அத்தியாயம் 13
கணவனைப் பின் தொடர்ந்து மாடி ஏறி வந்தவள் அவன் கழிவறை நோக்கிச் செல்வதை பார்த்து அமைதியாகச் சென்று கட்டிலில் அமர்ந்து கொண்டாள். மனதில் பெரும் சஞ்சலம் ஏதேனும் தன்னைக் கேட்பானோ மறுபடியும் கோபம் கொள்வானோ எனப் பயந்து கொண்டே.
முகம் கழுவி வெளிவந்தவன் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும் வினிகாவை பார்த்தபடி கையில் இருக்கும் ஈரத் துண்டை அங்கிருக்கும் ஸ்டாண்டில் உதறி போட்டபடி,
"அப்புறம், என்ன சொன்னாங்க உங்க அம்மா அப்பா பாட்டி எல்லாம்?.." எனக் கேள்வியாகக் கேட்க.
"ஒன்னும் சொல்லலியே." என்றாள் இவள் சிறு பயத்துடன், அவளின் பயம் இவனை ஏதோ செய்ய,
"எதுக்கு பயப்படுற? நான் எதார்த்தமா தான் கேட்டேன்." என்றான் இவனும்.
"இல்ல நீங்க டக்குனு எந்திரிச்சு போனதும் எனக்குக் கொஞ்சம் பயமாயிடுச்சு." என்றவளை பார்த்தவன்.
புருவத்தை லேசாகத் தன் பெருவிரல் கொண்டு நீவியபடி,
"என்னோட கொள்கையே மனைவி வீட்டிலிருந்து எதையும் வாங்க கூடாதுங்கறதுதான். ஆனா எங்க அம்மா என் பேச்சைக் கேட்கிறதா இல்லை. இதெல்லாம் முறைன்னு உங்க வீட்லையும் சொல்றாங்க அப்ப நான் என்ன செய்றது..நான் ஏற்கனவே எங்க அம்மா கிட்ட சொல்லி இருந்தேன் அவங்க வீட்ல இருந்து எதுவும் எதிர்பார்க்காதீங்க கேட்காதீங்கன்னு. ஆனாலும் என் பேச்சுக்கு எந்த மரியாதையும் இல்லைங்கும்போது நான் என்ன பண்றது? அதான் அப்படி டக்குனு கோவம் வந்துருச்சு.ஆனா நினைச்சு பார்க்கும்போது அவங்களுக்கும் அவங்க பொண்ணுக்கு செய்யணும்னு ஆசை இருக்கும் தானே. அதனால நானும் அமைதியா போயிடலாம்னு நினைக்கிறேன்." என்றான் அவளைப் பார்த்தபடி.
அவனின் என்ன ஓட்டத்தைப் புரிந்தவளாக ஒரு நிமிடம் மௌனமாக இருந்தவள்.
பின்பு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்து,"நான் வேணா எங்க வீட்டுல வேண்டான்னு சொல்லிடவா?.." "எதுக்கு திரும்ப ஒரு ஏழரையை கூட்டவா.?" என்றான் சட்டென்று. மேலும் தொடர்ந்தவனாக, "நீ வேண்டாம்னு சொன்னா அதுக்கு முதலில் எங்க அம்மாவே ஒத்துக்க மாட்டாங்க. விடு பார்த்துக்கலாம். உனக்குப் பிடிச்சு இருக்கு இல்ல?.." என்றவனை அமைதியாகப் பார்த்தவளிடம். "என்ன ஆச்சு? எல்லாம் உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி தானே சொல்லி இருக்கே? அம்மா சொன்னாங்களே இன்னும் ரெண்டு நாள்ல வந்து அளவு எடுப்பாங்கன்னு…" என்று கேட்டவனிடம். "இல்ல நீங்கக் கோபமா போனதால எனக்கும் பெருசா இன்ட்ரஸ்ட் இல்லாம போயிடுச்சு. அதனால நான் எதிலையும் தலையிடல. அகிலா தான் எல்லாமே முடிவு பண்ணா என்னென்ன வேணும் எப்படி எப்படி வேணும்னு. எனக்கும் அவளோட டேஸ்ட் பிடிக்கும் அதனால நானும் அமைதியா இருந்துட்டேன்."என்றவளைப் பார்த்துப் பெருமூச்செறிந்தவன்.
"சரி எப்படியோ உனக்குப் பிடிச்சா சரிதான்." என்ற படி தன் செடிகளை நோக்கி நகர்ந்தான் மொட்டை மாடிக்கு.
அவனின் பின்னோடு வந்தவள். மலர்களைப் பார்த்து அவன் முகம் கணிவதை கண்டு. 'பூ மேல இருக்கிற ஆசை கூட என் மேல இன்னும் வரல போல இவருக்கு" எனப் பெருமூச்சுடன் நினைத்துக் கொண்டாள். பின்பே தன் என்ன ஓட்டத்தை நினைத்து அதிர்ந்தவளாக 'இப்ப நம்ம என்ன நினைச்சோம்? என் மேல ஆசை வரலைன்னா? அப்ப எனக்கு ஆசை வந்துருச்சா என்ன இவர் மேல?..' என யோசித்தபடி அவனையே பார்த்தவள் பின்பு தன் தலையோடு சேர்த்து இரு தோள்களையும் குலுக்கியவளாக அவனை நோக்கி விரைந்தாள்.
அங்கிருந்த பூவாளியை எடுத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு செடிகளாகத் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தவனிடம் நெருங்கியவள்.
"அம்மா, பாட்டி அகிலா எல்லாருமே தோட்டம் ரொம்ப அழகா இருக்குன்னு சொன்னாங்க! அகிலாவுக்கு ஒவ்வொரு பூவையும் பார்க்க அவ்வளவு சந்தோஷம். ஒவ்வொரு பூவையும் தொட்டு தொட்டு ரசிச்சிட்டு இருந்தா அதுலயும் முக்கியமா அந்த மஞ்சள் ரோஜாவ பார்த்தவுடன் அவளோட சந்தோஷத்திற்கு அளவே இல்லை." என மென்புன்னகையுடன் கூறிக் கொண்டிருந்தவளிடம்,
"ஹே! ஹே! அவ எந்தப் பூவையும் பறிச்சிடலையே.?" என்றான் வேகமாகப் பூக்களைச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டு.
அவனின் கேள்வியிலும், செயலிலும் அதிர்ந்தவளாக "அப்படி யாரும் எங்க வீட்ல செய்யல. அப்படி செய்யவும் மாட்டாங்க. தங்களுக்கு உரிமை இல்லாத பொருளை உரிமை பட்டவர்களுடைய அனுமதி இல்லாமல் எடுத்துக்க மாட்டாங்க. அதனால கவலைப்படாதீங்க யாரும் எந்தப் பூவையும் பறிக்கல..."
எனக் கூறியவள் வேகமாக அறையை நோக்கிச் சென்றாள் மனதின் இனிமையை தொலைத்தவளாக.
விருட்டென்று தன்னை நீங்கிச் செல்லும் மனைவியைப் பார்த்தவன். "இப்ப நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு இப்படி கோபமா போறா. பூவ பறிச்சிட்டாளோ? அவ தங்கச்சின்னு ஒரு ஆதங்கத்தில் கேட்டேன். தினமும் நீரூற்றி அதற்குத் தேவையான உரம் போட்டுக் குழந்தை மாதிரி பார்த்துக்கிற எனக்குத் தான் தெரியும் அதனுடைய அருமை. இதுக்கு கோச்சிட்டு போறதுனா போ எனக்கென்ன." என்றப்படியே தான் செய்து கொண்டிருந்த வேலையைத் தொடர்ந்தான்.
அறையில் அமர்ந்திருந்த வினிகாக்கு ஒன்றும் புரியாத நிலை 'இவருக்கு என்ன ஸ்பிலிட் பர்சனாலிட்டி ஏதாவது இருக்குமா? ஒரு நேரம் நல்ல பேசுறாரு கேரிங்கா பார்த்துக்கிறார் நினைச்சா, அடுத்த நேரமே யாரோ போல முகத்தில் அடிக்கிற மாதிரி பேசுறாரு என்ன மேக்னே தெரியலையே கடவுளே.' என நினைத்தபடி மேலே பார்த்தபடி இரு கைகள் கூப்பி கும்பிட, உள்ளே வந்த மோகன் அவள் இரு கைகளையும் கூப்பி மேலே பார்த்துக் கொண்டு கும்பிடுவதை கண்டவன், "என்ன ஒரு பைத்தியக்காரன் கிட்ட வந்து மாட்டிக்கிட்டேன் என்னைக் காப்பாத்திடு கடவுளே ன்னு வேண்டுகிறாயா ?."
என்றான்.
அவனின் கேள்வியில் ஜெர்க் ஆனவள் 'அப்படி வெளிப்படையா சொல்ல முடியாது தோராயமா சொல்லலாம்...' என நினைத்துக் கொண்டு மேலும் பதறியவளாக,'ஐயோ மனசுல நினைச்சத கரெக்ட்டா சொல்றாரு' என எண்ணிக்கொண்டு,
"இல்ல இல்ல அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல சும்மாதான் எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கணும் கடவுளே ன்னு வேண்டிட்டு இருந்தேன்." எனச் சமாளிப்பாகச் சிரிக்க.
நம்பாத பார்வை அவளைப் பார்த்தவன் "கீழே போலாம், வா!..' என்றபடியே இறங்கி செல்ல, இவளும் பின் தொடர்ந்தாள் அவனை. வேறு எதுவும் அசம்பாவிதம் நடக்காமல் அன்றைய நாள் நல்லபடியாகவே முடிந்தது.
மறுநாள் காலையிலேயே பார்க்கவியும் அவரின் கணவர் முத்துப்பாண்டியும் வினிகா வின் வீட்டிற்கு வந்து விட்டார்கள் அவர்களின் ஆஸ்தான தச்சரை அழைத்துக் கொண்டு.
இவர்கள் வீட்டில் உள் நுழைவதை பார்த்து அண்ணாமலை "வா, பார்கவி, வாங்க மாப்ள." எனத் தன் கூடப் பிறந்தவளையும் அவள் கணவனையும் வரவேற்று உபசரித்தார். இவரின் சத்தம் கேட்டு வந்த ரஞ்சனியும் முறையே அவர்களை வரவேற்றார்.
இவர்கள் வரும் நேரம் மோகனும் கடைக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தான். சித்தி சித்தப்பாவை பார்த்த வினிகா மகிழ்வோடு அவர்களை வரவேற்று, தச்சரையும் "வாங்க ஐயா" நல்லா இருக்கீங்களா?.." என வரவேற்று அவர்களுக்கான பானத்தைக் கொடுத்து வீட்டாளாக உபசரித்தாள்.
"நல்லா இருக்கேங்க பெரிய பாப்பா நீங்க நல்லா இருக்கீங்களா.?" எனத் தச்சரும் தன் பங்குக்கு விசாரித்துக் கொண்டார்.
காபி அருந்தி முடித்தவர்கள் வினிகா வின் அறை நோக்கிச் செல்ல, மோகனும் கடைக்குக் கிளம்பி செல்லக் கீழே இறங்கி வந்தான்.
அத்தை மாமாவைப் பார்த்தவன் அவனும் அவர்களை வரவேற்று "பார்த்துக்கோ வினிகா கடைக்குக் கிளம்புறேன்." என்ற படியே கிளம்ப. "ஏம்பா நீயும் இருக்கிறது தானே. உனக்கு ஏதாவது ஐடியா இருந்தா சொல்லுவே இல்ல?.." எனக் கேட்டார் முத்துப்பாண்டி.
"இல்ல மாமா அவ விருப்பத்துக்குச் செய்யட்டும். கடையில கொஞ்சம் வேலை இருக்கு வரேன்." என்ற படியே வேகமாக வெளியேறித் தன் இரு சக்கர வாகனத்தைக் கிளப்பிக் கொண்டு சென்றான்.
சென்றவனையே சில நிமிடம் நின்று பார்த்தவர்கள் பின்பு மாடி ஏறிச் சென்றார்கள்.
அறையைச் சுற்றி பார்த்த மூர்த்தி, "அகிலா பாப்பா எல்லாம் சொல்லிட்டாங்க வினிகா பாப்பா. நீங்களும் ஏதாவது மாற்றம் சொல்லனும்னா சொல்லுங்க." "இல்ல, இல்ல எந்த மாற்றமும் இல்லை அவ என்ன சொன்னாளோ அதே மாதிரி செய்துருங்க."
"சரிங்க மா எல்லாமே நம்மகிட்ட ரெடியா தான் இருக்கு. அளவு மட்டும் பாக்கணும் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி ஃபிக்ஸ் பண்ணினா போதும் என்ற படியே அளவு எடுக்க ஆரம்பித்தார்.
மதிய சாப்பாட்டிற்கு வீட்டிற்கு வந்த மோகன் தன் அறையில் மனைவியோடு தன் அம்மாவும் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்தவன் கேள்வியாக நோக்கிய படியே கழிவறைக்கு சென்றான் தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டு வர.
"என்ன ம்மா? நீங்க என்ன பண்றீங்க இங்க.?" என்றான் வெளிய வந்ததும். பொதுவாக அன்னை தன் அறைவரை வருபவர் அல்ல என்பதை உணர்ந்தவனாக.
"இல்லடா இப்ப அவங்க வீட்ல இருந்து கட்டில் அலமாரி எல்லாம் வந்தபிறகு இங்க இருக்கிற சாமான் எல்லாம் என்ன செய்யறதுன்னு பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.?"
"ஏன்? என்ன பண்ண போறீங்க.?
"என்ன பண்றதுனா? இத கொண்டு போய் எங்க வைக்கிறது. அதான்
ஓ எல் எக்ஸ் லப்போட்டு வித்துரலாம்னு போட்டோ எடுத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.?
"என்னது ஓஎல்எக்ஸ் லப்போடப் போறீங்களா? என்ன விளையாடுறீங்களா.?" என்றான் சற்று கோபமாக.
"விளையாடுறதுக்கு என்னடா இருக்கு.? இப்ப இத வச்சு நீ என்ன செய்வ? இதைக் கொண்டு போய் எங்க போடுவ? நம்ம வீட்ல இடமா இருக்கு?..?' என்றவரின் கேள்வியில் சற்று நிதானித்தவன்.
ஒன்னும் விக்க வேண்டாம். என் பிரண்டோட வீட்டுல ஒரு ரூம் காலியா தான் இருக்கு. நான் அவன்கிட்ட கேட்டு இதெல்லாம் கொண்டு போய் அங்க வச்சுக்கிறேன்."
"எதுக்குடா இப்ப இதையெல்லாம் பத்திரப்படுத்தி வைக்கிற.? எல்லாத்தையும் விற்று விட வேண்டியது தானே. பணமாவது வரும்."
"அம்மா எனக்குத் தெரியும். நீங்கக் கொஞ்ச நேரம் சும்மா இருங்க. எதையும் விக்கிறேன்னு போட்டோ எடுத்துப் போட்டுடாதீங்க சொல்லிட்டேன். எதையாவது ஏடாகூடமா செய்து வச்சீங்க அப்புறம் எனக்கு ரொம்ப கோவம் வந்துரும். சொல்லிட்டேன்."
"ரொம்ப பசிக்குது. சாப்பாடு போடுவீங்களா? இல்ல நான் கடைக்குக் கிளம்பவா.?" என்றவனிடம்.
"ஏன்டா இப்போ வல்லுன்னு விழுற. வா,சாப்பாடு வைக்கிறேன் வினிகா நீயும் வா ம்மா." என்ற படியே கீழே இறங்கி செல்ல. மனைவியை நின்று பார்த்தவன்.
"எல்லாம் அளவெடுத்துட்டு போயிட்டாங்களா.?" என்றான் கேள்வியாக.
"ஆமா அளவு எடுத்துட்டாங்க." என்ற அவளின் பதிலில் சரி என்பதாகத் தலையாட்டி அவன் கீழே இறங்கிச் செல்ல. கணவனைத் தொடர்ந்து சென்றாள் வினிகாவும்.
மோகன் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போதே யாழினி வருவதை பார்த்தவன் "என்ன யாழி? காலேஜ் எல்லாம் எப்படி போகுது.?" எனத் தங்கையை விசாரிக்க, "அதெல்லாம் ரொம்ப நல்லா போகுது அண்ணா." என்றவளின் பதிலில்.
"ம்ம்" என்ற ஒற்றை வார்த்தையுடன் சாப்பிடுவதை தொடர்ந்தான். அருகில் அவனுக்குப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்த மனைவியைப் பார்த்தவன்."நீயும் சாப்பிடுவது தானே.?" எனக் கேள்வி எழுப்ப "இல்ல நான் அத்தை, யாழி கூடச் சேர்ந்து சாப்பிடுறேன்." என்றபடி அவனுக்குப் பரிமாறுவதை தொடர்ந்தாள்.
அதற்கு மேல் ஒன்றும் கூறாமல் சாப்பிட்டு முடித்தவன், கைக்கழுவி "போயிட்டு வரேன்" என்ற படியே தன் வண்டியை நோக்கி நகர்ந்தான்.
"யாழி சாப்பிடலாமா.?" என்ற ரஞ்சிதத்தின் குரலில்,
"வந்துட்டேன் அம்மா வந்துட்டேன்…" என்ற படியே வந்தவள் அமர, மூவரும் எதுவும் பேசிக்கொள்ளாமல் சாப்பிட்டு முடித்தார்கள்.
யாழினி தன் அறையை நோக்கிச் செல்ல அத்தையுடன் சேர்ந்த அனைத்தையும் எடுத்து வைத்தவள் டைனிங் டேபிளை சுத்தம் செய்தபின் மாடி ஏறிச் செல்ல எத்தனித்தாள்.
"வினிகா." என்று அழைத்த அத்தையின் குரலில் திரும்பிப் பார்த்தவளை, "இந்தப் பாத்திரத்தை எல்லாம் கழுவிடு மா." என்ற படியே அவர் வேலைகளைத் தொடர.
"நானா…?" என்ற கேள்வியுடன் நின்றவளை திரும்பிப் பார்த்தவர். "என்ன ஆச்சு? பாத்திரம் கழுவ தெரியும் இல்ல.?" எனக் கேட்க
"தெரியும் அத்தை, ஆனால் பழக்கம் இல்லை." என்றாள் சற்று தயக்கத்துடன்.
"அதனால் என்ன பழகிக்க வேண்டியது தான். காலைல ஒரு நேரம் தான் வருவா பாத்திரம் கழுவுறவ, மத்தியானம் வர மாட்டா அப்ப நாம தான் நம்ம வீட்டு பாத்திரங்கள் எல்லாம் கழுவனும்." என்ற படியே பெரிய பாத்திரங்களில் இருந்த உணவுகளைச் சிறுசிறு பாத்திரத்திற்கு மாற்றிப் பெரியவைகள் அனைத்தையும் சிங்கிள் போட ஆரம்பித்தார்.
பார்த்தவளுக்கு பெரும் மலைப்பாக இருந்தது அவளிடம் வேறு ஏதும் கூற இயலாமல் மெதுவாக ஒரு ஒரு பாத்திரமாக எடுத்துக் கழுவ ஆரம்பித்தாள் இவள். கழுவ, கழுவ ஒரு, ஒரு பாத்திரமாகச் சேர்ந்து கொண்டே இருந்தது. அனைத்தையும் ஒழித்துப் போட்ட ரஞ்சிதம்,
"எல்லா பாத்திரத்தையும் கழுவி வச்சிட்டு, சமையல் மேடையையும் சுத்தமா தொடச்சிட்டு அதுக்கு அப்புறம் நீ மேல போய்க் கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடு சரியா?.." என்ற படியே சமையலறையை விட்டு வெளியேற, 'இவ்வளவு பாத்திரத்தையும் கழுவிட்டு நான் எங்க ரெஸ்ட் எடுக்க.' என்று நினைத்தபடி அனைத்தையும் கழுவ ஆரம்பித்தாள்.
பழக்கம் இல்லாததால் சற்று மெதுவாகவே செய்ய முடிந்தது. அனைத்தையும் கழுவி முடித்துத் தன்னை குனிந்து பார்க்கக் கட்டிருந்த இளம் மஞ்சள் நிற காட்டன் புடவை தெப்பலாக நனைந்து உடம்போடு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. முகத்தைச் சுழித்த படி ஒரு நிமிடம் குனிந்து தன்னையே பார்த்துக் கொண்டவள் பின்பு, ரஞ்சிதம் கூறியது போலச் சமையல் மேடையைத் துடைத்து எடுத்தாள்.கைகளை நெட்டி முறித்துக் கொண்டே மாடி ஏறினாள்.
தன் அறைக்குச் சென்றவள் வேகமாக ஒரு குளியலை போட்டு, நீல நிறத்தில் இருந்த ஒரு ஷிபான் புடவையைக் கட்டிக்கொண்டு மொட்டை மாடியில் செடிகளுக்கு அருகில் உள்ள நாற்காலியில் தஞ்சம் அடைந்தாள்.
பழக்கம் இல்லாமல் பாத்திரம் கழுவியதால் கை விரல்கள் எல்லாம் வலித்தது. தன் வீட்டில் இப்படியான வேலைகளைச் செய்து பழக்கம் இல்லை அவளுக்கு. சமையல் வேலை தெரியும். நன்றாகவே சமையல் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார் அவளின் அன்னை. சிறு, சிறு பாத்திரங்கள் கழுவியவளுக்கு இப்படி ஒரே நேரத்தில் நிறைய கழுவியது இதுவே முதல் முறை.
விரல்களை நீவி விட்டு க்கொண்டே தன் நகங்களைப் பார்க்கத் தண்ணீரில் ஊறி ஒன்று இரண்டு லேசாக உடைந்து இருந்தது. வேகமாகத் தன் அறைக்குள் சென்றவள் தன் ஹேண்ட் பேக் எடுத்து அதற்குள் வைத்திருந்த நக வெட்டியை எடுத்து வேகமாகத் தான் ஆசை ஆசையாக வளர்த்துப் பேணி காத்த நகங்களை வெட்ட ஆரம்பித்தாள் கண்ணீருடன்.
இவளின் கண்ணீர் இனி எப்போதும் தொடர போகிறதா?பொறுத்திருந்து பார்ப்போம் நாமும்.
மௌனம் தொடரும்...
Last edited: