் போது அதை கை தவறி கீழே போட்டனர். அப்போது அதிலிருந்த ஹார்ட் டிஸ்க் சற்று தூரம் சென்று விழுந்தது அதை அவர்கள் கவனிக்க தவறினார், ஆனால் விக்ரம் அதனை கவனித்துவிட்டான்.

"ஐயையோ பாஸ் இதையெல்லாம் எங்கேயாவது கண்காணாம கொண்டு போய் எரிச்சிட சொன்னாரு, நான் இதை பாதி காசுக்கு வித்திடலாம்னு நினைச்சேன் இப்படி சில்லு சில்லா போயிடுச்சே"

வந்தவர்கள் அந்தப் டேபிளை நகர்த்தி பழைய படி வைத்து விட்டு மார்ச்சுவரிக்கு வெளியே கம்ப்யூட்டர் பொருட்களை தூக்கிக்கொண்டு சென்றனர். அவர்கள் சென்று விட்டனர் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, எழுந்த விக்ரம், கீழே விழுந்த அந்த ஹார்ட் டிஸ்கை எடுத்து பத்திரப்படுத்திக் கொண்டான்.

பிறகு பாதுகாப்புக்காக எப்போதும் ஜனாவிடம் இருக்கும் ட்ராக்கரின் உதவியுடன் அவன் இருக்கும் இடத்தை ட்ராக் செய்ய தொடங்கினான்.

ஜனாவை ஏற்றிக்கொண்ட ஜிப் ஒரு காட்டுப் பகுதியை நோக்கிச் செல்ல தொடங்கியது. ஒரு நிறுத்தத்தில் சுற்றி யாரும் கவனிக்கிறார்களா என்று பார்த்துவிட்டு, அந்த காட்டினுள் இருந்த சிறிய வழியின் வழியே செல்ல தொடங்கியது.

போர்வைக்குள் இருந்த ஜனா கஷ்டப்பட்டு படுத்திருந்தான். அந்தப் போர்வையில் இருந்து வரும் துர்நாற்றத்தால் குடலைப் பிரட்டிக்கொண்டு வாந்தி வருவது போல இருந்தது. அவ்வப்போது குலுங்கி கொண்டே ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஜீப்பானது அவனுக்கு முதுகு வலியை அதிகப்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. விறைத்த கட்டை போல படுத்திருக்க வெகுவாக சிரமப்பட்டான்.

"ஆமா இந்த டெட்பாடிக்கு வழக்கம் போல நெருப்பு வெச்சிடலாமா? இல்ல டெஸ்ட் ஏதாவது பாக்கி இருக்கா?"

"அங்க போனா தான் தெரியும், இந்த பாடி ஹாஸ்பிடல்ல இருக்குறத பாத்தா, வேற ஏதோ டாக்டர் கிட்ட போய் ட்ரீட்மென்ட் பார்த்திருப்பான் போல இருக்கு. அதனால என்ன சைடு எஃபெக்ட் வந்திருக்குன்னு ரிப்போர்ட் ரெடி பண்ணுவாங்கன்னு நினைக்கிறேன்."

"அந்த வெளிநாட்டுக்காரனுங்க தயாரிக்கிற மருந்துகளை பரிசோதிக்க, இவனுங்களை சோதனை எலியா பயன்படுத்திக்கிறான். அதனால செத்துப் போறவனுகல நாம ஊருக்கு தெரியாம இங்கே கொண்டு வந்து எரிச்சுக்கிட்டு இருக்கோம் ,நல்ல பொழப்பு நம்மளுடையது, நாலு காசு கிடைக்கும்னு இங்க வந்து சேர்ந்தா? இப்படி டெட் பாடியா கலெக்ட் பண்ணி, வெட்டியான் வேலைதான் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கோம்."

"ஏண்டா சலிச்சுக்கிற சம்பளம் வாங்கும் போது மட்டும் இனிக்குதோ?"

"அது என்னமோ உண்மைதான்ப்பா, ஆமா நாளைக்கு எம்எல்ஏ எலக்சனுக்கு நாமினேஷன் நடக்குதாமே? எப்படியும் ஊருக்குள்ள நிறைய பணம் புழங்கும். நாமளும் அந்த கூட்டத்தோடு சேர்ந்துக்கலாமா?...... எப்படியும் ஒரு மாசத்துக்கு எந்த ட்ரான்ஸ்ஷாக்ஷனும் பண்ண போறது இல்லைனு பாஸ் சொல்லிட்டாரு, இனி அங்கேயாவது போய் காசு சேர்த்தலாம்."

அன்று

அந்த பிரபலமான மனநல மருத்துவமனையின் வராண்டாவில் நின்று கொண்டு சிவா, சித்ராவின் பெற்றோர்களிடம் சண்டையிட்டு கொண்டிருக்க, அவனின் சத்தம் கேட்டு உள்ளிருந்து வந்தார் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க மனநல மருத்துவரான ஜானகி அம்மாள்.

சிவாவை அமைதிப்படுத்தி சித்ரா இங்கு இருக்க வேண்டியது அவசியத்தை எடுத்து கூறத் தொடங்கினார்.

"மிஸ்டர் சிவா கண்ட்ரோல் யுவர் செல்ப். படிச்சவர் தானே நீங்க?.... மனநல மருத்துவரை பார்க்க வர்றவங்க எல்லாருமே பைத்தியம் கிடையாது முதல்ல அதை புரிஞ்சுக்கோங்க? நீங்க சொன்ன மாதிரியே இது ஹார்மோன் சேஞ்சஸாகவே இருந்தாலும், அதை அப்படியே விட்டு விட முடியுமா? அவங்களை அமைதிப்படுத்தி நார்மலா வச்சுக்கிட்டா தானே அவங்களுக்கும் நல்லது, பிறக்க போற உங்க குழந்தைக்கு நல்லது. அது புரியாம இப்படி ஹாஸ்பிடல்ல கத்துக்கிட்டு இருக்கீங்க?"

"மன்னிச்சுடுங்க டாக்டர்,நான் இப்படி நடந்துக்கிட்டது தப்புதான், சித்ரா போன் பண்ணி அழுகவும் எனக்கு கோபம் வந்துடுச்சு."

"இட்ஸ் ஓகே, உங்க வைஃப்க்கு உடம்புல எந்த பிரச்சனையும் இல்ல, மேபி இது உங்க கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி ஏற்பட்ட பாதிப்பா கூட இருக்கலாம்? அவங்க மனசுல இருக்குற பிரச்சனையை நாங்க பேசி தான் சரி பண்ண முடியும். அதனால ஒரு ரெண்டு மூணு நாள் அவங்க இங்க இருந்து சரியாகட்டும். அவங்களுக்கு உங்களோட இருக்குறது தான் சந்தோஷம்னா, கட்டாயம் நானே அவங்களை டிஸ்சார்ஜ் பண்ணதும், உங்க வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்க சொல்றேன் போதுமா?"

சிவா அன்று முழுவதும் சித்ராவுடனேயே இருந்துவிட்டு, இரவு தான் தனது வீட்டிற்கு சென்றான். அங்கிருந்த அனைத்து செவிலியர்களும் சித்ராவிடம், சிவாவை பற்றி தான் பெருமையாக பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

அடுத்த நாள் சித்ராவை பார்க்க ரேகா வந்திருந்தாள். அவளது நலம் பற்றி விசாரித்துவிட்டு சென்றாள்.

ரேகாவை கண்ட ஒரு செவிலியர் அவளைப் பற்றி சித்ராவிடம் வந்து விசாரிக்க,

" என் வீட்டுக்காரரோட மாமா பொண்ணு தான்க்கா, என்னோட பிரண்டு தான்."

"முதல்ல அவ பிரண்ட்ஷிப்பை கட் பண்ணுமா?"

"ஏன் அப்படி சொல்றீங்க?"

"அது ஒரு நச்சு பாம்புமா, அவ மட்டும் இல்ல அவ அண்ணா இருக்கான் பாரு அவளுக்கு மேல விஷம்."

"என்னோட பிரண்டு ஒருத்தி இருந்தாம்மா,பேரு மாயா. எப்பவுமே பணக்காரங்களை போல உடை உடுத்திப்பா, கொஞ்சம் ஆடம்பரப்பிரியை. ஆனா அவங்க ஒரு மிடில் கிளாஸ் ஃபேமிலி தான், அவ ஒர்க் பண்ண அதே இடத்தில் தான் இந்த சித்ராவும் வேலைக்கு வந்து சேர்ந்தா."

" மாயாவை ஒரு பணக்காரின்னு நினைச்சு தன்னோட அண்ணணை பத்தி ஆகா ஓகோன்னு பெருமையா சொல்லி சொல்லியே, இரண்டு பேத்துக்கு லிங்க் பண்ணி விட்டுட்டா. ஒரு கட்டத்துல இவளோட உண்மையான குடும்ப சூழ்நிலை தெரிய வர, அந்த சித்ராவோட அண்ணன் நாகலிங்கம், இவளை யூஸ் பண்ணிக்கிட்டு கழட்டி விட்டுட்டான்."

" அதுக்கு அப்புறம் அந்த சித்ராவும் வேற வேலைக்கு போக ஆரம்பிச்சிட்டா, இந்த நாகலிங்கமும் சரியா பேசறது இல்லைன்னு இவ நேரடியா அவன் கிட்ட பிரச்சனை பண்ண ஆரம்பிச்சா, என்ன ஆச்சுன்னு தெரியலமா?.... திடீர்னு ஒரு நாள் நடு வீட்டுல அவங்க அப்பா அம்மா கண்ணு முன்னாடியே தனக்குத்தானே நெருப்பு வச்சுக்கிட்டா. அவங்க அப்பா அம்மா எப்படியோ நெருப்பை அணைச்சு ஹாஸ்பிட்டல்ல கொண்டுவந்து சேர்த்துட்டாங்க. ஆனா, அவளுக்கு நினைவு வந்ததும் கேட்டா, நான் நெருப்பு வச்சுக்கவே இல்லன்னு சொல்றா, கடைசியா அந்த நாகலிங்கத்தை தான் காபி ஷாப்க்கு போய் பார்த்துட்டு வந்து இருக்கா."

"கடைசியா அவனோட ஒரு கப் காபி சேர்ந்து குடிச்சது மட்டும்தான் ஞாபகம் இருக்கிறதா சொன்னா, அதுதான் அவ பேசின கடைசி வார்த்தை, அந்தப் பாவி காபில என்னத்த கலந்தானோ?.... இவ இப்படி பண்ணிக்கிட்டா!.. அதனாலதான்ம்மா சொல்றேன், அதுங்க எல்லாம் ஒரு விஷம், நீ எதுக்கும் பாத்து பத்திரமா இருந்துக்கோம்மா?"

அப்போதுதான் சித்ரா சிந்திக்கத் தொடங்கினாள், ஒவ்வொரு முறையும் தான் இவ்வாறு நடந்து கொள்வதற்கு முன்பு, ரேகாவுடன் தான் இருந்திருக்கிறாள், அப்படி என்றால் இது அவளின் வேலையாக இருக்குமோ?... என்று சரியாக சந்தேகிக்க தொடங்கினாள்.

அடுத்த நாள் சித்ராவை டிஸ்சார்ஜ் செய்து சிவா தனது வீட்டிற்கு அழைத்துக் கொண்டு சென்று விட்டான்.

சித்ரா ரேகாவிடம் எச்சரிக்கையாக சற்று எட்டி இருந்தே பழகத் தொடங்கினாள். அவளோடு பேசுவதையே முற்றிலுமாக தவிர்த்து வந்தால்.
 
பிம்பம் 15

இன்று

விக்ரம் ஜனாவை ட்ராக் செய்து, அந்த வழியாக தனது வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்தான்.

ஜனாவை தூக்கிச் சென்றவர்கள் அந்த காட்டின் உள்ளே சென்று கொண்டே இருந்தனர், அப்போது அவர்களுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது,

"அண்ணா அந்த வார்டுபாய் குமாரு தான் கூப்பிடறான்."

" சரி ஸ்பீக்கர்ல போடு"

"யோவ் எங்கய்யா போனீங்க? உங்களுக்காக எவ்வளவு நேரமா அந்த பொணத்தை வெளிய வச்சுட்டு நிக்கிறது?"

" எது பொணத்தை வச்சுக்கிட்டு நிக்கிறையா? மார்ச்சுவரிக்குள்ள இருந்த பொணத்தை தான் நாங்க தூக்கிகிட்டு வந்துட்டோமே?'

"என்னய்யா சொல்றீங்க? நீங்க கொண்டு போக வேண்டிய டெட் பாடியை மார்ச்சுவரிக்கு வெளியே தார்ப்பாய் போட்டு, யாருக்கும் தெரியாமல் மூடி வச்சிருக்கேன். டீ குடிக்க போயிட்டு வரதுக்குள்ள, வந்து வேற ஒரு பொணத்தை தூக்கிட்டு போய்ட்டீங்களா?"

அதைக் கேட்டதும் சட்டென்று வண்டி நின்றுவிட்டது.

"என்னடா இவேன் இப்படி சொல்றான்?"

"சரி வை நான் இப்ப திரும்ப கூப்பிடுறேன், டேய் அவனுங்க வேற எந்த பொணத்தடா கொடுத்து விட்டானுங்க? முதல்ல அவனுங்களுக்கு போன் போடு, எப்படியும் நம்ம பின்னாடி தானே வந்துட்டு இருப்பானுங்க? வண்டியில் இருந்து இறங்கு, பேசிட்டு அப்புறமா வண்டியை நம்ம இடத்துக்கு விடுவோம்."

மார்ச்சுவரியில் இருந்து ஜனாவின் உடலை வெளியே தூக்கி போட்ட இருவரில் ஒருவனுக்கு போனில் அழைத்தார்கள். அவர்களிடம் இந்த பிணம் மாறிய செய்தியை கூற, அவர்கள் அந்த பிணத்தை திரும்பக் ஊருக்குள் கொண்டு செல்லும்போது யாராவது பார்த்தால் பிரச்சனையாகிவிடும், அதோடு அந்த பிணத்தை ஹாஸ்பிடலின் உள்ளே எடுத்துச் செல்வது சிரமம். அதனால் அந்த பிணத்தை அங்கேயே வைத்துவிட்டு திரும்ப வருமாறு கூறினர். இந்த முறை சரியாக அனுப்பி வைப்பதாக கூறி போனை வைத்து விட்டனர்.

இவர்கள் கீழே இறங்கி போனில் பேசி முடிப்பதற்குள் ஜனா தனது ஃபோனில் இருந்து விக்ரமுக்கு அழைப்பு விடுத்து விட்டான்.

"பாஸ் எங்க பாஸ் இருக்கீங்க? என்னைய உசுரோட வச்சு எரிச்சிடுவானுங்க போல இருக்கு."

"வந்துட்டு தான்டா இருக்கேன் வெயிட் பண்ணு. கூடிய சீக்கிரம் பக்கத்துல வந்துருவேன்."

"பாஸ் அவனுங்க தேடி வந்த டெட்பாடி நான் இல்லைன்னு தெரிஞ்சிருச்சு, என்னை இங்கேயே காட்டுல ஓரமா போட்டுட்டு போய், திரும்ப அந்த டெட் பாடியை எடுக்க போறாதா பேசிக்கிறானுங்க. காடு வேற நல்லா இருட்டா கரு கும்முன்னு இருக்கு, ஏதாவது புலி சிங்கம் வந்து என்னை அடிச்சு சாப்பிட்டுட்டு போயிட போகுது சீக்கிரம் வாங்க பாஸ்."

"ச்சே ச்சே அதுங்களுக்கு எல்லாம் டேஸ்ட் இல்லையா என்ன? உன்ன போய் சாப்பிடறதுக்கு? நொய்யி நொய்யிங்கமா போனை வைடா அப்பதான் நான் வர முடியும்."

"எதே?... பாஸ் பாஸ் பாஸ் பாஸ் பாஸ் அடப்பாவி வச்சுட்டானே."

அவர்கள் ஜனாவின் உடலை கீழே இறக்கி ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டு, வண்டியை திருப்பிக் கொண்டு கவர்மெண்ட் ஹாஸ்பிடல் நோக்கிச் சென்றனர்.

வண்டி தன்னை விட்டு அதிக தூரம் தள்ளி சென்றதை உணர்ந்த பிறகு தான், ஜனா அந்த போர்வைக்குள் இருந்து வெளியில் வந்தான். ஆழ்ந்து மூச்சை இழுத்து விட்டவன், தன்னைச் சுற்றி இருள் மட்டுமே சூழ்ந்து இருப்பதைக் கண்டான். போனில் உள்ள டார்ச் லைட்டை ஆன் செய்தால் அதன் மூலம் ஈர்க்கப்பட்டு, ஏதாவது உயிரினம் தம்மை நோக்கி வரும் ஆபத்து இருப்பதால், அந்த யோசனையை கைவிட்டான். ஒரு மரத்துக்கு பின்னே நின்று கொண்டு இருட்டுக்கு தன் கண்களை பழக்கத் தொடங்கினான்.

ஏதோ வித்தியாசமான சத்தங்கள் காட்டின் உள்ளே இருந்து வருவதை உணர்ந்து காதை கூர் தீட்டி, அதை உன்னிப்பாக கேட்கத் தொடங்கினான்.

அந்த சத்தமானது தனக்கு சற்று தள்ளி உள்ள இடத்தில் இருந்து கேட்பது போல் தோன்ற, அதை நோக்கி செல்ல காலை எடுத்து வைத்த போது, அவன் முதுகில் ஒரு கரம் பதிந்தது.

அதிர்ந்து அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது அங்கே விக்ரம் நின்று கொண்டு, தனது விரலை வாய் மீது வைத்து பேசாதே என்று கூறி, அவனை இழுத்துக்கொண்டு ஒரு மரத்துக்கு பின்பு சென்று மறைந்து கொண்டான்.

விக்ரம் ட்ராக்கரின் உதவியுடன் ஜனாவை பின்தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தான். அவர்கள் சென்ற பாதையானது காட்டினை காட்ட, இனி நடந்து சென்று தேடுவது தான் நல்லது என்று நினைத்து, காட்டிற்கு வெளியே வண்டியை மறைவாக நிறுத்திவிட்டு, காட்டினுள் நுழைந்தான். சிறிது தூரம் மொபைல் வெளிச்சத்தின் உதவியுடன் மெல்ல அவன் பாதையில் நடந்து கொண்டிருக்கும்போது அந்தப் பாதை இரண்டாகப் பிரிந்தது.

எந்த திசையில் செல்வது என்று குழப்பத்தோடு நின்று கொண்டிருக்கும் போது தான் ஜனாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. அவனுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது தூரத்தில் ஒரு வெளிச்ச புள்ளி தெரிய ஜனாவை தூக்கிச் சென்று ஜீப் தான் திரும்பி வருகின்றது என்பதை புரிந்து கொண்டு, போனை அணைத்துவிட்டு மரத்திற்கு பின்னே ஒளிந்து கொண்டான். அந்த ஜீப் காட்டினை விட்டு வெளியேறியதும் ஜனா இருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான்.

அவர்கள் மறைந்து கொண்ட அடுத்து இரண்டு நிமிடங்களில், ஒரு பைக்கும் காரும் அவர்கள் இருந்த இடத்தை தாண்டி கொண்டு காட்டினுள் சென்றது.

அது சென்ற திசையை நோக்கி இவர்களும் மெல்ல பயணிக்க தொடங்கினர். சற்று தூரத்திலேயே அந்த அடர்ந்த காட்டுக்கு நடுவே, சமதளமான நிலப்பரப்பை கண்டனர். அது காடுகளை அழித்து மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்டது என்று தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதன் நடுவில் இருக்கும் கட்டிடத்தை சுற்றிலும் ஆட்கள் பாதுகாப்பில் இருப்பதை உணர்ந்து, மெதுவாக மரங்களின் வழியே மறைந்து மறைந்து அதன் பின்பக்கத்தை சென்று அடைந்தனர்.

அங்கிருந்த ஜன்னலின் வழியே அவர்கள் எட்டிப் பார்த்தபோது வெள்ளை கோட் மாட்டிய பலர் நவீன மருத்துவ உபகரணங்களுடன் அவர்களுக்கு அருகே படுத்திருந்த மனிதர்களுக்கு ஏதேதோ இன்ஜெக்ஷனை செலுத்தியும் அவர்களது நிலைமையினை மானிட்டரில் கண்காணித்துக் கொண்டு குறிப்பு எழுதிக் கொண்டிருந்தனர்.

படுத்திருந்த மனிதர்களை பார்க்கும்போது அவர்கள் உள்ளூர்வாசிகள் போலத்தான் தெரிந்தனர். ஆனால் அவர்கள் சுயநினைவு இல்லாத நிலையில் வெகு நாட்களாக படுத்திருப்பது போல தெரிந்தது.

ஜனா ஜீப்பில் தன்னை தூக்கி வந்தவர்கள் பேசிக்கொண்டதைப் பற்றியும், தனது யூகத்தைப் பற்றியும் விக்ரமிடம் விரிவாக எடுத்துரைத்தான். விக்ரம் தீவிர சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

"என்ன பாஸ் இந்த கேஸ் இருக்கு இருக்க வேற வேற ரூட்ல போகுது?... ஆல்ரெடி எதுக்காக வந்தோமோ அதையே கண்டுபிடிக்கல?... அதுக்கு அப்புறம் தொடர்ந்து ரெண்டு கொலை வேற நடந்திருக்கு, அதை பற்றியும் இன்னும் எந்த க்ளூவும் கிடைக்கல, இப்போ இந்த ஆராய்ச்சி கூடம்.... எப்ப தான் பாஸ் இந்த கேஸ் முடியும்????"

"இல்ல ஜனா இந்த கேஸ் முடிவுக்கு வந்துடுச்சு. நாம குற்றவாளியை நெருங்கிட்டோம்."

அன்று

சித்ராவிற்கு உடல்நிலை சரியில்லாத காரணத்தால் ரேகாவே, கடை கணக்கு வழக்குகளை பார்க்க ஆரம்பித்தால். சித்ரா தானே பார்ப்பதாக கூறினாலும், சிவா அவளை இப்போதைக்கு ஓய்வெடுப்பது தான் உன்னுடைய வேலை என்று கூறிவிட்டான், அதனால் ரேகா அடிக்கடி சித்ராவின் வீட்டிற்கு வர தொடங்கினாள்.

சித்ராவின் ஒதுக்கம் ரேகாவிற்கு சந்தேகத்தை கிளப்பியது. ரேகா உடன் இருக்கும்போது அவள் தண்ணீர் அருந்துவதை கூட தவிர்த்தால்.

தனது கணவரிடம் இவர்களைப் பற்றிய உண்மைகளை கூறி விடலாம் என்று நினைத்தாலும், தனது மாமியார் இதனைக் அறிந்து, தன்னிடம் ஏதாவது பிரச்சனை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டால் என்ன செய்வது என்று பொறுமை காத்தாள். இப்போதுதான் அவர் நல்ல முறையில் நடந்து கொள்ள தொடங்கியிருக்கிறார், அதை கெடுத்துக்கொள்ள அவள் விரும்பவில்லை.

இந்நிலையில் மெய்க்காரன்பட்டியில் சித்திரை திருவிழாவிற்காக கம்பம் நடப்பட்டது. ரேகா சித்ராவை கோவிலுக்கு சென்று வரலாம் என்று அழைக்க, சித்ரா தனக்கு சோர்வாக இருப்பதாகவும் சற்று நேரம் கழித்து அவருடன் தான் சென்று வருவதாகவும் கூறி மறுத்துவிட்டாள்.

ரேகா அதற்குமேல் அவளை வற்புறுத்தாமல், தான் சென்று வருவதாக கூறி கோவிலுக்கு கிளம்பி விட்டால். மதியம் வீட்டுக்கு வந்த சிவாவிடம் கோயிலுக்கு சென்று வரலாம் என்று அவள் கூற, அவனும் அவளை கோயிலில் இறக்கி விட்டு விட்டு சிறு வேலை இருப்பதால் அதை முடித்து விட்டு வந்து, திரும்ப அவளை கோவிலில் இருந்து கூட்டிக் கொண்டு செல்வதாக கூறினான்.

சிவா அவளை கோவில் வாசலில் இறக்கிவிட்டு செல்ல, அவள் நடந்து மெதுவாக கோவிலினுள் சென்றாள். சாமி தரிசனம் செய்துவிட்டு பிரகாரத்தில் அவள் உட்கார்ந்து இருக்க, அந்த ஊரைச் சேர்ந்த ஒருவர் சுவாமி பிரசாதம் என்று கூறி சர்க்கரை பொங்கலை அவளுக்கு கொடுத்தார். அவளும் அதை பக்தியுடன் கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டு, சாப்பிட்டு முடித்தாள்.

பிரசாதம் கொடுத்தவள் அடுத்து நேராக ரேகாவிடம் தான் சென்று நின்றாள். அவள் கொடுத்த ஐநூறு ரூபாயை வாங்கி மடியில் வைத்துக் கொண்டு சிரித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்று விட்டால்.ஆம் அவள் கொடுத்த பிரசாதத்தில் மருந்தை கலந்திருந்தால் ரேகா.

சித்ரா தன் சுயநினைவை இழக்கும் வரை காத்திருந்தவள், அவள் கண்கள் நிலை குத்தி நின்ற பிறகு அவள் அருகினில் வந்து தமது கட்டளைகளை சொல்லிவிட்டு, யாரும் பார்க்கும் முன்பே அருகில் எரிந்து கொண்டிருந்த தீபத்தின் அருகில், சித்ராவின் சேலை முந்தானையை நகர்த்தி வைத்து விட்டு, அங்கிருந்து சென்று ஓர் இடத்தில் மறைவாக நின்று கொண்டால்.

தீபத்தில் அவளது முந்தானை பட்டு பற்றி கொண்டு எரிய ஆரம்பித்தது. சுய நினைவை இழந்திருந்த சித்ரா முந்தானியில் தீ பற்றி எறிய அப்படியே எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.

அங்கு சுற்றி இருந்தவர்கள் தான் இவளது முந்தானையில் தீ பற்றி கொண்டதை பார்த்து அவசரமாக வந்து தண்ணீர் ஊற்றி அணைத்தனர். ஆனால் அது கூட நினைவில்லாது, அவள் பாட்டிற்கு நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஏற்கனவே ஊருக்குள் இவளை பற்றி ஒரு மாதிரி பேச்சு இருந்தது. இப்போது ஊரார் முன்பு இவள் இப்படி நடந்து கொண்டதை பார்த்து, அனைவரும் அதை உண்மைதான் என்று சொல்ல தொடங்கி விட்டனர்.

அப்படியே தன் போக்கில் நடந்து கொண்டிருந்தவள், ஒரு கட்டத்தில் மயங்கி வீதியில் சரிந்தால். அக்கம் பக்கம் இருந்தவர்கள் தான், அவளது கணவருக்கு போன் அடித்து வரவழைத்தனர்.

சரியாக அவனும் அந்நேரம் கோயிலை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான், இவ்வாறு செய்தி கேள்விப்பட்டதும் அவசரமாக வண்டியில் வந்து இறங்கினான்.

வண்டியை பக்கத்தில் இருந்தவர்களிடம் பார்த்துக் கொள்ளுமாறு சொல்லிவிட்டு, ஒரு ஆட்டோவை பிடித்து அவளை தூக்கிக்கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றான்.

இப்போது சிவாவிற்குமே சந்தேகம் ஏற்பட்டது, இவளுக்கு ஒரு வேளை மனநலம் பாதிக்கப்பட்டு விட்டதோ என்று, அதை வெளிப்படையாகவே ஊராரின் முன்பு புலம்பவும் செய்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து சித்ராவிற்கு சுயநினைவு வந்த பிறகு அவளிடம் இதை பற்றி கேட்க, அவளுக்கு நடந்தது எதுவுமே ஞாபகம் இல்லை. கடைசியாக அந்த பிரசாதம் சாப்பிட்டது வரைதான் அவளது ஞாபகத்தில் இருந்தது. ஏன் இவ்வாறு தன்னை சுற்றி நடக்கின்றது என்று அவளுக்குமே புரியவில்லை. சிவா தான் அவளை ஆறுதல் படுத்தி சிறிது நேரம் ஓய்வு எடுக்குமாறு கூறிவிட்டு வேலை இருப்பதாக கூறி வெளியே சென்று விட்டான்.

சாந்தி, இந்த பைத்தியக்காரியிடம் இருந்து தமது குலவாரிசை காப்பாற்றுமாறு வெளிப்படையாகவே புலம்ப தொடங்கிவிட்டார்.

சித்ராவிற்கு தன்னைச் சுற்றி ஏதோ மாயவலை பின்னப்பட்டது போலவே தோன்றியது. இன்று நடந்த நிகழ்வுக்காக ரேகாவை சந்தேகப்படவும் அவளால் முடியவில்லை. ஆனால் ஒரு முடிவோடு தனது டைரியை எடுத்தவள் இதுவரை நடந்தவைகள் அனைத்தையும் அதில் எழுதி முடித்தால். தனக்கு ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்து விட்டால் தன் குழந்தையை எப்படியாவது காப்பாற்றுமாறு அதில் எழுதினால். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று டைரியின் பின் பக்கம் தனது இமெயில் அட்ரஸையும் பாஸ்வேர்டையும் சேர்த்து எழுதி தனது அண்ணனுக்கு கொரியர் செய்து வைத்தாள்.
 
பிம்பம் 16

மெய்காரன் பட்டியில் கொரோனாவால் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிக் கொண்டே சென்றது. அதனால் அந்த ஊருக்குள் ஊரடங்கு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. அதனால் ரேகா எப்போதும் சாந்தியுடனே சித்ராவின் வீட்டிலேயே இருந்தால்.


இப்போதெல்லாம் அவள் சித்ராவை கண்டு கொள்வதில்லை, நாளை சித்ரா பௌர்ணமிக்காக கோயிலில் திருவிழா ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருந்தது. அது நடத்தக்கூடாது என்று அரசாங்கம் உத்தரவு பிறப்பித்தாலும், ஊர்காரர்கள் இது சாமிக்கு செய்ய வேண்டிய ஒன்று என்று கூறி அனுமதி பெற்று இருந்தனர். அரசாங்கம் குறிப்பிட்ட அளவில் மட்டும் ஆட்கள் கலந்து கொண்டு திருவிழாவை நிறைவேற்றுமாறு அனுமதி வழங்கியது. இருந்தும் ஊரார் அனைவருமே அதில் கலந்து கொள்ள தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர்.

சித்ராவிற்க்கு நடந்த விஷயங்களையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், நிஜமாகவே பைத்தியமாகி விடுவோமோ என்ற அச்சம் தோன்றியது. அதனால் தன்னை வேலைகளுக்குள் மூழ்கடித்துக் கொண்டாள், வீட்டு வேலைகளை அவளே செய்ய ஆரம்பித்தால், மதிய நேரங்களில் கதை படிப்பதும், கூடை பின்னுவதும், குழந்தைக்கான ஸ்வட்டரை பின்னுவதுமாக பொழுதை போக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

ரேகா அன்று சாந்தியின் வீட்டில், ஹாலில் அமர்ந்து மும்மரமாக கணினியில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.அவளுக்கு சற்று தள்ளி இருந்த சோபாவில் அமர்ந்து, சித்ரா குழந்தைக்கான ஸ்வட்டரை பின்னிக் கொண்டிருந்தாள்.

சித்ரா முதலில் கணக்கு வழக்குகளை பார்த்துக் கொள்ளும் போது, கணினி அவர்களது அறையில் தான் இருந்தது. ரேகா அந்த பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்ட பிறகு, சித்ராவிற்கு தொந்தரவாக இருக்கக் கூடாது என்று கம்ப்யூட்டரை ஹாலுக்கு மாற்றி விட்டான் சிவா.

சாந்தி திருவிழா பலகாரங்கள் சுட ரேகாவை உதவிக்கு அழைத்தார், ரேகா அவளது போனை, கம்ப்யூட்டர் அருகே வைத்து விட்டு சமையல் அறைக்கு சென்றாள்.

சிறிது நேரத்தில் ரேகாவின் போன் அலற தொடங்கியதது,மீண்டும் மீண்டும் அழைப்பு வந்து கொண்டே இருந்ததால் ஏதாவது அவசரமாக இருக்கும் என்று நினைத்த சித்ரா, போனை ரேகாவிடம் எடுத்துக் கொடுக்க கணிப்பொறியின் அருகே வந்தவள் அப்படியே அதிர்ந்து நின்று விட்டாள், ஏனென்றால் கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தது சிவப்பிரகாஷ். அவனோடு நெருக்கமாக நின்று எடுத்துக்கொண்ட போட்டோவை தான், போனில் இமேஜாக அவனுக்கு செட் பண்ணி இருந்தால் ரேகா, அத்தோடு அவனது பெயரை ஹஸ்பண்ட் என்று போனில் பதிந்திருந்ததை கண்டு, அதிர்ந்து போய் நின்று விட்டால் சித்ரா, ரேகா வரும் சத்தம் கேட்டு, உடனே அருகில் இருக்கும் தமது அறைக்குள் சென்று, மறைந்து நின்று கொண்டாள்.

போனை எடுத்த ரேகா சுற்றிமுற்றி யாராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்துவிட்டு, அங்கே சித்ரா இருப்பது தெரியாமல் அங்கேயே நின்று பேச ஆரம்பித்தால்.

"என்ன மாமா நான் இங்க இருக்கும் போது, அதிசயமா கூப்பிடுறீங்க?"

.......

"என் வீட்ல இருக்கீங்களா? சரி இருங்க, அத்தை கிட்ட ஏதாவது சொல்லிட்டு உடனே அங்க வரேன்."

........

கேட்டுக் கொண்டிருந்த சித்ராவிற்கு தலை சுற்றியது, இதயம் சற்று அடைப்பது போல் இருக்க கஷ்டப்பட்டு தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டாள், ஒருவேளை தன்னை பைத்தியம் ஆக மாற்ற ரேகா எடுத்து கொண்ட முயற்சியில் தனது கணவனுக்கும் பங்கு உண்டோ என்று சந்தேகிக்க தோன்றியது.

தாம் எப்படி ஏமாற்றப்பட்டு இருக்கிறோம் என்று உள்ளம் குமைந்தவள், பழைய சித்ராவாக மாறி, கோபத்தோடு ரேகாவின் வீட்டை நோக்கி பின் வாசல் வழியே சென்றால்.

ரேகாவின் வீட்டை அவள் நெருங்கும் போதே, ரேகாவோடு அவள் கணவன் சிவா சேர்ந்து சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது. திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியே பார்த்தவள் சிலையாகி போனால்.

வயிற்றில் கருவினை சுமந்துகொண்டு காணக்கூடாத காட்சியை கண்டு கொண்டிருந்தால், தன்னைத் தொட்டு தாலி கட்டியவன் இன்னொருத்தியோடு நெருக்கமாக இருப்பதை, உயிருக்குயிராய் வளர்த்த பெற்றோரை கூட இவன் மீது காதல் கொண்ட காரணத்தால் உதறிவிட்டு வந்தேனே? இதை பார்க்கவா?.... எனக்கு துரோகம் செய்ய எப்படி இவர்களால் முடிந்தது.

சித்ரா அங்கு நின்று கொண்டிருக்கும் போதே, அவர்கள் பேச்சில் தனது பெயர் அடிப்படுவதை கண்டு, கண்களை துடைத்துக் கொண்டு அதை கவனிக்க ஆரம்பித்தால்.

"என்ன மாமா? எப்பவும் ராத்திரி, உன் பொண்டாட்டி குடிக்கிற பால்ல மயக்க மருந்து கலந்து கொடுத்துட்டு தான் என்னை பார்க்க வருவே, பகல்ல எப்பவும் உன் ஆசை பொண்டாட்டி பின்னாடி தானே சுத்துவே?.... இன்னைக்கு என்ன அதிசயமா பகல்ல என் கிட்ட வந்திருக்க?"

"அவளை எம் பொண்டாட்டியா ஆக்கினதே நீதானே டி? அப்பறம் என்ன? அவ சொத்துக்காக அவளை மடக்க அண்ணணும் தங்கச்சியும் பிளான் போட்டீங்க,... அது வொர்க் அவுட் ஆகல,... அதனால நான் உள்ள பூந்துட்டேன். அவளை கரெக்ட் பண்றதுக்காக மாரியை நடிக்க வெச்சேன், இப்போ தொடர்ந்து நானே அவகிட்ட நடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன், சொந்த வீட்டிலேயே இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு தான் நடிக்கறதோ?"

"நான்தான் முதல்லையே சொன்னேனே மாமா, அவ ஒரு கறார் பேர்வழின்னு, என்ன..... நீ தான் கேட்கல. நீ இப்போ செஞ்சிட்டு இருக்க ப்ராஜெக்ட் மூலமாவே கோடிக்கணக்கில் பணம் வரும், அப்புறம் எதுக்காக அவ தான் வேணும் ஒத்தக்கால்ல நின்ன?"

"நான் பண்ணிட்டு இருக்க ப்ராஜெக்ட்ல கோடி கணக்குல வருமானம் வரும் தான், ஆனா திடீர்னு போலீஸ் கேஸ்னு ஆச்சுன்னா?..... அரசியல் தான் நமக்கு பாதுகாப்பு. அவளோட குடும்பம் அரசியல் பின்னணியைக் கொண்டது, அதன் மூலமா போனா சீக்கிரம் மேல வந்துடலாம் என்று பார்த்தேன். எங்க அவங்க அப்பன் தான் என்ன பண்ணாலும் சப்போர்ட் பண்ணவே மாட்டேங்கிறானே,.... நியாயவாதி மாதிரியே பேசுறான், அதனால தான் அவளை போட்டு தள்ளி சிம்பதி கிரியேட் பண்ணலாம்னு பார்க்கிறேன்,........ஆமா உன்கிட்ட அந்த ஆராய்ச்சி பத்தி கொடுத்ததெல்லாம் ஃபைல் பண்ணிட்டியா? நம்ம உடனே அதை மும்பைக்கு மெயில் அனுப்பனும். அதுக்கு போல்டர் போட்டு பாஸ்வேர்ட் சேவ் பண்ணிட்டியா?"

"பண்ணிட்டேன் மாமா, அந்த ரிப்போர்டை எல்லாம் மெடிசன்னு பேர் போட்ட போல்டர்ல, உன் பேரையும் என் பேரையும் சேர்த்து, ரேகா சிவானு பாஸ்வேர்ட் செட் பண்ணி இருக்கேன்....... மாமா இப்போ கொரோனாவால செத்துட்டதா சொல்லி சமாளிச்சுட்டோம்..... ஒருவேளை இது கம்மியாயிடுச்சுன்னா ஆராய்ச்சிங்கிற பேர்ல, நாம பண்ற கொலைகளை கண்டுபிடிச்சிட மாட்டாங்களா?...... எனக்கு பயமா இருக்கு மாமா."

"உனக்கு எதுக்கு பயம்?.... எப்படி இருந்தாலும் நம்ம ஊர்ல போஸ்ட்மார்ட்டமை, டாக்டர் தண்டபாணி தான் பண்ணுவாரு, அவர் நம்ம கூட இருக்கும் போது நாம கொலையே செஞ்சு அனுப்புனா கூட, அதை தற்கொலை மாதிரி மாத்திடுவாரு.......எனக்கு இவளை தான் என்ன பண்றதுன்னு தெரியல???."

"விடு மாமா, நம்ம திட்டப்படி ஊருக்குள்ள எல்லோரும், அவளை பைத்தியமுன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சிட்டாங்க, இனி அவளை ஒரு வழி பண்ணிடுவோம்."

சித்ராவால் அதற்கு மேலும் அங்கு நிற்க முடியவில்லை, துரோகி என்று நினைத்தால் இவர்கள் கொலைகார கூட்டமாக அல்லவா இருக்கிறார்கள்?... தனக்கு ஒரு ஆபத்து என்றால் எதையும் நினைக்காமல் துணிந்து எதிர்த்து நின்று விடுவால்,..... ஆனால் தன் வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தை நினைத்து அச்சப்பட்டால்.

என்ன ஆனாலும் இவர்களது உண்மையான சொரூபத்தை ஊருக்கு வெளிச்சம் போட்டு காட்டியே தீர வேண்டும் என்று மனதில் உறுதி எடுத்துக் கொண்டு, வந்ததே தெரியாதது போல அங்கிருந்து தமது வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் வீட்டிற்கு வந்த நேரம் அவளது மாமியார் பக்கத்து வீட்டிற்கு பேசுவதற்காக வெளியே சென்று இருந்தார். இதுதான் சமயம் என்று நினைத்தவல், கணினியில் அமர்ந்து அந்த போல்டரை தேடி, அதற்கு பாஸ்வேர்டை கொடுத்து உள்ளே சென்றவள், அதிலிருந்த தகவல்களை படித்த போது தான், இவர்கள் எவ்வளவு ஆபத்தான விஷயத்தை மக்களுக்குள் புகுத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதை புரிந்து கொண்டாள். வெளியே யாரோ வரும் சத்தம் கேட்க அதிலிருந்த அத்தனை தகவல்களையும் தனது ஈமெயிலுக்கு காபி செய்து ட்ராஃப்டில் ஸ்டோர் செய்து கொண்டாள். பின்பு கணினியை ஆப் செய்துவிட்டு, தனது அறைக்குள் சென்று படுத்து விட்டால்.

அறைக்குள் வந்த சிவா, இவள் படுத்திருப்பதைக் கண்டு என்ன ஆனது என்று பாசமாக விசாரித்து, அவன் கையால் அவளது நெற்றியை தொட வருவதற்குள், அவளே தலையை பின்னுக்கு இழுத்துக் கொண்டாள்.

"இல்ல,..... எனக்கு ஒன்னும் இல்ல, கொஞ்சம் தலை சுத்துற மாதிரி இருந்துச்சு அதுதான் படுத்துட்டேன்..... ஆமா நீங்க என்ன? இன்னைக்கு நேரமே வந்துட்டீங்க?"

" அதுவாம்மா? அது தான் திருவிழா ஆரம்பிச்சிடுச்சே,....நாளைக்கு சித்ரா பௌர்ணமி கோயில்ல ஃபுல்லா விசேஷமா இருக்கும். அதுக்கான வேலை எல்லாம் பாக்கணும் இல்ல அதனால தான் மெடிக்கல் ஷாப்புக்கு இன்னைக்கும் நாளைக்கும் லீவு விட்டுட்டேன். சரி கோவிலுக்கு போறதுக்கு முன்னாடி உன்ன பாத்துட்டு போலாம்னு வந்தேன், உனக்கு ரொம்ப கஷ்டமா இருந்தா சொல்லு, இப்பவே டாக்டர் தாமோதரன் கிட்ட போயிட்டு வரலாம்."

"வேண்டாம் வேண்டாம் சாதாரண தலை சுத்தல் தான் கொஞ்ச நேரம் படுத்து எழுந்தா சரியா போய்டும். நீங்க கிளம்புங்க."

சிவாவும் அவளை நன்கு ஓய்வு எடுக்குமாறு கூறி விட்டு குளித்து ரெடியாகி கோவிலுக்கு சென்று விட்டான். அவன் அந்த இடத்திலிருந்து சென்று விட்டான் என்பதை உறுதி படுத்திக்கொண்டு, சித்ரா தனது பெற்றோரை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொள்ள முயன்றால், அவர்கள் சித்ராவின் உடல் நிலை சரியாக வேண்டும் என்ற காரணத்துக்காக தமது குலதெய்வ கோயிலுக்கு பூஜை செய்ய சென்றிருந்தனர். அது போன் சிக்னல்கள் எதுவுமே கிடைக்காத, ஒரு அத்துவான காட்டுபகுதி.

திரும்பத் திரும்ப தமது பெற்றோர்களுக்கு முயற்சி செய்தவள் அவர்களின் போன் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியில் இருப்பதாகவே தெரிவித்துக் கொண்டிருக்க, சோர்ந்து போய் அப்படியே அமர்ந்து விட்டாள்.

எப்படியாவது இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறிய ஆக வேண்டும் அதற்கு என்ன செய்வது என்று தீவிரமாக யோசிக்க தொடங்கினால். நாளை சித்ரா பௌர்ணமி என்பதால் ஊரில் உள்ள அத்தனை பேரும் கோயிலில் ஒன்றாக குழுமி இருப்பார்கள். அது தமக்கு சாதகமாக இருக்கும் என்று நினைத்தவள், பக்கத்து ஊரிலிருந்து ட்ராவல்ஸூக்கு போனில் அழைத்து, டிக்கெட் புக் செய்ய முயற்சி செய்தால்.

மெய்க்காரன் பட்டியில் கொரோனா பாதிப்பு அதிகமாக உள்ள காரணத்தால், இவளுக்கு டிக்கெட் கொடுக்க டிராவல்ஸில் தயங்கினர். அவள் தான் பிரசவத்திற்காக, தன் தாய் தந்தையரை சந்திக்க போவதாக கூறி, தனது மெடிக்கல் ரிப்போர்டையும் சேர்த்து அனுப்பி வைக்க, கர்ப்பமான பெண் என்பதால் டிராவல்ஸ் ஓனரும் அவள் நிலைமையை புரிந்து கொண்டு ஒத்துக்கொண்டார்.

நாளை இரவு 8 மணிக்கு பஸ் கிளம்பும் என்று கூறி, டிக்கெட்டை புக் செய்து விட்டதாக கூறினார். அவள் பணத்தை இங்கு, பஸ் ஏற வரும்போது கொடுத்தால் போதும் என்றும் கூறினார். அவருக்கு நன்றிகள் பல கூறி நிம்மதியாக போனை வைத்தாள்.

ஆனால் அவளின் நிம்மதிக்கும் அவளைப் போலவே ஆயுசு கம்மி என்று யார் கூறுவது?.... இந்த டிராவல்ஸ் ஓனரால்தான், அவள் தமது கணவனிடம் மாட்டிக் கொள்ளப் போகிறாள் என்று அப்போது அவளுக்கு தெரியவில்லை...
 
பிம்பம் 17


சித்ரா ஏதோ தைரியத்தில் டிராவல்ஸில் டிக்கெட் புக் செய்து விட்டாலும், இந்த கொலைகார கும்பலை மீறி எப்படி ஊரை விட்டு வெளியே செல்வது என்று யோசிக்க தொடங்கினால்,... எப்படியும் ஊரில் அனைவரும் சித்ரா பௌர்ணமி அன்று கோயிலில் இருப்பார்கள், அந்த சமயத்தில் குறுக்குப் பாதையில் நடந்து சென்றால், மெயின் ரோட்டில் வரும் ஏதாவது ஒரு வாகனத்தில் லிப்ட் கேட்டாவது, பக்கத்து ஊரை அடைந்து விடலாம் என்று நினைத்தால்.

உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டால், எதிரில் யாரேனும் பார்த்தால் மாட்டிக் கொள்வோம், அதனால் பயணத்துக்கு தேவையான பணத்தையும், தனது மருத்துவ குறிப்புகள் கொண்ட பைல்லை, மொபைலில் போட்டோவாகவும் எடுத்துக் கொண்டாள். எதற்கும் மீண்டும் தனது தந்தைக்கு அழைத்துப் பார்க்கலாம் என்று அவரது போனுக்கு தொடர்பு கொண்டாள், ஆனால் இப்போதும் அதேபோல் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியில் இருப்பதாக கூற, நாளைய இரவுக்காக காத்திருக்கத் தொடங்கினாள்.

சிவா இரவு வீட்டுக்கு வருவதற்கு முன்பே இவள் சாப்பிட்டு விட்டு படுத்துக் கொண்டால், அடுத்த நாள் காலை வெகு நேரம் ஆகியும் அவள் எழாமல் இருக்க, அவன் உடும்புக்கு என்ன ஆயிற்று என்று விசாரித்த போது, சோம்பலாக இருப்பதாகவும், தூக்கம் வருவதாக கூறி படுத்துக்கொண்டாள். சிவாவும் அவனது அம்மாவிடம் அவளை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டு கோயிலுக்கு சென்று விட்டான்.

அன்று மாலை அனைவரும் கோயிலுக்கு கிளம்பி கொண்டிருந்தனர். சித்ரா தனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை அதனால் தான் வீட்டிலேயே ஓய்வெடுப்பதாகவும் மற்ற அனைவரும் கோவிலுக்கு சென்று வருமாறு கூறினாள், ஆனால் சிவா தான் உடன் இருப்பதாக கூற, அவள் வேண்டாம் நான் ஓய்வெடுத்தால் சரியாகி விடுவேன், என்று கூறி அவனையும் சாந்தியுடன் கோவிலுக்கு அனுப்பி வைத்தாள்.

பிறகு அவள், அவர்கள் சென்று விட்டதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, அவசரமாக தனது ஹேண்ட் பேக்கில் பணத்தையும் மறக்காமல் அவளது ஃபோனையும் எடுத்துக்கொண்டு முன் வாசல் கதவை தாள் போட்டுவிட்டு, அவர்கள் பெட் ரூமின் பின்புறம் இருக்கும் கொல்லைபுறம் வழியாக, கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தவள், அப்படியே அதிர்ந்து நின்று விட்டால், ஏனென்றால் அங்கு கொல்லைப்புறத்தில், அவளது வருகைக்காக அவனது கணவன் சிவப்பிரகாசும், ரேகாவும் காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அவள் போன் செய்து டிக்கெட் புக் செய்த டிராவல்சில் தான், டாக்டர் தாமோதரன் என்றுமே, மும்பையில் இருந்து மெடிசன்களை வர வைத்து, தனது காரில் அதை ஏற்றுக் கொண்டு, மார்ச்சுவரி வழியாக ஆய்வுக்கூடத்திற்கு அனுப்பி வைத்துக் கொண்டிருந்தான். அன்றும் அதே போல டிராவல்ஸுக்கு வந்திருந்தான்.

"என்னப்பா ராஜ்?...... எப்படி இருக்க? ட்ராவல்ஸ் எல்லாம் எப்படி ஓடுது?"

"அடடே வாங்க டாக்டர் சார், கொரோனா வந்ததால ஊரடங்கு வேற அமல் படுத்திட்டாங்க, எப்பவாவது தான் ஒன்னு ரெண்டு டிக்கெட் வருது, அதுலயும் ஏதாவது கொரோனா பேசன்ட் வந்துருவாங்களோன்னு மனசுக்குள்ள திக்கு திக்குன்னு இருக்குது. நீங்க தான் எனக்கு ரெகுலர் கஸ்டமராயிருந்து, இந்த கொரோனா டைம்லையும், என்னை வாழ வைக்கிறீங்க.... இப்ப கூட பாருங்க, மெய்காரன் பட்டியிலிருந்து ஒரு பொண்ணு போன் பண்ணி டிக்கெட் புக் பண்ண சொல்லுச்சு, அந்த பொண்ணுக்கு டிக்கெட் புக் பண்ணலாமா வேண்டாமான்னு எனக்கு அவ்வளவு சந்தேகம்?.... அப்புறம் அந்தப் பொண்ணு பிரக்னண்டா இருக்கிறேன்னு சொன்னதால, மனசு கேட்காம நானும் நாளைக்கு நைட் 8 மணி பஸ்கான டிக்கெட்டை புக் பண்ணிட்டேன்."

"மெய்க்காரன்பட்டியா?..... அங்க சித்ரா பௌர்ணமி திருவிழா ஆச்சே?....கம்பம் போட்டதும் அங்கிருந்து யாரும் ஊரை விட்டு வெளியே போக மாட்டாங்களே?..."

"ஆமா சார் அந்த பொண்ணு பிரக்னண்டா இருக்குதாம், அவங்க அப்பா அம்மாவை பார்க்க போகணும்னு சொல்லி டிக்கெட் புக் பண்ணுச்சு, எனக்கு டவுட்டாதான் இருந்தது, ஆனா அந்த பொண்ணு தன்னுடைய ரிப்போர்ட்ஸ் எல்லாத்தையும் எனக்கு மொபைல்ல மெசேஜா அனுப்புனதுக்கு அப்புறம் தான், மனசு கேட்காம டிக்கெட்டை புக் பண்றேன்னு சொல்லிட்டேன். நாளைக்கு இங்க வரும்போது காசு கொடுத்தா போதும்னு சொல்லிட்டேன். ஆனாலும் மெய்காரன் பட்டியில் அதிகமா கொரோனா சாவு வேற விழுந்துட்டு இருக்கு!.... ஒரு பயம் இருக்கதான் செய்யுது டாக்டர் சார்."

டாக்டர் தாமோதரனுக்கு ஏனோ சந்தேகம் துளிர் விட்டது.

"எது ப்ரக்னண்டா இருக்குற பொண்ணா?.... எத்தனை பேருக்கு டிக்கெட் புக் பண்ண சொல்லி இருக்கு?."

"அந்தப் பொண்ணுக்கு மட்டும் தாங்க டிக்கெட் புக் பண்ணுச்சு."

"ஏம்பா பிரக்னண்டா இருக்க பொண்ண யாராவது தனியா அனுப்புவாங்களா?..... ஒரு வேலை அந்த பொண்ணு பொய் சொல்லிட்டு, கொரோனாவோட உன் பஸ்ல ஏறி வெளியூர் போற ஆளா இருந்தா?.... அப்பறம் அரசாங்கத்தில் இருந்து வந்து, உன்னால தான் ஊருக்குள்ள எல்லாருக்கும் கொரோனா பரவுச்சின்னு, உன் டிராவல் ஆபீசையே இழுத்து மூடி சீல் வெச்சிருவாங்க...."

"அய்யய்யோ என்ன டாக்டர் சொல்றீங்க????...."

"ஆமாப்பா இப்ப எல்லாம் கொரோனா டைம்ல, ஒரு இடத்துல இருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு போகணும்னா நெகட்டிவ் சர்டிபிகேட் காமிக்கணும் தெரியுமில்ல????...
அந்த பொண்ணு ஏதோ ரிப்போர்ட் காமிச்சுதுன்னு சொன்ன இல்ல,...
அதை காட்டு, அதுல அந்த சர்டிபிகேட் ஏதாவது இருக்கான்னு பார்ப்போம்."

"இதோ இதுதான் அந்த பொண்ணு அனுப்புன சர்டிபிகேட்ஸ் டாக்டர்."

டாக்டர் தாமோதரனுடைய சந்தேகம் ஊர்ஜிதம் ஆகிவிட்டது.

"சரிப்பா இந்த பொண்ணு பிரக்னண்டா இருந்திருந்தா எப்படியும் அரசாங்கத்துல பதிவு செஞ்சிருக்கும், நான் ஹாஸ்பிடல் போய் செக் பண்ணிட்டு சொல்றேன், அப்புறமா அந்த பொண்ணை பஸ்ல ஏத்திக்கோ சரியா?..."

"ரொம்ப நன்றி டாக்டர், நல்ல வேளை என்னை காப்பாத்துனீங்க. நீங்க போன் பண்ணி உறுதி செஞ்சதற்கு அப்புறமா, அந்த பொண்ணை பஸ்ல ஏத்திக்கிறேன்."

டிராவல்ஸிலிருந்து காருக்கு வந்ததும், முதல் வேலையாக நாகலிங்கத்திற்கு போன் செய்து, அவன் மூலம் சிவாவிற்கு விஷயத்தை தெரியப்படுத்தினான் டாக்டர் தாமோதரன். விஷயம் கேள்விப்பட்ட நாகலிங்கம் இதை ரேகாவிடமும் பகிர்ந்து கொண்டான்.

வீட்டிற்கு வந்த சிவாவிடம் ரேகா அதைப்பற்றி பேச தொடங்கினால்,

"மாமா, ஒருவேளை அவளுக்கு நம்ம ரெண்டு பேரோட விஷயம் தெரிஞ்சிருச்சோ???."

"அப்படி தெரிஞ்சிருந்தா, நம்ம கிட்ட நேரா வந்து சண்டை போட்டிருப்பா?.. அவளுக்கு அதையும் தாண்டி வேற ஏதோ விஷயம் தெரிஞ்சிருக்கு, அதனால தான் அவளால மட்டும் இங்க தனியா நின்னு போராட முடியாதுன்னு, இங்க இருந்து தப்பிச்சு ஓட பாக்குறா."

"இப்போ என்ன மாமா பண்றது?"

"ம்ம்ம்......சித்ராவுக்கு சித்ரா பௌர்ணமி அன்னைக்கே நாள் குறிச்சிட வேண்டியதுதான்."

 
பிம்பம் 18

சிவாவிற்கு சித்ராவின் திட்டங்களை பற்றி தெரிந்திருந்தாலும், தனக்கு தெரிந்து கொண்டதைப் போல, அவன் சித்ராவிடும் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. சாந்தியுடன் கோயிலுக்கு சென்று விட்டு சிறிது நேரத்திலேயே அங்கிருந்து யாரும் அறியாமல் கிளம்பி விட்டான். வந்தவன் கொள்ளை புறத்தில் ரேகாவோடு சேர்ந்து சித்ராவின் வரவுக்காக காத்திருந்தான், இதோ அவளும் வந்துவிட்டாள்.

சித்ரா இவர்கள் இருவரையும் இங்கு கண்டு அதிர்ந்து போய் நின்று விட்டால், அவர்கள் அவளை நோக்கி முன்னேறி வருவதை கண்டு, உடனே திரும்பி வீட்டிற்குள் செல்ல முயன்றாள், ஆனால் அவளை பார்த்து சிரித்த படி, நாகலிங்கம் பாதையை மறைத்து கொண்டு நின்றிருந்தான்.

அவளது மூளை, தான் வசமாக மாட்டி கொண்டதாக அபாய எச்சரிக்கை அனுப்பியதால், இதிலிருந்து எவ்வாறு தப்பிப்பது என்று அவள் யோசிக்க தொடங்கிய போது, ரேகா அவளது கைப் பையினை பிடுங்கி, அவளது போனை எடுத்து, அதிலிருந்து யார் யாருக்கு அவள் அழைப்பு விடுத்துள்ளால் என்று சோதிக்க தொடங்கினாள்.

"மாமா, அவளோட அப்பா அம்மாக்கு தான் கூப்பிட்டு இருக்கா, ஆனா அவங்க போனை எடுக்கல போல.......ஜுரோ டைமிங்ன்னுதா காட்டுது, அப்படின்னா அவங்க சிக்னல் இல்லாத இடத்துல இருக்காங்கன்னு நினைக்கிறேன்.. என்ன சித்ரா குடும்ப பொண்ணு, இப்படி அர்த்த ராத்திரியில, யாருக்கும் தெரியாமல் வீட்டை விட்டு ஓடிப் போக நினைக்கலாமா????. அப்புறம் குடும்ப கவுரவம் என்ன ஆகிறது????"

"ச்சீ... கௌரவத்தை பத்தி நீ பேசறியா? அடுத்தவ புருஷனோட குடும்பம் நடத்துற, நீ எல்லாம் அதை பத்தி பேசாதே,...... நீ என்கிட்ட பழகுனதே என் பணத்துக்காக தான். உன் அண்ணனை என்னோட சேர்த்து வச்சிடனும்னு நினைச்சே?... அது முடியல, அதுனால நீ காதலிச்சவனுக்கே, என்னை மனைவியா ஆக்கிட்ட, இப்போ ரெண்டாந்தாரமா அவருக்கு வாக்கப்பட ரெடி ஆகிட்ட, உனக்கு வெக்கமா இல்ல?"

பலமாக சிரிக்க தொடங்கிய ரேகா,

" பரவாயில்லையே எல்லாமே தெரிஞ்சு வச்சிருக்க,....அதோட இதையும் தெரிஞ்சிக்கோ,.... நான் நம்பர் டூ கிடையாது, நீ தான் என் புருஷனை காதலிச்சு கல்யாணம் பண்ணி இருக்கே, புரியலையா?.... என் மாமா கூட, அவர் பொண்டாட்டியா, நான் வாழ தொடங்கி பல வருஷம் ஆச்சு, நீயா தான் வாலன்டியரா வந்த, இப்போ எங்களை குத்தம் சொன்னா? இது உனக்கே நல்லா இருக்காம்மா???"

அவளிடம் இருந்த பையை பிடுங்கிக் கொண்டு முன்னேற நினைத்த சித்ராவை, கைநீட்டி தடுத்த சிவா அவளிடம் பேச தொடங்கினான்.

"எங்க மேடம் யார்கிட்டயும் சொல்லாம சைலண்டா கிளம்புறீங்க?.... வீட்டை விட்டு போறதா ஐடியாவா?...... இல்ல...... இந்த ஊரை விட்டே எஸ்கேப் ஆகி போறதா பிளான்னா?...."

"எனக்கு இங்க இருக்க பிடிக்கல, அதனால வீட்டை விட்டு போறேன்?"

"ஏன்?......பதில் சொல்லாம இந்த இடத்தை விட்டு நீ நகர முடியாது."

"ஏன்னா, என் புருஷன் எனக்கு மட்டும் தான் புருஷனா இருக்காருன்னு நினைச்சுட்டு இருந்தேன், இப்பதான் தெரியுது, அவன் பணத்துக்காக தான் என்னை கல்யாணமே பண்ணி இருக்கான்னு,.... அதோட, ஏமாத்தி என்னை கல்யாணம் பண்றதுக்கு முன்னாடியே, இன்னொருத்தி கூட புருஷனா வாழ்ந்துகிட்டு இருந்திருக்கான், என்னை கல்யாணம் செஞ்சதுக்கு அப்பறமும் கூட, இப்போவரைக்கும் அவ கூடத்தான் தொடர்புள்ள இருக்கான். இந்த பதில் போதுமா? இல்ல இன்னும் வேற ஏதாவது சொல்லனுமா?"

"அதை நீ வெளிப்படையாவே காலைல எல்லாரும் முன்னாடியும் சொல்லிட்டு கிளம்பலாமே?"

"சொல்லலாம்தான் அவன் ஒரு துரோகியா மட்டும் இருந்தா, ஊரை கூட்டி சட்டையை புடிச்சு கேள்வி கேட்டு சண்டை போட்டு இருப்பேன். ஆனா,...... அவன் ஒரு கொலைகார கூட்டத்திற்கே தலைவனா இல்ல இருக்கான்???.."

"ரேகா நான் சொல்லல அவளுக்கு ஏதோ விஷயம் தெரிஞ்சிருக்கு, அது தான் இங்க இருந்து ஓட நினைக்கிறான்னு."

சிவா அவளை நோக்கி முன்னேறி வந்தான், சித்ரா அவனிடமிருந்து விலகிப் போக, அவள் வலது கையை முதுகுபுறமாக திருப்பி பிடித்தான், திடீரென்று அவளது கைகளை திருப்பியதால், நரம்பு இழுத்துக் கொள்ள சித்ரா வலியில் துடித்தால்.

"உன் கூட இவ்வளவு நாளா வாழ்ந்த எனக்கு, உன்னை பத்தி தெரியாதா? சொல்லு என்ன பிளான் உன்னோடது? முதல்ல உனக்கு எப்படி இந்த விஷயம் எல்லாம் தெரிஞ்சது, சொல்லப் போறியா? இல்லையா?"

ஆசை வார்த்தை பேசியவன் இன்று அவளை அதட்டி கொண்டிருந்தான், உன் மீது பூப்பட்டாலே எனக்கு நோகுமடி என்று காதல் மொழி பேசியவன், இன்று அவளது கைகளை முறுக்கியதால் ஏற்பட்ட வலியில், கண்களில் நீர் வந்த போதும், அதைப் பற்றி கவலையே இல்லாமல் அவளை மிரட்டி கொண்டிருந்தான்.

"ரேகா அவளோட பர்ஸ்ல ஏதாவது டாக்குமெண்ட்ஸ் இருக்கான்னு பாரு?"

"இதுல கொஞ்சம் பணமும், அவளோட போனும் மட்டும் தான் மாமா இருக்கு, வேற எதுவுமே இல்ல....... சித்ரா, ஒழுங்கா அவர் கேக்குறதுக்கு பதிலை சொல்லு, இல்ல,....... இன்னும் ரெண்டு மாசம் கழிச்சு பொறக்க வேண்டிய உன் பிள்ளை, இப்பவே பிறந்திடும்..... எப்படி வசதி?"

தனது குழந்தையின் உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்ள பயந்து கொண்டு, உண்மையை கூறி விட்டால், பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் அத்தனை உயிர்களையும் காப்பாற்ற முடியாது. அதனால் எக்காரணம் கொண்டும், தனது இமெயிலில் சேமித்த விபரங்களை பற்றி, தன் உயிரே போனாலும் கூறக்கூடாது என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டால் சித்ரா, இருந்தும் இவர்களை திசை திருப்ப பேச தொடங்கினாள்.

" நேத்து மதியம் ரேகாவை தேடி அவ வீட்டுக்கு வந்தப்பதான், நீங்க அவ கூட பேசிக்கிட்டு இருக்கறதை கேட்டேன், ஒருவேளை நான் இங்க இருந்தா, குழந்தைக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்திடுமோன்னு பயந்து தான் ஊருக்கு போகலான்னு முடிவு செஞ்சேன், இது தவிர என்கிட்ட எந்த பிளானும் கிடையாது என்னை நம்புங்க."

"மச்சான் இதுக்கு மேலயும் இவளை உயிரோட விட்டு வைக்கணுமா??."

" என்ன மாமா பேசாம நிக்கிற?.... என்ன மாமா, பொண்டாட்டிங்கற பாசம் தடுக்குதா?.... இல்ல,,,அவ வயித்துல இருக்க புள்ள தடுக்குதா???... என் வயித்துல உண்டான உன் பிள்ளையையெல்லாம், எத்தனை தடவை கலைச்சிருப்பே????. அப்போ இல்லாத பாசமா, இப்போ வந்துட போகுது????"

நிலைமை கைமீறி போவதை உணர்ந்த சித்ரா, அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த நேரத்தை பயன்படுத்தி, தன் பலத்தை ஒன்று திரட்டி சிவாவை தள்ளி விட்டுவிட்டு, அங்கிருந்து ஓட தொடங்கினாள். அந்த வீட்டை விட்டு தாண்டுவதற்கு முன்பே ஒரு கார் வந்து அவளது வழியினை அடைப்பது போல் நிற்க, திடீரென்று வந்த வண்டியால், சித்ரா தடுமாறி கீழே விழுந்தாள்.

 
பிம்பம் 19

காரில் வந்தவர்கள் தம்மை காப்பாற்றுவார்கள் என்று நினைத்து, அவள் கைகளை கூப்பி தன்னை காப்பாற்றுமாறு கதறி கொண்டே அழுதாள். ஆனால், அதிலிருந்து இறங்கிய தாமோதரனை கண்டு இனி தான் தப்பிக்க வழியே கிடைக்காதோ என்று பதறியபடி, அக்கம் பக்கம் ஏதாவது உதவி கிடைக்குமா என்று தேட முற்பட, அவள் அங்கிருந்து தப்பிக்கும் முன்பே சிவா, தன் கையில் இருந்த துண்டாள் அவள் கழுத்தை இறுக்க தொடங்கினான்.


ரேகா அவளது காலை பிடித்துக் கொள்ள, டாக்டர் தாமோதரனும், நாகலிங்கமும் சுற்றி முற்றி யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்த்துக் கொண்டனர். சிவா அவளது கழுத்தை துண்டால் இறுக்கிக் கொண்டே சென்றான், சித்ரா தனது கைகளால் கழுத்தில் இருக்கும் துண்டினை எடுத்து விட அவனுடன் போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் தனது உயிரை காப்பாற்றி கொள்ள அவளால் போராட முடியவில்லை, தனது கைகளை கொண்டு வயிற்றை கட்டிக்கொண்டவள், அந்த வானில் ஒளிரும் பூர்ண சந்திர பிம்பத்தை, விழிகளில் நிரப்பிக் கொண்டே, தனது உயிர் மூச்சினை நிறுத்தினாள்.

கோர்ட்டில், நடந்த சம்பவங்களை அனைவரின் முன்னிலையிலும் நாகலிங்கம் ஒரு கூண்டில் நின்று கொண்டு எடுத்துக் கூறிக் கொண்டிருக்க, அவனுக்கு எதிர் கூண்டில் சிவா நின்றிருந்தான்.

ஆம் சிவா கைது செய்யப்பட்டிருந்தான், எம்எல்ஏ நாமினேஷனின் போதே அவன் கைக்கு காப்பு போடப்பட்டது.

சித்ரா எவ்வாறு கொல்லப்பட்டால் என்று அவன் எடுத்து கூற கேட்டதும், அந்த கோர்ட்டில் கனத்த அமைதி நிலவியது. அங்கு சித்ராவினுடைய பெற்றோர்களுக்கு, தன் மகள் பட்ட கஷ்டங்களை கேட்டபோது, அவர்களின் கண்களில் கண்ணீர் மட்டும் நிற்காமல் வந்து கொண்டேயிருந்தது.

அரசு தரப்பு வக்கீல் மேற்கொண்டு நடந்தவற்றை கூறுமாறு நாகலிங்கத்திடம் கூற,

"கொஞ்ச நேரத்துலயே சித்ராவோட உயிர் போயிடுச்சு, உடனே நானும் சிவா மச்சானும் சித்ராவோட கையையும் காலையும் புடிச்சு, கொல்லை புறம் இருக்க கதவு வழியா வீட்டுக்குள்ள கொண்டு போனோம். அங்க பெட்ரூமில் இருந்த சீலிங் ஃபேன்ல அவளோட சேலையில தூக்கு மாட்டி, சித்ராவோட உடலை தொங்க விட்டோம். அவ காலுக்கு கீழயே ஒரு ஸ்டூலை கவுந்த மாதிரி போட்டு, இதை ஒரு இயற்கையான தற்கொலை மாதிரி, ரூமை செட் பண்ணுனோம், அப்புறம் பின்னாடி கொல்லப்புற கதவு வழியா வெளிய வந்து அதை சாத்தி, கம்பியை உள்ள விட்டு தாழ் போட்டுட்டு, நாங்க எல்லாரும் திரும்பவும் கோயிலுக்கே கிளம்பிட்டோம்."

"கொஞ்ச நேரத்துல கோயிலில் பூஜை முடிஞ்சு, சிவா மச்சானை தவிர மத்த எல்லாரும் திரும்ப வீட்டுக்கு வந்தோம். அப்ப முன்பக்க கதவு சாத்தி இருந்ததை பார்த்து, சாந்தி அத்தை கதவை தட்டி பார்த்து, சித்ராவை ரொம்ப நேரமா கத்தி கூப்பிட்டாங்க, ஆனா அவ கிட்ட இருந்து எந்த விதமான பதிலும் வரலன்னு அவங்களுக்கு பயம் அதிகமாயிடுச்சு, உடனே அக்கம் பக்கத்துல இருக்குறவங்களை சத்தம் போட்டு கூப்பிட்டாங்க. நானும் அவங்களோட சேர்ந்து கதவை உடைக்கிறதுக்கு ட்ரை பண்ணினேன். ஒரு கட்டத்துல எல்லாரும் சேர்ந்து வேகமா தள்ளவும் கதவு திறந்துடுச்சு, அவசரமா சாந்தி அத்தை சித்ராவை தேடி அவ பெட்ரூமுக்கு போய் பார்த்தாங்க, அங்க அவ தூக்குல தொங்குறதை பார்த்து, அதிர்ச்சியில் அத்தை கத்தி அழ ஆரம்பிச்சு எல்லாரையும் கூப்பிட்டாங்க. நான் தான் போலீசுக்கும் ஆம்புலன்ஸ்க்கும் இன்பார்ம் பண்ணுனேன். கவர்மெண்ட் ஹாஸ்பிடல்ல டாக்டர். தாமோதரன் இருந்ததால எங்களுக்கு வசதியா போயிடுச்சு, ஒரு வழியா சித்ராவோட கொலையை அவர் மூலமா தற்கொலையா மாத்திட்டோம்."

"சித்ரா ஏற்கனவே ஊர்காரங்க முன்னாடி ரெண்டு மூணு தடவை தற்கொலை செஞ்சுக்க முயற்சி செஞ்சதால, அவளோட இறப்பு தற்கொலையாத் தான் இருக்கும்னு எல்லாரும் நம்புனாங்க, அவ உடம்புல மருந்து செலுத்தி அப்படி நடந்துக்க வச்சதே நாங்க தான்னு யாருக்கும் தெரியாது, அதனால யாருக்கும் எங்க மேல எந்த சந்தேகமும் வரல, சிவா மச்சான் வந்ததும் அவரும் திறமையா நடிக்க ஆரம்பிச்சாரு, சித்ராவோட அப்பா அம்மாவுக்கும் நான் தான் போன் பண்ணி சொன்னேன், அவங்க ஏதோ குலதெய்வம் கோயிலுக்கு போயிட்டு சித்ராவை பார்க்கத்தான் ஊருக்கு வந்துட்டு இருந்தாங்க,நான் போன் செஞ்ச கொஞ்ச நேரத்திலேயே அவங்களும் வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்க. அவங்க சிவா மச்சான் கதறி அழுததை பாத்துட்டு சித்ராவுடைது தற்கொலை தான்னு முடிவே பண்ணிட்டாங்க. ஒரு வழியா சிவா மச்சானும் சித்ராவோட அப்பா அம்மா மனசுல, சிம்பதியை கிரியேட் பண்ணிட்டான். அது மூலமா தான் இந்த வருஷம் நடக்க போற எம்எல்ஏ எலக்சனுக்கு, இந்த ஊர் சார்பாக எம்எல்ஏ போஸ்டிங்க்கு கட்சி மேல் இடத்துல சிவா மச்சானுக்காக சித்ராவோட அப்பா ரெக்கமண்ட் பண்ணாரு."

நாகலிங்கத்தின் வாக்குமூலத்தை கேட்டுக்கொண்ட நீதிபதி, அவரது தீர்ப்பினை எழுத ஆரம்பித்தார்.

ஜெயிலில் இருக்கும் நாகலிங்கத்தை கொலை செய்ய யாரேனும் வரக்கூடும் என்று விக்ரம் முன்னமே யூகித்தான். அவன் கூறியது போலவே ஒருவன் நாகலிங்கத்தை கொலை செய்ய ஜெயிலுக்குள் முயற்சி செய்தது உண்மைதான், ஆனால் போலீசார் அவனை மடக்கி பிடித்து விட்டனர்.

உண்மையான குற்றவாளி வெளியில் வரவேண்டும் என்றால், உண்மையை மறைத்து சில நடவடிக்கைகளை எடுத்தே தீர வேண்டும் என்று விக்ரம் கூறியதை கமிஷனரும் ஒத்துக் கொண்டார். அதனால் அவர்கள் நாகலிங்கமும் அவனை கொள்ள வந்தவனும் இறந்து விட்டதாக பொய்யான செய்தியை வெளி உலகத்திற்கு தெரியப்படுத்தினர்.

அவர்கள் நினைத்தது போலவே சிவா தைரியமாக வெளியே வந்தான். அப்படி அவன் வெளிவந்து எம் ஆர் குரூப்பிற்கு தொலைபேசியில் அழைத்ததன் காரணமாகத்தான் இங்கு மாட்டிக் கொண்டான், அன்று விக்ரமும் ஜனாவும் சென்றிருந்த ஆராய்ச்சி கூடத்தில் இருந்து, இன்னொரு தனி வழி மெடிக்கல் ஷாப்பை நோக்கி சென்றது அதுவே அவர்களின் சந்தேகத்திற்கு வழி வகுத்தது. பிறகு நாகலிங்கத்திற்கு போலீசார் கொடுத்த டிரீட்மென்டின் காரணமாக, அவன் மற்ற உண்மைகளையும் மடமடவென்று கொட்டி விட்டான்.

சித்ராவின் டைரியில் கிடைத்த இமெயில் மூலம், விக்ரம் அவளது இமெயிலுக்கு சென்று பார்த்தபோது, அவளுக்கு யாரும் இமெயில் செய்தது போலவும் தெரியவில்லை, அவளது இமெயிலுக்கு எந்த ஒரு புதிய செய்தி வந்ததாகவும் தெரியவில்லை. அதனால் அதை விக்ரம் சாதாரணமாக விட்டு விட்டான்.

ஆனால் நாகலிங்கத்திடம் இருந்து கிடைத்த செய்திக்கு பிறகு, அவன் மறுபடியும் அந்த இமெயில்களை ஓபன் செய்து, அதில் வேறு ஏதாவது இருக்கின்றதா என்று தேட, அங்கு டிராப்டில் சேமிக்கப்பட்டிருந்த கோப்புகளை கண்டான். உடனே அதனை திறந்து பார்த்தபோது அதில் ஆராய்ச்சி செய்யப்படும் மருந்துகளின் விபரங்களும், அதன் மூலம் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் விபரங்களும் அதில் இருந்தது. அதன் மூலம் இதற்குக் காரணமான முக்கிய குற்றவாளியையும் கண்டுபிடித்து விட்டான்.

அந்த இமெயிலில் இருந்த அட்ரஸின் மூலம் மும்பையில் இருக்கும் எம் ஆர் குரூப் பற்றிய விபரங்களையும் சேகரித்து, போலீசாருக்கு அளித்து விட்டான். அதை ஆதாரமாகக் கொண்டு, அவர்களை கைது செய்ய ஒரு தனிப்படை மும்பையை நோக்கி விரைந்தது.

ஆனால் அவர்கள் அங்கு சென்று சேர்வதற்கு முன்பே, அந்த கம்பெனியில் ஏற்பட்ட மின்கசிவால், அந்த கட்டிடம் தீப்பற்றி எரிந்தது. அதன் உள்ளே இருந்த அத்தனை பேரும் எரிந்து சாம்பல் ஆயினர்.

போலீஸ் தரப்பில் இருந்து சித்ராவின் இமெயிலில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட அத்தனை டேட்டாக்களும், மற்றும் மார்ச்சுவரியில் கிடைத்த ஹார்ட்டிஸ்கில் இருந்து, கிடைத்த அத்தனை டேட்டாக்களும் ஆதாரங்களாக நீதிபதியிடம் கோட்டில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது.

அவற்றை சரி பார்த்த நீதிபதி, தமது தீர்ப்பினை கூறத் தொடங்கினார். நாகலிங்கத்துக்கு ஆயுள் தண்டனையையும், அவனை கொல்ல வந்த சுதாகர் என்ற சிவாவின் கையாளுக்கு ஐந்தாண்டு கடுங்காவல் தண்டனையையும், சிவாவிற்கு தேச துரோக குற்றத்திற்காக இரட்டை ஆயுள் தண்டனையையும் தீர்ப்பளித்தார்.

இந்த கேசில் சாட்சிகளையும் ஆதாரங்களையும் சேகரிக்க உறுதுணையாக இருந்த டிடெக்டிவ் விக்ரமுக்கு தமது பாராட்டை தெரிவித்துக் கொள்வதாக நீதிபதி கூறினார்.

மும்பையில் இருந்த எம் ஆர் குரூப்ஸ் எரிந்து நாசமானதால் இந்த ஆய்வுகளைப் பற்றிய விரிவான விவரம் எதுவும் தெரியவில்லை. இந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்ட மற்ற குற்றவாளிகள், பிற மாநிலங்களிலும் பரவி இருக்க வாய்ப்புள்ளது, அதனால் இந்த வழக்கை சிபிஐயிடம் ஒப்படைக்குமாறு பரிந்துரைத்தார். அத்தோடு பாதிக்கப்பட்டவர்களை உடனடியாக மருத்துவமனையில் சேர்த்து, சிகிச்சையை ஆரம்பிக்குமாறும் உத்தரவிட்டார்.

தமிழ்நாட்டில் சித்ராவின் வழக்கு தான் பிரேக்கிங் நியூஸாக அனைத்து செய்தித்தாள்களிலும் மற்றும் அனைத்து டிவி சேனல்களிலும் ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டிருந்தது.

விக்ரமும் ஜனாவும் தமது உடைமைகளை ஊருக்கு செல்வதற்காக எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கு வந்த சித்ராவின் குடும்பத்தார் கண்ணீர் மல்க அவருக்கு நன்றிகள் பல கூறினர். சித்ராவின் அண்ணன் கிருஷ்ண மூர்த்தி விக்ரமை கட்டிக் கொண்டு நன்றி கூறினார்.

"இதெல்லாம் எங்களோட கடமை தானே சார், சொல்லப் போனா நாங்க தான் உங்களுக்கு தேங்க்ஸ் சொல்லணும், நீங்க மட்டும் உங்க தங்கையோட கேஸை மறுபடியும் ஓபன் செய்யணும்னு சொல்லாம இருந்திருந்தா, இவ்வளவு பெரிய தேச துரோகத்தை எங்களால் கண்டுபிடித்து இருக்கவே முடியாது. அத்தனை பேரோட உயிரை காப்பாற்றிய பெருமை உங்களுக்கு தான் சேரும் சார்."

அப்போது மெய்காரன் பட்டியை சேர்ந்த ஊர் பொதுமக்களும் ஊர் தலைவரோடு சேர்ந்து அவர்களுக்கு நன்றியுரைக்க, அவர்கள் வீடு தேடி வந்திருந்தனர்.

"அதெல்லாம் எதுவும் வேண்டாம் சார் இங்க இருக்கிற மக்களோட ஒத்துழைப்பு இல்லைன்னா எங்களால கண்டிப்பா இதையெல்லாம் கண்டுபிடித்திருக்க முடியாது. உங்க உதவிக்கு நாங்க தான் ரொம்ப நன்றி சொல்லணும்."

" ஊர் தலைவரே புதுசா இந்த ஊருக்கு வந்த எங்களுக்கு, இருக்க இடமும் கொடுத்து, சாப்பாடு செஞ்சு போட ஒரு துணையையும் அனுப்பி வைச்சீங்க, அதனால தான் எங்களால எங்க வேலையே தெளிவா செய்ய முடிஞ்சுது இல்லாட்டி நாங்களும் தவிச்சு தான் போயிருப்போம்."

"என்ன சொல்றீங்க தம்பி? நான் யாரையும் அப்படி அனுப்பி வைக்கலையே? ஊர் திருவிழா பிசில நீங்க வந்த விஷயத்தை நான் மறந்தே போயிட்டேன். ஆமா யார் உங்க வீட்ல வந்து வேலை செஞ்சது?"

அப்போது ஜனா அன்றைய செய்தித்தாளை தூக்கிக் கொண்டு, அவசரமாக விக்ரமை நோக்கி ஓடி வந்தான், ஓடிவந்த வேகத்தில் கையில் உள்ள பேப்பர் தவறி கீழே விழுக, அதை எடுத்த சித்ராவின் அண்ணன் விக்ரமை நோக்கி பேசத் தொடங்கினார்.

"பாருங்க சார் இந்த அப்பாவி முகத்தை கொல்ல அவனுக்கு எப்படி தான் மனசு வந்தது. அந்த படுபாவியால என் தங்கச்சி எப்படி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டாளோ, தன் கருவை சுமந்து நிக்கறவன்னு கூட நினைக்காம, கழுத்தை நெரிச்சு கொன்னுட்டானே அந்த பாவி, என் தேவிம்மா அப்ப என்னவெல்லாம் கஷ்டப்பட்டாளோ, எப்படி எல்லாம் வலியால துடிச்சாளோ?"

செய்தித்தாளில் இருந்த போட்டோவை பார்த்து விட்டு அதிர்ந்து போய் நின்ற விக்ரம்,

" சார் தேவி??... உங்க தங்கச்சி பேரு சித்ரா தானே?"

"அவ பேரு சித்ரா தேவிங்க, எங்க குடும்பத்துக்கே அவதான் சார் குலசாமி மாதிரி, ஏன்னா எங்க வம்சத்துல பிறந்த முதல் பெண் குழந்தை அவதான். அதனால வீட்ல எல்லாருமே அவள தேவிம்மான்னு தான் கூப்பிடுவோம்."

அந்த போட்டோவில் அழகாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள் விக்ரமுக்கும் ஜனாவிற்கும் தேவி என்று தம்மை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட சித்ராதேவி.

ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு

விக்ரமை தேடி ஏதோ கேஸ் விஷயமாக வந்திருந்தார் மெய்க்காரன்பட்டியை சேர்ந்த இன்ஸ்பெக்டர்.

அவருடைய கேசை பற்றி விரிவாக கூறிவிட்டு கிளம்ப எத்தனிக்கும் போது, விக்ரம் அவரிடம் நாகலிங்கத்தை பற்றியும் சிவாவை பற்றியும் கேட்டான்.

"சார் உங்களுக்கு விஷயமே தெரியாதா??.. அவங்க ஜெயிலுக்கு போன ஒரு மாசத்திலேயே, அந்த நாகலிங்கம் பைத்தியம் புடிச்சவன் மாதிரி, தன்னைத்தானே துன்புறுத்திக்க ஆரம்பிச்சான். எப்ப பார்த்தாலும் செவுத்துல இருக்க ஒரு இடத்தை பார்த்து கத்திக்கிட்டே இருப்பான், இதுவே தொடர்ந்து நடந்திக்கிட்டு இருந்ததால, அவனை பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்து விட்டோம். ஆனா அங்க போன ஒரு வாரத்திலேயே அவன் தூக்குல தொங்கிட்டான் சார்."

"அப்போ சிவா?"

"அவனுக்கு என்ன ஆச்சுன்னே தெரியல சார். எப்ப பாரு, மேல பாத்து பயந்துகிட்டே உட்கார்ந்து இருப்பான், சாப்பிடுன்னு சொன்னாலும் சாப்பிட மாட்டான், ரெண்டு மூணு தடவை தற்கொலை பண்ணிக்க கூட முயற்சி பண்ணி இருக்கான் ஆனா அதிர்ஷ்டவசமா ஒவ்வொரு தடவையும் தப்பிச்சுக்கிட்டே இருக்கான். ஒரு பொட்டு கூட தூங்குறது இல்லை, மயக்க ஊசியை கூட செலுத்தி பார்த்துட்டோம், அப்படியும் அவனையும் மீறி எந்திரிச்ச அலறிகிட்டே ஓடறானே ஒழிய, அவன் நிம்மதியா தூங்கி நாங்க பார்த்ததே இல்லை. இப்ப அவனையும் பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியில தான் சேர்த்திருக்கோம். டிரீட்மென்ட் போயிட்டு இருக்கு, பார்ப்போம் அவன் வாயில இருந்து ஏதாவது உண்மைய சொன்னா தான், இந்த ஆராய்ச்சி செய்தவர்களை பத்தியும் எந்த நாட்டுக்காரங்க இதை செஞ்சிட்டு இருக்காங்கன்ற உண்மையும் வெளியே வரும்."

கோர்ட் இந்த கேசை சிபிஐக்கு மாத்தி விட்ட காரணத்தால், அவர்கள் பார்த்துக் கொள்வார்கள் என்று விக்ரம் மற்ற வேலைகளை கவனிக்க தொடங்கி விட்டான். இப்போது இன்ஸ்பெக்டர் கூறிய செய்தியை கேட்டு, அடுத்த நொடியே ஜனாவை அழைத்து இந்த ஆராய்ச்சியை பற்றிய விவரங்களை சேகரிக்க வேண்டும் என்று கூறினான்.

இவர்கள் அந்த ஆராய்ச்சியை பற்றிய உண்மைகளை கண்டுபிடிப்பார்களா? எந்த நாட்டில் இருந்து மருந்துகள் அனுப்பப்படுகின்றது என்பதையும், இந்த ஆராய்ச்சிகளை செய்பவனை பற்றிய உண்மைகளையும் கண்டுபிடிப்பார்களா? பார்க்கலாம் முடிந்தால் அடுத்த பாகத்தில் ....

என்றும் அன்புடன்,

சரண்யா சதீஷ்குமார்.
 
Top